Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
26 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 28 lipca 2026 r. oraz pismem z 15 sierpnia 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Rozpoczął Pan wykonywanie działalności gospodarczej 3 grudnia 2025 roku. We wniosku o wpis do CEIDG, na podstawie porad udzielonych przez księgowych, wskazał Pan podatek liniowy jako formę opodatkowania. Pismem z 27 lutego 2026 r., wniósł Pan o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o wyborze opodatkowania na zasadach ogólnych za lata 2025-2026 oraz o uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia złożonego pod wpływem błędu - zatem pismo to stanowiło w istocie rezygnację z formy opodatkowania w postaci podatku liniowego na rzecz wyboru zasad ogólnych. W kwietniu 2026 roku potwierdził Pan osobnym pismem z 27 kwietnia 2026 r., że zrezygnował Pan z podatku liniowego na lata 2025 i 2026.
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
Wniosek dotyczy 2025 r. oraz 2026 r. Prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie doradztwa prawnego. Na pytanie - „kiedy uzyskał Pan pierwszy przychód z działalności gospodarczej w 2025 r. oraz w 2026 r. ? Proszę o wskazanie dokładnych dat.” - odpowiedział Pan, że w grudniu 2025 r. oraz w styczniu 2026 r. Na pytanie -„kiedy dokonał Pan wpłaty pierwszej zaliczki na podatek w 2025 r. oraz w 2026 r.? Proszę wskazać dokładne daty przelewów” - odpowiedział Pan, że w 2025 roku wpłatę z faktury (wystawiona w grudniu) otrzymał Pan 11 grudnia, a w 2026 roku wpłatę z faktury (wystawiona w styczniu) otrzymał Pan 12 stycznia.
Na pytanie - „jaki opis przelewu zawierała pierwsza wpłata zaliczki na podatek do urzędu skarbowego w 2025 r. oraz w 2026 r.” - odpowiedział Pan, że: 12 stycznia 2026 roku dokonał Pan pierwszej wpłaty tytułem zaliczki za grudzień 2025 roku w kwocie 509,00 zł w tytule przelewu podając: /(…)/N(…)/OKR/25M12/(…)/PIT-5\//L. 16 marca 2026 roku dokonał Pan wpłaty tytułem zaliczki za luty 2026 roku w kwocie 3.014,00 zł w tytule przelewu podając: /(…)/N(…)/OKR/26M02/(…)/PIT5L. Wpłata zaliczki na luty 2026 roku była pierwszą wpłatą dokonaną przez Pana za 2026 rok.
Na pytanie -„czy wpisał Pan identyfikator podatkowy w przelewie pierwszej zaliczki na podatek w 2025 r. oraz w 2026 r. na rachunek bankowy urzędu skarbowego - jeśli tak, to jaki” - odpowiedział Pan, że tak - NIP (…). Na pytanie - „kiedy oraz na jakim formularzu złożył Pan w 2026 r. zeznanie podatkowe za 2025 r.? -odpowiedział Pan, że 27 kwietnia 2026 r. złożył Pan PIT-36L oraz PIT-37. Na pytanie, aby jednoznacznie wskazał Pan, którym pismem, tj. pismem z 27 lutego 2026 r. czy pismem z 27 kwietnia 2026 r. zrezygnował Pan z podatku liniowego za 2025 rok i 20026 r. - wskazał Pan, że - skutecznie złożył Pan rezygnację w dniu 27 lutego 2026 za 2025 rok i 2026 rok.
Dodatkowo dodał Pan, że o problemie dowiedział się Pan 23 lutego, gdy sam zorientował się Pan, że podatek liniowy nie jest dla Pana korzystnym rozwiązaniem, po czym niezwłocznie (27 lutego) złożył Pan wniosek o przywrócenie terminu dla oświadczenia za 2025 rok i 2026 rok i o uchyleniu się od skutków oświadczenia woli co do wyboru podatku liniowego za 2025 rok i 2026 rok.
Pytanie
Zwrócił się Pan z prośbą o potwierdzenie, że art. 9a ust. 2a ustawy nie zawiera terminu na rezygnację z podatku liniowego, a w konsekwencji termin na rezygnację z podatku liniowego jest taki sam jak dla korekty zeznania (kluczowy jest okres przedawnienia), gdyż dla korekty również nie został wprowadzony termin na jej złożenie. W konsekwencji skutecznie zrezygnował Pan z podatku liniowego za pismem z 27 lutego 2026 r.?
