Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 16 września 2021 r., sygn. 0114-KDIP2-3.4010.121.2018.12.S/KK/JS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.

U. z 2020 r., poz. 1325), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2145/18 (data wpływu prawomocnego wyroku oraz zwrotu akt sprawy 21 czerwca 2021 r.) stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku 20 kwietnia 2018 r. (data wpływu 23 kwietnia 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia limitu kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 64a - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 kwietnia 2018 r. wpłynął do tut.

Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia limitu kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 64a. Dotychczasowy przebieg postępowania. W dniu 15 czerwca 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał dla Wnioskodawcy indywidualną interpretację znak: 0114-KDIP2-3.4010.121.2018.1.KK, w której uznał za nieprawidłowe stanowisko w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z 15 czerwca 2018 r., Nr 0114-KDIP2-3.4010.121.2018.1.KK, została skutecznie doręczona 27 czerwca 2018 r. Wnioskodawca na interpretację przepisów prawa podatkowego z 15 czerwca 2018 r., Nr 0114-KDIP2-3.4010.121.2018.1.KK złożył skargę pismem z 27 lipca 2018 r. (data wpływu 30 lipca 2018 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2145/18 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2145/18 Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismem z dnia 11 września 2019 r. znak 0110-KWR3.4020.71.2019.2.KW. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 marca 2021 r. sygn. akt II FSK 2768/19 oddalił ww. skargę kasacyjną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej. W dniu 21 czerwca 2021 r. do tut. Organu wpłynął prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2145/18 wraz ze zwrotem akt.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2145/18 uznał, że skarga jest zasadna. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskutek powyższego, wniosek Strony wymaga ponownego rozpatrzenia przez tutejszy organ.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca (zwany dalej również jako: „Spółka”) jest osobową spółką handlową działającą w formie spółki komandytowo - akcyjnej, posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (tj. podlegającą opodatkowaniu od całości swoich dochodów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej).

Wnioskodawca jest twórcą znaku towarowego (zwanego dalej jako: „Znak Towarowy”), zarejestrowanego po jego wytworzeniu m.in. w procedurze międzynarodowej, według tak zwanego systemu madryckiego za pośrednictwem Biura Międzynarodowej Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (…) w Genewie (dalej jako: „prawa do Znaku Towarowego” lub „prawo do Znaku Towarowego”). Z uwagi na uwarunkowania biznesowe, w 2011 r. Wnioskodawca sprzedał prawa do Znaku Towarowego, na rzecz powiązanej spółki z siedzibą w Szwajcarii (posiadającej formę prawną Y, tj. będącej kapitałową spółką akcyjną prawa szwajcarskiego).

W związku z likwidacją ww. podmiotu szwajcarskiego, w 2015 r. prawa do Znaku Towarowego w toku likwidacji ww. podmiotu nabyli (na zasadzie współwłasności, z udziałami po 50% (1/2 ) każdy) dwaj wspólnicy tego podmiotu szwajcarskiego (będący osobami fizycznymi i jednocześnie akcjonariuszami Spółki), dokonując następnie w 2016 r. darowizny swoich udziałów po 50% (1/2) każdy) w prawach do Znaku Towarowego, na rzecz dwóch osób fizycznych.

W tym czasie (tj. po sprzedaży praw do Znaku Towarowego w 2011 r.), Wnioskodawca dokonywał opłat licencyjnych z tytułu używania Znaku Towarowego, jak również ponosił inne koszty związane z promocją Znaku Towarowego (koszty związane z usługami marketingowymi, reklamami wizualnymi oraz audiowizualnymi). W miesiącu listopad 2017 r. Wnioskodawca ponownie nabył prawo do Znaku Towarowego, na podstawie zawartej umowy sprzedaży (przeniesienia) praw do znaku towarowego (zwaną dalej jako: „Umowa Sprzedaży”), której przedmiot stanowiły przysługujące każdemu ze sprzedawców (tj. dwóm osobom fizycznym) udziały wynoszące 1/2 w prawach do Znaku Towarowego.

