Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
29 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę w związku z prowadzeniem działalności marketingowej i promocyjnej w mediach społecznościowych, obejmujące w szczególności wydatki na odzież wykorzystywaną wyłącznie podczas profesjonalnych sesji zdjęciowych i nagrań reklamowych, w tym odzież oznaczoną logo lub elementami identyfikacji wizualnej marki, wydatki na usługi fryzjerskie, usługi makijażowe i kosmetyczne oraz zakup kosmetyków wykorzystywanych wyłącznie w celu przygotowania osób występujących w materiałach reklamowych, przy założeniu, że wydatki te są należycie udokumentowane, pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy oraz są ponoszone wyłącznie na potrzeby tworzenia profesjonalnych materiałów reklamowych, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca – A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i prowadzi działalność gospodarczą polegającą na projektowaniu, sprzedaży oraz promocji biżuterii i innych produktów oferowanych pod własną marką. Sprzedaż prowadzona jest przede wszystkim za pośrednictwem sklepu internetowego oraz kanałów sprzedaży i komunikacji elektronicznej, w szczególności mediów społecznościowych, takich jak (…) oraz innych platform internetowych. Model biznesowy Wnioskodawcy opiera się w znacznym stopniu na marketingu internetowym oraz tworzeniu profesjonalnych materiałów reklamowych i promocyjnych.
W celu zwiększenia sprzedaży, budowania rozpoznawalności marki oraz pozyskiwania nowych klientów Spółka regularnie organizuje profesjonalne sesje zdjęciowe, nagrania materiałów wideo, transmisje internetowe oraz inne działania promocyjne, podczas których prezentowane są produkty oferowane przez Spółkę. W materiałach reklamowych występują osoby prezentujące produkty Wnioskodawcy, w szczególności modelki, influencerki, pracownicy lub inne osoby współpracujące ze Spółką.
Odpowiedni wygląd tych osób stanowi integralny element procesu tworzenia profesjonalnych materiałów marketingowych i ma na celu właściwe wyeksponowanie oferowanych produktów, zachowanie spójnego wizerunku marki oraz zapewnienie profesjonalnej jakości materiałów reklamowych.
W związku z prowadzoną działalnością Wnioskodawca ponosi wydatki obejmujące w szczególności zakup odzieży wykorzystywanej wyłącznie podczas profesjonalnych sesji zdjęciowych i nagrań reklamowych, w tym odzieży oznaczonej logo lub elementami identyfikacji wizualnej marki, usługi fryzjerskie, usługi makijażowe i kosmetyczne oraz zakup kosmetyków wykorzystywanych podczas przygotowania osób występujących w materiałach reklamowych. Wydatki te ponoszone są wyłącznie w celu przygotowania profesjonalnych materiałów marketingowych służących promocji produktów oferowanych przez Wnioskodawcę.
Materiały te publikowane są w mediach społecznościowych, wykorzystywane w kampaniach reklamowych, sklepie internetowym oraz na stronie internetowej Spółki, a ich celem jest zwiększenie sprzedaży, budowanie rozpoznawalności marki oraz osiąganie, zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów. Wnioskodawca wskazuje, że odpowiedni wygląd osób występujących w materiałach reklamowych nie stanowi celu samego w sobie. Osoby uczestniczące w sesjach zdjęciowych lub nagraniach nie mają obowiązku korzystania z usług fryzjerskich, makijażowych ani kosmetycznych w życiu prywatnym.
Wydatki te ponoszone są wyłącznie na potrzeby konkretnych kampanii reklamowych oraz profesjonalnych sesji zdjęciowych i nagrań realizowanych przez Wnioskodawcę. Celem ponoszenia przedmiotowych wydatków nie jest zaspokajanie osobistych potrzeb osób występujących w materiałach reklamowych, lecz zapewnienie odpowiedniej jakości materiałów promocyjnych, zachowanie spójnego wizerunku marki oraz właściwe wyeksponowanie produktów oferowanych przez Wnioskodawcę.
Profesjonalny wygląd osób prezentujących produkty stanowi element strategii marketingowej Spółki i pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, wpływając na atrakcyjność materiałów reklamowych, rozpoznawalność marki oraz poziom osiąganych przychodów. Specyfika działalności Wnioskodawcy powoduje, że odbiór oferowanych produktów przez potencjalnych klientów jest nierozerwalnie związany z estetyką prezentowanych materiałów reklamowych.