Pana stanowisko w sprawie
Pana zdaniem rezygnacja z podatku liniowego za 2025 rok, złożona pismem z 27 lutego 2026 r. na podstawie ust. 2a [który nie określa terminu dla tej rezygnacji], jest skuteczna i dotyczy także 2026 roku. Składane po 27 lutego 2026 r. (po rezygnacji) Pana oświadczenie o rozliczeniu przychodów w ramach podatku liniowego, w tym PIT-36L składany w kwietniu 2026 r., nie może oznaczać ponownego wyboru podatku liniowego, ponieważ zostało złożone po terminie na wybór podatku liniowego. Skutkiem takiej rezygnacji za 2025 rok jest uznanie, że pozostał Pan na skali ogólnej również w 2026 roku, ponieważ nie wybrał podatku liniowego w 2026 roku.
INTERPRETACJA ART. 9A UST. 2A USTAWY O PIT Definicje: Interpretacja właściwa - okolicznik czas („termin, o którym mowa w ust. 2”) ujęty w art. 9a ust. 2a ustawy o PIT odnosi się tylko do ryczałtu (do drugiego zdania składniowego); innymi słowy ust. 2a nie przewiduje terminu na rezygnację z podatku liniowego. Interpretacja błędna - okolicznik czas („termin, o którym mowa w ust. 2”) ujęty w art. 9a ust. 2a ustawy o PIT odnosi się i do ryczałtu, i do podatku liniowego (do obydwu zdań składniowych). Innymi słowy ust. 2a przewiduje termin na rezygnację z podatku liniowego.
Stosownie do art. 9a ust.2a ustawy o PIT: „Podatnik może zawiadomić na piśmie o rezygnacji z opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c lub złożyć oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2.” Wbrew przyjętej interpretacji przez Organy podatkowe, okolicznik czasu („termin, o którym mowa w ust. 2”) odnosi się tylko do opodatkowania w formie ryczałtu („Interpretacja Właściwa”).
Przyjęcie interpretacji przeciwnej, tj. że okolicznik czasu odnosi się także do podatku liniowego („Interpretacja Błędna”), jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą proporcjonalności, konstytucyjną zasadą równości, a także z literalną wykładnią tego przepisu. Przedstawił Pan najpierw wykładnię prokonstytucyjną (jako najważniejszą), a następnie zgodną z nią wykładnię literalną. Na koniec przedstawił Pan potencjalne zarzuty do swojej interpretacji oraz odpowiedzi na te zarzuty. WYKŁADNIA PROKONSTYTUCYJNA ART. 9A UST. 2A USTAWY O PIT Zasada proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji, jak i szerzej, art. 2 Konstytucji, gdy naruszenie nie dotyczy praw i wolności wyrażonych w Konstytucji).
Zgodnie z wyrokiem NSA II FSK 3684/18: „Niewątpliwie zasada proporcjonalności musi być uwzględniana przede wszystkim przy ingerencji prawodawcy w sferę praw i wolności jednostki. Powyższa teza została uzupełniona w orzeczeniu TK z 25 października 2004 r., SK 33/03 (OTK-A z 2004 r. Nr 9, poz. 94), w którym podniesiono art., że „zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego zasada proporcjonalności wiąże ustawodawcę nie tylko wtedy, gdy ustanawia on ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności lub praw, ale i wtedy, gdy nakłada obowiązki na obywateli lub na inne podmioty znajdujące się pod jego władzą.
Ustawodawca postępuje w zgodzie z zasadą proporcjonalności, gdy spośród dopuszczalnych środków działania wybiera możliwie najmniej uciążliwe dla podmiotów, wobec których mają być one zastosowane, lub dolegliwe w stopniu nie większym niż to jest niezbędne wobec założonego i usprawiedliwionego konstytucyjnie celu”.
Przy interpretacji przepisów stanowiących podstawę prawną zasady proporcjonalności uznaje się, że istotą tej zasady jest typowy model trójelementowy testu proporcjonalności, zgodnie z którym podejmowane działania lub środki prawne weryfikuje się przez pryzmat następujących elementów: odpowiedniości (adekwatności) - działania lub środki są odpowiednie do osiągnięcia tego celu; odpowiedniość uzyskuje się przez stwierdzenie, że środek realizuje cel nakazany lub chroniony przez prawo, cel ten musi być celem publicznym o znacznej doniosłości; niezbędności konieczności (niezbędności), co oznacza sytuację, w której działania lub środki w porównaniu z innymi dostępnymi środkami najmniej ingerują w sferę uprawnień jednostek do których są adresowane, a przy tym realizują cel w stopniu największym; proporcjonalności sensu stricto, oznaczającej stan, w którym relacja wagi skutków zastosowania działania lub środka prawnego ingerującego w prawa jednostek do wagi celów, które zostaną przez to zrealizowane, wykazuje przewagę wagi celów.