Następnie przedmiotowe prawo do Znaku Towarowego Spółka w miesiącu listopad 2017 r. wprowadziła do prowadzonej przez Spółkę ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, natomiast pierwszego odpisu amortyzacyjnego Spółka dokonała w miesiącu grudzień 2017 r., przyjmując jako wartość początkową – cenę nabycia, z uwzględnieniem 10 – letniego okresu amortyzacji.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy w uwarunkowaniach zaprezentowanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, w związku z wejściem w życie, z dniem 1 stycznia 2018 r. ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2175; dalej jako: „Ustawa zmieniająca”), nowelizującej m.in. ustawę o CIT, koszty uzyskania przychodów w postaci opłat licencyjnych z tytułu używania (korzystania) ze Znaku Towarowego oraz kosztów (wydatków) związanych z promocją Znaku Towarowego, obniżają limit kosztów uzyskania przychodów uregulowany w art. 16 ust. 1 pkt 64a) ustawy o CIT?

Zdaniem Wnioskodawcy w uwarunkowaniach zaprezentowanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, w związku z wejściem w życie, z dniem 1 stycznia 2018 r. Ustawy zmieniającej nowelizującej m.in. ustawę o CIT koszty uzyskania przychodu w postaci opłat licencyjnych z tytułu używania (korzystania) ze Znaku Towarowego oraz kosztów (wydatków) związanych z promocją Znaku Towarowego, nie obniżają limitu kosztów uzyskania przychodów uregulowanego w art. 16 ust. 1 pkt 64a) ustawy o CIT.

W wyniku nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, której przepisy weszły w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. Ustawodawca wprowadził ograniczenie w zakresie zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości niematerialnych i prawych.

Przepis art. 16 ust. 1 pkt 64a) ustawy o CIT stanowi bowiem, iż: „Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 jeżeli uprzednio te prawa lub wartości były przez podatnika lub spółkę niebędącą osobą prawną, której jest wspólnikiem, nabyte lub wytworzone a następnie zbyte - w części przekraczającej przychód uzyskany przez podatnika z ich uprzedniego zbycia”.

W ocenie Wnioskodawcy, powyższa norma prawna znajduje zastosowanie w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym z uwagi na fakt, iż: - Znak Towarowy został wytworzony przez Wnioskodawcę; - następnie w 2011 r. prawa do Znaku Towarowego zostały zbyte (sprzedane) na rzecz podmiotu trzeciego (tj. na rzecz spółki z siedzibą w Szwajcarii); - w 2017 r, prawo do Znaku Towarowego zostało ponownie nabyte przez Spółkę.

W tym miejscu należy również podkreślić, iż uzyskany przez Spółkę przychód z tytułu zbycia (sprzedaży) Znaku Towarowego na rzecz podmiotu trzeciego (tj. na rzecz spółki z siedzibą w Szwajcarii) w 2011 r, , stanowi w myśl przepisu art. 16 ust. 1 pkt 64a) ustawy o CIT limit, do którego odpisy amortyzacyjne uważa się za koszty uzyskania przychodu, tj. zgodnie z treścią ww. normy prawnej. Wartość ta stanowi przychód uzyskany przez Wnioskodawcę z uprzedniego zbycia wartości niematerialnych i prawnych.

Należy również zaznaczyć, iż zgodnie z brzmieniem przepisu art. 16 ust 1 pkt 64a) ustawy o CIT wysokości limitu kosztów uzyskania przychodów nie wyznacza kwota, za którą Wnioskodawca nabył ponownie prawo do Znaku Towarowego w 2017 r. (tj. w drodze nabycia prawa do Znaku Towarowego, które miało miejsce w miesiącu listopad, 2017 chyba że kwota ta byłaby niższa, aniżeli pierwotna cena nabycia praw do Znaku Towarowego w 2011 r. Ponadto, należy wskazać, iż przepis przejściowy Ustawy zmieniającej tj. art 10 nowelizacji ustawy o CIT z dnia 27 października 2017 r. stanowi, iż: „Przepisy art. 23 ust. 1 pkt 45c i 64 ustawy zmienianej w art. 1 oraz przepisy art. 16 ust. 1 pkt 64a i 73 ustawy zmienianej w art. 2 stosuje się z uwzględnieniem kwot zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.” W kontekście ww. przepisu, Wnioskodawca planuje dokonanie obniżenia omawianego limitu kosztów uzyskania przychodów o wartość odpisu amortyzacyjnego, którego Wnioskodawca dokonał w grudniu 2017 r., jak również o ujęte w kosztach uzyskania przychodów Spółki, koszty stanowiące wartość inwentarzową Znaku Towarowego poniesione przez Spółkę w związku z wytworzeniem Znaku Towarowego do czasu sprzedaży Znaku Towarowego w 2011 r. ponieważ w ocenie Wnioskodawcy, wartość ta wpływa na obniżenie limitu kosztów uzyskania przychodu w związku z art. 10 Ustawy zmieniającej.