Odpowiednie przygotowanie osób prezentujących produkty wpływa na sposób ekspozycji biżuterii, postrzeganie marki przez odbiorców oraz skuteczność prowadzonych kampanii marketingowych, a tym samym stanowi element procesu sprzedażowego prowadzonego przez Wnioskodawcę. Odzież nabywana przez Wnioskodawcę przeznaczona jest wyłącznie do wykorzystania podczas profesjonalnych sesji zdjęciowych, nagrań reklamowych oraz innych działań promocyjnych. W przypadku odzieży oznaczonej logo lub elementami identyfikacji wizualnej marki pełni ona dodatkowo funkcję reklamową i promocyjną.
Wydatki te nie służą zaspokajaniu prywatnych potrzeb osób występujących w materiałach reklamowych, lecz realizacji działań marketingowych Wnioskodawcy. Wszystkie opisane wydatki są dokumentowane fakturami wystawionymi na Wnioskodawcę i ujmowane w jego ewidencji księgowej. Wnioskodawca jest w stanie wykazać związek ponoszonych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz z osiąganiem, zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów, jednak powziął wątpliwość, czy wydatki te mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Pytanie
Czy w przedstawionym stanie faktycznym wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę w związku z prowadzeniem działalności marketingowej i promocyjnej w mediach społecznościowych, obejmujące w szczególności wydatki na odzież wykorzystywaną wyłącznie podczas profesjonalnych sesji zdjęciowych i nagrań reklamowych, w tym odzież oznaczoną logo lub elementami identyfikacji wizualnej marki, wydatki na usługi fryzjerskie, usługi makijażowe i kosmetyczne oraz zakup kosmetyków wykorzystywanych wyłącznie w celu przygotowania osób występujących w materiałach reklamowych, przy założeniu, że wydatki te są należycie udokumentowane, pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy oraz są ponoszone wyłącznie na potrzeby tworzenia profesjonalnych materiałów reklamowych, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki ponoszone w związku z prowadzeniem działalności marketingowej i promocyjnej w mediach społecznościowych, obejmujące w szczególności wydatki na odzież wykorzystywaną wyłącznie podczas profesjonalnych sesji zdjęciowych i nagrań reklamowych, w tym odzież oznaczoną logo lub elementami identyfikacji wizualnej marki, wydatki na usługi fryzjerskie, usługi makijażowe i kosmetyczne oraz zakup kosmetyków wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby przygotowania osób występujących w materiałach reklamowych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.
W ocenie Wnioskodawcy wydatki te pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i są ponoszone wyłącznie w celu osiągnięcia, zachowania oraz zabezpieczenia źródła przychodów. Nie służą one zaspokajaniu osobistych potrzeb osób występujących w materiałach reklamowych, lecz stanowią element procesu tworzenia profesjonalnych materiałów marketingowych wykorzystywanych do promocji produktów oferowanych przez Spółkę. Specyfika działalności Wnioskodawcy powoduje, że jakość oraz estetyka materiałów reklamowych publikowanych w mediach społecznościowych mają bezpośredni wpływ na postrzeganie marki, zainteresowanie potencjalnych klientów oraz poziom osiąganych przychodów.
W konsekwencji ponoszone wydatki pozostają w racjonalnym i gospodarczym związku z prowadzoną działalnością oraz spełniają przesłanki uznania ich za koszty uzyskania przychodów. Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że wydatki te są właściwie dokumentowane oraz ponoszone wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Państwa wątpliwości budzi kwestia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu, poniesionych wydatków w związku z prowadzeniem działalności marketingowej i promocyjnej w mediach społecznościowych, w szczególności wydatków na odzież, kosmetyki, usługi kosmetyczne i fryzjerskie. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.
U. z 2026 r., poz. 554, dalej: „updop”): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
W świetle powyższego, aby poniesiony przez podatnika wydatek stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: - wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, - został właściwie udokumentowany, - wydatek nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku.
Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika. Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów.
Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1 updop. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 updop, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów.
Zatem, kosztami uzyskania przychodów z danego źródła przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie danego źródła przychodów. Ponadto, należy mieć na względzie, że uznając dany wydatek za koszt uzyskania przychodu podatnik odnosi ewidentne korzyści, bowiem koszt uzyskania przychodu zmniejsza podstawę opodatkowania.
Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.
Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. W większości przypadków związek kosztu z przychodem nie nasuwa żadnych wątpliwości. Są jednak sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest tak jednoznaczny. Wszystkie te sytuacje należy zatem rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku.
Należy w tym miejscu podkreślić, że koszt uzyskania przychodów jest kosztem działalności gospodarczej, która ze swej istoty zmierza do osiągnięcia przychodów. W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.
Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie: a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”, b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.
Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało.
Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób. Oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje dwie kategorie kosztów: · bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód), · inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
Zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, względnie zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Obowiązkiem podatnika jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu.
Drugi z elementów zawarty w art. 15 ust. 1 omawianej ustawy stanowi przesłankę negatywną, zgodnie z którą, ponoszony wydatek nie może być ujęty w zawartym w art. 16 ust. 1 katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów (…). Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury: „Warunkiem uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków: faktycznego (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu.
Nie każdy zatem wydatek, nawet związany z prowadzoną działalnością gospodarczą jest kosztem podatkowym, zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go realizować bądź co na najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia”. (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 6/10, oraz uchwała z 12 grudnia 2011 roku, sygn. akt II FPS 2/11).
Poza tym, „przy ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek – poza wyraźnie wskazanymi w ustawie – wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku” (por. wyrok NSA z 9 września 2011 roku, sygn. akt II FSK 1118/10).
Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego kosztu (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 roku, sygn. akt II FSK 4009/13). Z treści złożonego wniosku wynika, że w celach marketingowych i reklamowych, aby zwiększyć sprzedaż biżuterii i innych produktów oferowanych pod własną marką, Spółka organizuje sesje zdjęciowe, nagrania materiałów wideo, transmisje internetowe oraz inne działania promocyjne, podczas których prezentowane są produkty własnej marki oferowane za pośrednictwem sklepu internetowego, mediów społecznościowych oraz innych platform internetowych.
W materiałach reklamowych występują w szczególności modelki, influencerki, pracownicy lub inne osoby współpracujące ze Spółką. Odpowiedni wygląd tych osób stanowi integralny element procesu tworzenia profesjonalnych materiałów marketingowych. W związku z powyższym Wnioskodawca ponosi wydatki m. in. na: · zakup odzieży, wykorzystywanej wyłącznie podczas profesjonalnych sesji zdjęciowych i nagrań reklamowych, · usługi fryzjerskie, makijażowe i kosmetyczne oraz · zakup kosmetyków wykorzystywanych podczas przygotowania osób występujących w materiałach reklamowych.
Wydatki są ponoszone wyłącznie w celu przygotowania materiałów marketingowych służących promocji produktów oferowanych przez Wnioskodawcę. Materiały te publikowane są w mediach społecznościowych, wykorzystywane w kampaniach reklamowych, sklepie internetowym oraz na stronie internetowej Spółki, a ich celem jest zwiększenie sprzedaży, budowanie rozpoznawalności marki oraz osiąganie, zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów. Osoby uczestniczące w sesjach zdjęciowych lub nagraniach nie mają obowiązku korzystania z usług fryzjerskich, makijażowych ani kosmetycznych w życiu prywatnym.
Wydatki te Spółka ponosi wyłącznie na potrzeby konkretnych kampanii reklamowych oraz profesjonalnych sesji zdjęciowych i nagrań realizowanych przez Wnioskodawcę. Celem ponoszenia przedmiotowych wydatków nie jest zaspokajanie osobistych potrzeb osób występujących w materiałach reklamowych. Profesjonalny wygląd osób prezentujących produkty stanowi element procesu sprzedażowego, strategii marketingowej Spółki i pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością, wpływając na atrakcyjność materiałów reklamowych, rozpoznawalność marki oraz poziom osiąganych przychodów. Wszystkie opisane wydatki są dokumentowane fakturami wystawionymi na Wnioskodawcę i ujmowane w ewidencji księgowej.
Wnioskodawca jest w stanie wykazać związek ponoszonych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz z osiąganiem, zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów. Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie możliwości uznania za koszty uzyskania przychodów ww. wydatków w pierwszej kolejności należy przeanalizować, czy poniesione przez Państwa wydatki spełniają przesłanki uznania ich za koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a więc czy zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów.
W analizowanym zakresie za kierunkowe kryterium wykładni art. 15 ust. 1 updop trzeba przyjąć kryterium celu poniesionego kosztu. Wiąże się ono z zamiarem działania podatnika zdeterminowanym na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, a tym samym we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego wydatku na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła.