(...) W wyroku z 26 kwietnia 1995 r., K 11/94 (OTK 1995 r., Nr 1, poz. 12), Trybunał Konstytucyjny wskazał art. odnosząc się do reguł konstytucyjnej zasady proporcjonalności, że rozważania w tym zakresie „powinny (...) udzielać odpowiedzi na trzy pytania: czy wprowadzona regulacja ustawodawcza jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków; czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana; czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela.
(...) Zasada proporcjonalności stosowana była też do kontroli wykładni przepisów prawa dokonanej przez organy podatkowe i sądy pierwszej instancji.” Z powyższego kluczowego orzeczenia wynika, że przyjęcie Interpretacji Błędnej (że art. 9a ust. 2a przewiduje także termin na rezygnację z podatku liniowego), nie spełnia co najmniej dwóch elementów powyższego trójczłonowego testu na spełnienie warunków proporcjonalności: Test niezbędności (działania lub środki w porównaniu z innymi dostępnymi środkami najmniej ingerują w sferę uprawnień jednostek, do których są adresowane, a przy tym realizują cel w stopniu największym). i. Bardziej sprawiedliwym (mniej ingerującym w sferę uprawnień podatników) rozwiązaniem byłoby na przykład umożliwienie wyboru formy opodatkowania na dany rok, w zależności od tego czy podatnik przy podatku liniowym ponosi w tym roku większe obciążenie podatkowe czy mniejsze.
Innymi słowy podatnik w terminie na złożenie deklaracji rocznej składanej za poprzedni rok ostatecznie dokonywałby wyboru formy opodatkowania za poprzedni rok. ii.
Takie rozwiązanie, używając słów z powołanego wyroku NSA, mniej ingerowałoby w sferę uprawnień majątkowych podatnika, ponieważ podatnik unikałby ryzyka poniesienia straty (efektywnego zapłacenia daniny publicznej przewyższającej przychód, tak jak to jest na przykład w przypadku Podatnika składającego wniosek, którego przychód z podatku liniowego w 2025 roku wyniósł mniej niż 6.000,00 zł, a jednocześnie brak możliwości rozliczenia z małżonką spowodował obciążenie publiczne w wysokości ok 30.000,00 zł: 27.600,00 zł ze względu na fakt, że żona nie miała dochodu oraz kilka tysięcy złotych ze względu na fakt, że nie było możliwe uwzględnienie wydatków na cukrzycę).
Test proporcjonalności sensu stricto (czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela): i. Wprowadzenie rozwiązania w podatku liniowym, który w niektórych sytuacjach (takich jak to jest w Pana przypadku składającego wniosek, który traci ok. 30.000,00 zł ze względu na wybór podatku liniowego w grudniu) powoduje rażącą stratę (co więcej przychód (ok. 6.000,00 zł) jest wielokrotnie mniejszy niż efektywne obciążenie podatkowe (ok 30.000,00 zł)), narusza wspominaną proporcję. ii.
Proporcja zostałaby zachowana, gdyby podatnik mógł wybrać na przykład w terminie do złożenia deklaracji rocznej, które rozwiązanie było dla niego korzystniejsze podatkowo: rozliczanie działalności pozarolniczej na zasadach ogólnych i wspólne rozliczenie z małżonką dochodów z umowy o pracę oraz ulgi na wydatki na cukrzycę, czy też pozostanie przy podatku liniowym.
W konsekwencji, już tylko ze względu na naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności, Wykładnię Błędną należy odrzucić, przy czym jej odrzucenie nie powoduje negatywnych skutków, ponieważ termin na rezygnację z podatku liniowego jest wtedy taki sam, jak na złożenie korekty, dla której ustawodawca także wprost nie przewidział terminu na jej złożenie. Dodatkowymi ważnymi argumentami za odrzuceniem Interpretacji Błędnej jest oczywiście także konstytucyjna zasada równości i wykładnia literalna - obydwie prowadzą do tego samego wniosku, o czym niżej. Zasada równości (art. 32 Konstytucji).