Stanowisko Wnioskodawcy wynika z faktu, iż odpis amortyzacyjny jest związany z wydatkowaniem środków finansowych celem nabycia prawa do Znaku Towarowego na podstawie Umowy Sprzedaży. Ponadto, na gruncie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 64a) ustawy o CIT w związku z art. 10 Ustawy zmieniającej, przedmiotowy limit powinien zostać obniżany wyłączenie o wartość kosztów wytworzenia Znaku Towarowego, jak również o uprzednio dokonane odpisy amortyzacyjne. Powyższa norma prawna nie zobowiązuje bowiem, w ocenie Wnioskodawcy, do obniżenia limitu kosztów uzyskania przychodów o inne koszty w tym m.in. o opłaty licencyjne ponoszone z tytułu używania (korzystania) ze Znaku Towarowego.

W ocenie Wnioskodawcy, poniesione przez Spółkę wydatki tytułem opłat licencyjnych oraz kosztów związanych z promocją Znaku Towarowego wynikały m.in. z zawartej umowy licencyjnej, na podstawie której Wnioskodawca był uprawniony do używania Znaku Towarowego na wybranych polach eksploatacji, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przedmiotowe wydatki (tj. opłaty licencyjne oraz wydatki marketingowe) były ponoszone w okresie, w którym Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do Znaku Towarowego.

W związku z powyższym, w ocenie Spółki żadne argumenty natury celowościowej i funkcjonalnej nie przemawiają za tym, aby na gruncie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 64a) ustawy o CIT obniżać wysokość limitu o wskazane powyżej rodzaje kosztów (wydatków). W związku z tym, należy podkreślić, iż koszty (wydatki) związane z nabyciem i wytworzeniem prawa do Znaku Towarowego, oraz koszty wynikające z ponoszonych przez Spółkę opłat licencyjnych, jako rodzajowo różne, nie mogą być rozliczane łącznie w ramach tego samego limitu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 64a) ustawy o CIT.

Tym samym koszty (wydatki) w postaci opłat licencyjnych ponoszone przez Spółkę z tytułu używania Znaku Towarowego nie wpływają na obniżenie limitu dla kosztów związanych z nabyciem i wytworzeniem prawa ochronnego do Znaku Towarowego.

Rozróżnienie poszczególnych wartości niematerialnych i prawnych na gruncie prawa podatkowego wprowadza również przepis art. 16b ust. 1 ustawy o CIT, który stanowi, ze: „Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania: 1) spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, 2) spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, 3) prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, 4) autorskie lub pokrewne prawa majątkowe, 5) licencje, 6) prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, 7) wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how).” Podkreślenia wymaga fakt, iż prawo do Znaku Towarowego, zostało odrębnie wskazane w pkt 6) powyższego przepisu, jako uregulowane w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. — Prawo własności przemysłowej lub — na podstawie odesłania zawartego w art. 4 ww. ustawy — w umowie międzynarodowej lub w przepisach prawa Unii Europejskiej obowiązujących bezpośrednio w krajach członkowskich (zgodnie bowiem z tym przepisem: „Jeżeli umowa międzynarodowa lub przepisy prawa Unii Europejskiej obowiązujące bezpośrednio w krajach członkowskich określają szczególny tryb udzielania ochrony na wynalazki, wzory użytkowe, wzory przemysłowe, znaki towarowe, oznaczenia geograficzne lub topografie układów scalonych, w sprawach nieuregulowanych w tej umowie lub w tych przepisach albo pozostawionych w kompetencji organów krajowych przepisy ustawy stosuje się odpowiednio.").