W tym kontekście istotne jest również, aby ocena zachowania podatnika, kwalifikującego określony wydatek jako koszt podatkowy, była dokonywana z perspektywy jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wiedzy na temat tego, czy dany wydatek może obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu - osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła - co jednak oczywiście nie oznacza, że cel ten musi być zawsze osiągnięty.
Ponadto wskazać należy, że uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to Spółka zobowiązana jest wykazać, że ponoszone przez nią ww. wydatki pozostają w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą i pozostają w związku o jakim mowa w art. 15 ust. 1 updop. Wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów zawartym w art. 16 ust. 1 updop.
Zgodnie z ugruntowanym poglądem, do kategorii wydatków mających na celu osiągnięcie przychodów zalicza się między innymi koszty reklamy. Wydatki poniesione na reklamę, jako niewymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w pełnej wysokości mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem, że wydatki te spełniają kryteria określone w art. 15 ust. 1 tej ustawy. Przez reklamę rozumie się działania podmiotu gospodarczego, mające na celu kształtowanie popytu na dane towary, usługi lub markę, poprzez zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do nabywania towarów i usług tego podmiotu gospodarczego.
Może być ona realizowana za pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez prezentowanie danego towaru lub usługi, jego cech jakościowych, użytkowych, zalet technicznych, a także poprzez rozpowszechnianie logo firmy. Każda z tych form, jeżeli jest stosowana w określonych okolicznościach, spełnia funkcje reklamowe. Identyfikowana bowiem jest z daną firmą i oferowanymi przez nią towarami lub usługami, zwiększając ich rozpoznawalność oraz pośrednio zachęcając do ich nabycia. Jednocześnie zauważyć należy, że można rozróżnić reklamę towaru, usługi, reklamę marki, a także reklamę samej firmy (przedsiębiorcy).
Odnosząc powyższe rozważania oraz uregulowania prawne do przedstawionego stanu faktycznego należy stwierdzić, że wszystkie wymienione wydatki, o których mowa w stanie faktycznym, tj. wydatki na odzież wykorzystywaną wyłącznie podczas profesjonalnych sesji zdjęciowych i nagrań reklamowych, w tym odzież oznaczoną logo lub elementami identyfikacji wizualnej marki, wydatki na usługi fryzjerskie, usługi makijażowe i kosmetyczne oraz zakup kosmetyków wykorzystywanych wyłącznie w celu przygotowania osób występujących w materiałach reklamowych w celu przygotowania osób występujących w materiałach reklamowych spełniają definicję kosztów uzyskania przychodów.
W efekcie tego rodzaju wydatki jako spełniające kryteria z art. 15 ust 1 updop, mogą być w całości uznane za koszty uzyskania przychodów Spółki. Wydatki poniesione przez Spółkę są zatem związane z uzyskiwaniem przychodów przez Spółkę, poprzez zwiększenie jej rozpoznawalności. Tym samym, wypełniona została przesłanka celowościowa, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 updop. W tym sensie, co do zasady, każde tego rodzaju przedsięwzięcie powinno być postrzegane jako prowadzące do uzyskania zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, a związane z tym koszty, jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop.
Ponadto, ww. wydatki nie zostały wyłączone z kosztów podatkowych na podstawie art. 16 ust. 1 updop. Podsumowując, mając na uwadze przedstawiony opis stanu faktycznego, należy stwierdzić, że w świetle art. 15 ust. 1 updop wydatki przedstawione we wniosku będą stanowiły dla Spółki koszty uzyskania przychodów.
Tym samym, Państwa stanowisko, że wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę w związku z prowadzeniem działalności marketingowej i promocyjnej w mediach społecznościowych, obejmujące w szczególności wydatki na odzież wykorzystywaną wyłącznie podczas profesjonalnych sesji zdjęciowych i nagrań reklamowych, w tym odzież oznaczoną logo lub elementami identyfikacji wizualnej marki, wydatki na usługi fryzjerskie, usługi makijażowe i kosmetyczne oraz zakup kosmetyków wykorzystywanych wyłącznie w celu przygotowania osób występujących w materiałach reklamowych, przy założeniu, że wydatki te są należycie udokumentowane, pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy oraz są ponoszone wyłącznie na potrzeby tworzenia profesjonalnych materiałów reklamowych, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.