Zgodnie z art. 9a ust. 2 ustawy o PIT, czytanym razem z ust. 2a i 2b (gdy uznajemy Błędna Wykładnię za właściwą) długość terminu na rezygnację z podatku liniowego zależy m.in. od tego czy podatnik miał przychód. Jest to zatem nierówne traktowanie podatników będących na podatku liniowym, polegające na różnicowaniu ich sytuacji ze względu na osiągnięty przychód. Mianowicie, podatnik, który nie miał przychodu, ma dłuższy termin na rezygnację z podatku liniowego od podatnika, który miał przychód.
Przykładowo, podatnik, który nie miał przychodu w 2026 roku może w czerwcu dalej zrezygnować z tej formy opodatkowania, a podatnik, który miał przychód w styczniu, nie może już w czerwcu zrezygnować z tej formy opodatkowania. Równe traktowanie polegałoby na tym, że obydwaj podatnicy mogą złożyć rezygnację w tym samym terminie, niezależnie od posiadanego przychodu.
W konsekwencji, już tylko ze względu na naruszenie konstytucyjnej zasady równości, Wykładnię Błędną należy odrzucić, przy czym jej odrzucenie nie powoduje negatywnych skutków, ponieważ termin na rezygnację z podatku liniowego jest wtedy taki sam jak na złożenie korekty, dla której ustawodawca także wprost nie przewidział terminu na jej złożenie. Dodatkowymi ważnymi argumentami za odrzuceniem Interpretacji Błędnej jest oczywiście także konstytucyjna zasada proporcjonalności i wykładnia literalna - obydwie prowadzą do tego samego wniosku.
WYKŁADNIA LITERALNA ART. 9A UST. 2A USTAWY O PIT Przepis art. 9a ust. 2a updof składa się z dwóch zdań współrzędnie rozłącznych połączonych spójnikiem “lub”, przy czyn na końcu został umieszczony okolicznik czasu („przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2”). Zgodnie z zasadami języka polskiego, okolicznik czasu (“przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2”) umieszczony na końcu zdania złożonego połączonym spójnikiem “lub” może odnosić się wyłącznie do drugiego członu zdania, jak i do obu członów. Potwierdza to załączona opinia eksperta językowego: Prof. dr hab. Ewa Kołodziejek, ekspert Poradni Językowej PWN.
Dodatkowo wyjaśnił Pan, że zanim uzyskał załączoną opinię, poprzednie dwie odpowiedzi eksperta w tej sprawie nie były wyczerpujące. Z tego powodu do niniejszego pisma dołączył wyłącznie ostatnią odpowiedź, która wprost potwierdza Pana tezę i podsumowuje wszystkie dotychczasowe zapytania skierowane do eksperta. Zostało to bezpośrednio ujęte w treści opinii, w której ekspert wskazuje: „Na pytania o podobne konstrukcje składniowe odpowiadałam w ostatnim czasie dwukrotnie, więc teraz tylko powtórzę poprzednią myśl.
Wyrażenie: w nadchodzący poniedziałek może odnosić się tylko do drugiego członu zdania: zda egzamin stanowiskowy, jak i do obu członów, a więc i do sformułowania: pracownik przejdzie obowiązkowe szkolenie BHP. Taką interpretację uzasadnia obecność spójnika lub [...]”. Przekładając tę językową regułę wprost na treść art. 9a ust. 2a ustawy o PIT, należy stwierdzić, że w przepisie tym mamy do czynienia z 2 możliwymi interpretacjami. Użyty w przepisie okolicznik czasu („przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2”) może odnosić się wyłącznie do drugiego członu przepisu (wybór ryczałtu) albo do obu członów (wybór ryczałtu oraz rezygnacja z podatku liniowego).
Skoro na gruncie językowym dopuszczalne są dwie interpretacje, to organ podatkowy ma obowiązek wybrać interpretację literalną, nierozszerzającą. Wybranie szerszej wykładni (odnoszącej termin zawity na rezygnację również do rezygnacji z podatku liniowego) byłoby zastosowaniem wykładni rozszerzającej (zob.: W. Wróbel, A. Zoll, Polskie prawo karne. Część ogólna, Warszawa 2010 s. 114: jeżeli wykładnia językowa prowadzi do dwóch interpretacji i wybieramy tą szerszą wykładnię, to jest to wykładnia rozszerzająca).