Oznacza to, że do znaków towarowych, na które uzyskano ochronę na podstawie umów międzynarodowych lub według prawa europejskiego stosuje się przepisy polskiej ustawy. Inaczej mówiąc zarejestrowany w WIPO znak towarowy, stanowi — w zgodzie z art. 16b ust. 1 pkt 6) ustawy o CIT — wartość niematerialną i prawną, która podlega amortyzacji na takich samych zasadach, jak prawa ochronne na znaki towarowe zarejestrowane w polskim Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawodawca na gruncie powyższej normy prawnej zasadnie rozróżnia prawa wynikające z ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej od praw z tytułu mowy licencji, którą, jeżeli chodzi o obrót rzeczami, należy porównać do umów, np. najmu, dzierżawy czy użyczenia, z uwagi na ograniczoną możliwość korzystania z dobra niematerialnego w określonym zakresie.

Nie sposób również nie zauważyć, ze w powołanym wcześniej art. 10 Ustawy zmieniającej, obok odesłania do analizowanego przepisu art. 16 ust. 1 pkt 64a) ustawy o CIT, znajduje się również odesłanie do 16 ust. 1 pkt 73 ustawy o CIT zgodnie z którym: „Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wszelkiego rodzaju opłat i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z praw lub wartości, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, nabytych lub wytworzonych przez podatnika lub spółkę niebędącą osobą prawną, której jest wspólnikiem, a następnie zbytych – w części przekraczającej przychód uzyskany przez podatnika z ich zbycia”.

Tym samym ustawodawca wprost zamanifestował, że opłaty licencyjne (mieszczące się w kategorii „wszelkiego rodzaju opłat i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z praw lub wartości, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7), stanowią odrębną od odpisów amortyzacyjnych, limitowaną kategorię kosztów uzyskania przychodu, nie wpływającą na limit do amortyzacji, o którym jest mowa w art. 16 ust. 1 pkt 64a) ustawy o CIT. Są to zatem zupełnie inne, rodzajowo rozłączne i nieprzenikające się kategorie, nie wpływające wzajemnie na limity kosztów uzyskania przychodów, uregulowanych w znowelizowanych przepisach ustawy o CIT.

Inaczej rzecz ujmując, wydatki w postaci opłat licencyjnych nie wpływają na limity w kosztach uzyskania przychodów w postaci amortyzacji podatkowej, a odpisy amortyzacyjne nie wpływają na limity w kosztach podatkowych w postaci „wszelkiego rodzaju opłat i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z praw lub wartości, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7” ustawy o CIT. Podsumowując, poniesione przez Spółkę wydatki w postaci opłat licencyjnych z tytułu używania (korzystania) ze Znaku Towarowego oraz koszty promocji Znaku Towarowego, nie mogą wpływać na obniżenie limitu wydatków związanych z nabyciem prawa do Znaku Towarowego.

Jak to już zostało bowiem wykazane, opisane wydatki wynikają z dwóch różnych rodzajowo praw Wnioskodawcy, dlatego ich wspólne rozliczenie z uwzględnieniem limitu właściwego dla kosztów uzyskania przychodów, w sposób rażący ograniczyłoby prawo podatnika do rozliczenia kosztów podatkowych.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, po uwzględnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2145/18 w świetle obowiązującego stanu prawnego, stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w zakresie ustalenia limitu kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 64a – jest prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Odnosząc się zaś do powołanych we wniosku wyroków sądowych, organ pragnie zauważyć, iż wyroki sądowe nie stanowią powszechnej wykładni przepisów prawa podatkowego, ponieważ wydawane są w indywidualnych sprawach, w konkretnym indywidualnie określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i wiążą tylko strony postępowania. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisanym zdarzeniem przyszłym) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku.

W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania pierwotnej interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, w dwóch egzemplarzach (art.

47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.