Jest to wykładnia rozszerzająca niekorzystna dla podatnika (bo podatnik ma krótszy termin na rezygnację, co może prowadzić do obciążenia podatkowego przekraczającego przychody z wybranego podatku liniowego, tak jak w Pan przypadku składającego niniejszy wniosek), a taka wykładnia jest zakazana (wyrok NSA SA/Wr 1639/93), podobnie jak analogia z prawa na niekorzyść podatnika jest zakazana (wyrok NSA I FSK 93/06). Trzeba przy tym podkreślić, że powyższa literalna wykładnia (Interpretacja Właściwa) jest również zgodna z wykładnią prokonstytucyjną, tj. z zasadą proporcjonalności i równości.
Dzięki takiej wykładni, wszyscy podatnicy traktowani są tak samo, tj. nie ma znaczenia czy któryś podatnik miał przychód czy nie miał przychodu (zachowanie zasady równości), bowiem każdy z podatników może złożyć oświadczenie o rezygnacji w terminie jak dla korekty deklaracji rocznej. Z tych samych powodów jest to rozwiązanie zgodne z zasadą proporcjonalności, ponieważ nie dochodzi wtedy do rażących sytuacji, w których osoba (pracownik zarabiający ponad 240.000,00 zł w roku na umowie o pracę, którego żona nie pracuje), która uzyskała w tym roku mały przychód z działalności gospodarczej na podatku liniowym musi następnie faktycznie zapłacić podatek przewyższający przychód z podatku liniowego.
Osoba taka przy interpretacji prokonstytucyjnej ma bowiem wiele lat na rezygnację z podatku liniowego, a więc może poczekać i sprawdzić co jej się bardziej opłaca. POTENCJALNE ZARZUTY NA POWYŻSZĄ INTERPRETACJĘ PODATNIKA Typowe zarzuty to: Zarzut: „Interpretacja Właściwa prowadziłaby do oderwania rezygnacji z opodatkowania na podstawie art. 30c ustawy od całego systemu terminowego wyboru formy opodatkowania i umożliwiałaby dokonywanie zmian tej formy po upływie roku podatkowego, co pozostawałoby w sprzeczności z celem oraz konstrukcją przepisów ustawy.” Odpowiedź na taki zarzut: cel ustawy nie jest nadrzędny.
Cel ustawy należy rozpatrywać pod kątem m.in. konstytucyjnej zasady proporcjonalności i równości, które są ważniejsze niż cel ustawodawcy. W wyniku działania konstytucyjnych zasad należy ustalić cel konstytucyjny (jak najmniejsze obciążenie podatnika oraz równe traktowanie podatników) i tym celem kierować się przy interpretacji. Co kluczowe, powyższy zarzut nie wyjaśnia na czym polegałaby sprzeczność z konstrukcją przepisów ustawy. Co takiego by się stało, gdyby zastosować interpretację proponowaną przez Skarżącą?
Tak jak było to pisane wcześniej, przyjęcie Interpretacji Właściwej (rezygnacja z podatku liniowego w takim samym terminie jak dla złożenia korekty zeznania) powoduje tylko tyle, że podatnik musi złożyć korekty. A przecież obecnie ustawodawca dopuszcza składanie korekt w wielu sytuacjach, więc nie widać tutaj sprzeczności z konstrukcją przepisów ustawy. Zarzut: „Przepisy dotyczące wyboru i zmiany formy opodatkowania należy interpretować łącznie, z uwzględnieniem ich funkcji zapewnienia stabilności i pewności rozliczeń podatkowych.” Odpowiedź na taki zarzut: jest to ponownie ogólna teza o konieczności zapewnienia funkcji, stabilności i pewności rozliczeń.
Nie wyjaśnia ona jednak na czym polega brak zapewnienia funkcji czy stabilności i pewności rozliczeń w przypadku zastosowania Interpretacji Właściwej. Interpretacja zaproponowana przez Skarżącą prowadzi jedynie do składania korekt, które aktualnie są dopuszczalne w wielu sytuacjach przez ustawodawcę. Dlaczego zatem nie można by stosować korekt do składania rezygnacji z podatku liniowego dokonanej po upływie roku podatkowego? Zarzut w odniesieniu do zasady proporcjonalności stosowanej do Interpretacji Właściwej: „Ustanowienie sztywnego terminu do dokonania wyboru formy opodatkowania służy zapewnieniu pewności i stabilności systemu podatkowego.
Rozwiązanie to ma charakter powszechny i niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania systemu danin publicznych, a tym samym spełnia wymogi proporcjonalności, o której mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP”. Odpowiedź na taki zarzut: wprowadzenie sztywnego terminu nie przesądza o proporcjonalności. Jest na odwrót, to zasada proporcjonalności przesądza o tym czy sztywny termin jest poprawny.
Zaakceptowanie Interpretacji Właściwej (że art. 9a ust. 2a nie przewiduje terminu na rezygnację z podatku liniowego) nie powoduje niestabilności i niepewności, ponieważ dokładnie takie rozwiązanie jest przewidziane dla korekty deklaracji podatkowej (brak ustawowego terminu) i nikt z tego powodu nie podnosi, że system jest niestabilny bądź niepewny.
Wystarczy więc podejść do terminu na rezygnację z podatku liniowego jak do terminu na dokonanie korekty zeznania rocznego (tzn. że w związku z nie zawarciem w ust. 2a terminu na rezygnację z podatku liniowego, termin ten jest taki sam jak termin na złożenie korekty do deklaracji rocznej), na co pozwala zarówno wykładnia językowa (opisana powyżej) oraz wsparta przez nią wykładnia prokonstytucyjna, a więc najważniejsza wykładnia. Również powszechność nie oznacza, że rozwiązanie oparte o Interpretację Błędną jest proporcjonalne. Rozwiązanie oparte o Interpretację Błędną jest powszechne, ale nie jest niezbędne (nie spełnia testu niezbędności/konieczności).
Test ten, zgodnie z wyrokiem NSA II FSK 3684/18 odpowiada na pytanie czy „działania lub środki w porównaniu z innymi dostępnymi środkami najmniej ingerują w sferę uprawnień jednostek, do których są adresowane, a przy tym realizują cel w stopniu największym”.
Wyżej zostało jasno napisane, że Interpretacja Błędna nie spełnia wymogu najmniejszej ingerencji w sferę uprawnień jednostek, bo podatnik (który ma zarobki na umowie o pracę powyżej 240.000,00 zł a żona nie pracuje) przy niskich przychodach z podatku liniowego, faktycznie płaci znacznie wyższy podatek, mogący nawet przekraczać wartość przychodów (tak jak to w przypadku Pana składającego wniosek, gdzie faktycznie z tytułu przychodu uzyskał on 6.000,00 zł w 2025 roku i musiał zapłacić prawie 30.000,00 zł podatku).
Tymczasem ustawodawca mógł znaleźć rozwiązanie mniej ingerujące w sferę uprawnień jednostek np. możliwość rezygnacji z podatku liniowego do momentu upływu terminu na złożenie deklaracji rocznej (do 30 kwietnia następnego roku).
Zarzut w odniesieniu do stosowania zasady równości do Interpretacji Właściwej: „Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że podatnik został potraktowany odmiennie niż inni podatnicy znajdujący się w analogicznej sytuacji bowiem przepisy dotyczące wyboru formy opodatkowania mają charakter jednolity i znajdują zastosowanie do wszystkich podmiotów w jednakowy sposób.” Odpowiedź na taki zarzut: Przy Interpretacji Błędnej (tj. że ust. 2a przewiduje termin na rezygnację z podatku liniowego) przepisy nie mają charakteru jednolitego, bo różnicują podatników ze względu na przychód.
Patrząc na to od strony najbardziej ekstremalnej: dlaczego osoba która (założyła działalność i wybrała w styczniu podatek liniowy oraz) uzyskała 0 zł przychodu ma jeszcze w czerwcu czas na zmianę, a osoba (założyła działalność i wybrała w styczniu podatek liniowy oraz) uzyskała 1 grosz przychodu w styczniu już go w czerwcu nie ma (nota bene jest to dodatkowe potwierdzeniu braku spełnienia zasady proporcjonalności)?
Zarzut w odniesieniu do stosowania zasady równości do Interpretacji Właściwej: „Okoliczność, że termin do dokonania wyboru lub rezygnacji z określonej formy opodatkowania jest powiązany z momentem uzyskania pierwszego przychodu, wynika z jednolitej konstrukcji ustawowej mającej zastosowanie do wszystkich podatników. Zróżnicowanie dat upływu terminu stanowi konsekwencję odmiennych stanów faktycznych, a nie nierównego traktowania przez ustawodawcę lub organ podatkowy.” Odpowiedź na taki zarzut: Argument o jednolitej konstrukcji nie ma znaczenia, bo zasada równości ma właśnie zbadać, czy ta jednolita konstrukcja spełnia tą zasadę.
Przykład: jeżeli ustawodawca wprowadziłby regulację, zgodnie z którą właściciele żółtych samochodów płacą dwa razy wyższe podatki od przychodu niż właściciele pozostałych samochodów, to czy dalej można by powoływać się na fakt, że ustawodawca wprowadził jednolitą konstrukcję mającą zastosowanie do wszystkich podatników, więc nie ma naruszenia zasady równości, bo mamy do czynienia z różnymi stanami faktycznymi? Przy Interpretacji Błędnej występuje niezasadne różnicowanie: ze względu na przychód. Nie ma tutaj mowy o jakimkolwiek jednolitym traktowaniu podatników, ponieważ wprowadzono kryterium rozróżniające (przychód) (art. 9a ust. 2a w zw. z ust. 2).
Gdyby ustawodawca chciał potraktować podatników tak samo, to każdy podatnik, niezależnie czy miał przychód czy nie, miałby taki sam termin na rezygnację (oczywiście gdyby to był termin 1 miesiąca, to dalej nie byłby spełniony test proporcjonalności).
ISTOTNE ZNACZENIE ART. 2A ORDYNACJI PODATKOWEJ W świetle powyższych rozważań stoi Pan na stanowisku, że nawet gdyby uznać, że Interpretacja Błędna powinna być rozważana, to przedstawiona w pismach oraz powyżej kompleksowa wykładnia (literalna i prokonstytucyjna) art. 9a ust. 2a, prowadząca do Interpretacji Właściwej, jest co najmniej równie ugruntowaną interpretacją (choć w Pana ocenie nie powinno być wątpliwości, że jest jedyną słuszną), a w związku z tym, stosownie do art. 2a Ordynacji Podatkowej, to Pana argumentacja powinna być wzięta pod uwagę i doprowadzić do wniosku, że skutecznie zrezygnował Pan z podatku liniowego za 2025 i 2026 rok.
Zgodnie z pismem Ministerstwa Finansów z dnia 29 grudnia 2015 r. (PK4.8022.44.2015): „Stosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika.”: „stosowanie tego przepisu nie jest ograniczone do postępowania podatkowego.” „przez "korzyść podatnika" należy rozumieć optymalne dla niego rozwiązanie prawne spośród tych, które zarysowały się w trakcie wykładni przepisu. To, jakie rozwiązanie jest korzystniejsze dla podatnika, wskazuje sam podatnik” „W toku postępowania, warunkiem koniecznym poprawności decyzji wydanej w związku z art. 2a Ordynacji podatkowej będzie przeanalizowanie w uzasadnieniu decyzji argumentacji podatnika.
W myśl art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie wystarczy samo przedstawienie w uzasadnieniu argumentacji prowadzącej do wydanego rozstrzygnięcia.” W konsekwencji wnosi Pan o uwzględnienie wytycznych Ministerstwa Finansów.
Uzupełnił Pan swoje stanowisko o dwa aspekty I. Znaczenie art. 9a ust. 2b ustawy o PIT w odniesieniu do rozliczania się podatkiem liniowym w 2026 roku 1. Podatnik dotychczas wskazywał na kluczowe znaczenie art. 9a ust. 2a jako podstawy skutecznej rezygnacji w dniu 27 lutego 2026 z rozliczania się na zasadach podatku liniowego, zarówno w odniesieniu do 2025 roku jak i 2026 roku. Wynika to z tego, że składał Pan oświadczenie o wyborze o podatku liniowego jedynie w 2025 roku.
Tym samym skuteczna rezygnacja z podatku liniowego dla 2025 roku pismem z 27 lutego 2026 r. oznacza automatycznie kontynuacje zasad ogólnych dla 2026 roku, ponieważ dla tego okresu oświadczenie o wyborze podatku liniowego nie było przez podatnika składane. 2. Niezależnie od powyższej podstawy, w odniesieniu do skutecznej rezygnacji z podatku liniowego dla 2026 roku z dniem 27 lutego 2026 r. wskazuje Pan także na treść art. 9a ust. 2b ustawy o PIT. Ten przepis jest już jednoznaczny od strony wykładni literalnej i przewiduje niekorzystny dla podatnika termin na rezygnację z podatku liniowego.
Niemniej, w stosunku do tego przepisu zachodzą te same przesłanki jego niekonstytucyjności jak w odniesieniu do ust. 2a, gdy ust. 2a miałby być interpretowany jako zawierający termin na rezygnację z podatku liniowego. Zatem treść ust. 2b narusza konstytucyjną zasadę zarówno proporcjonalności, jak i równości i wszystkie argumenty powołane przez Pana (a także opisane niżej w pkt II) i przykłady to ukazujące mają zastosowanie do tego przepisu. W konsekwencji, Organ może uznać, że ze względu na niekonstytucyjność treści art. 9a ust. 2b, możliwe jest uchylenie w tej konkretnej sprawie ust. 2b w zakresie w jakim odnosi się do terminu na złożenie rezygnacji z podatku liniowego. II.
Dodatkowe argumenty w odniesieniu do konstytucyjnej zasady proporcjonalności i równości 1. wskazuje Pan na dodatkowe rozważania w odniesieniu do powyższych zasad, które mają krytyczne znaczenie zarówno dla interpretacji art. 9a ust. 2a jak i możliwości stwierdzenia niekonstytucyjności ust. 2b. A. Zasada proporcjonalności (art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji RP) 2. Po pierwsze jest to kluczowa zasada, bo m.in. z jej perspektywy ocenia się także konstytucyjną zasadę równości (zob. niżej cytowany wyrok TK sygn. akt SK 11/18 w lit. B). Ona także rozstrzyga o konieczności wykładni art. 9a ust. 2a na korzyść podatnika i stwierdzeniu niekonstytucyjności ust. 2b w zakresie terminu.
3. Po drugie, podsumowuje Pan jeszcze raz argumenty (z którymi się nie zgadza) mające świadczyć o zachowaniu konstytucyjnej zasady proporcjonalności w sytuacji, gdy chcielibyśmy uznać, że jednak ust. 2a zawiera termin na rezygnację z podatku liniowego. Argumenty te mają też zastosowanie do ust. 2b, który zawiera termin na rezygnację z podatku liniowego. Następnie wykaże Pan ich niezasadność. 4. Argumenty te są następujące: sztywny termin w art. 9a ust. 2a na rezygnację z podatku liniowego służy zapewnieniu pewności i stabilności systemu podatkowego.
Rozwiązanie to ma charakter jednoznaczny, powszechny i niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania danin publicznych, spełniając tym samym wymogi proporcjonalności. 5. Zaczynając od końca (niezbędność dla prawidłowego funkcjonowania), we wniosku wskazywał Pan już, że jego interpretacja, zgodnie z którą art. 9a ust. 2a nie przewiduje terminu na rezygnację z podatku liniowego, nie narusza prawidłowego funkcjonowania danin publicznych. Brak terminu oznacza tylko tyle, że termin ten powinien być liczony tak jak dla korekty deklaracji rocznej, dla której również nie przewidziano wprost terminu.
Odpowiednio, stwierdzenie niekonstytucyjności w odniesieniu do terminu zawartego w ust. 2b spowoduje, że termin na złożenie rezygnacji zgodnie z ust. 2b powinien być liczony tak jak dla korekty deklaracji rocznej. 6. Odnośnie do pozostałej argumentacji, wskazywał Pan już, że sama okoliczność, że norma prawna wprowadza jednoznaczny, sztywny, powszechny i stabilny termin, nie przesądza automatycznie o jej proporcjonalności. Przyjęcie takiego założenia mogłoby prowadzić do wniosku, iż dopuszczalne byłyby sankcje skrajnie nieadekwatne.
7. Przykładowo, gdyby ustawodawca wprowadził przepis stanowiący, że „Podatnik, który spóźni się o 1 dzień ze złożeniem deklaracji podatkowej, podlega karze przepadku całego majątku na rzecz Skarbu Państwa”, to przepis ten byłby: a. Jednoznaczny (każdy wie, co grozi za 1 dzień spóźnienia), b. Powszechny (dotyczyłby każdego podatnika), c. Sztywny (brak możliwości przywrócenia terminu), d. Gwarantujący pewność i stabilność dochodów państwa (państwo w sposób pewny i stabilny wzbogaca się o majątek podatnika). 8. Powyższa przykładowa norma również jest jednoznaczna, sztywna, jasna i zapewnia organowi stabilność rozliczeń.
Jednak jej zastosowanie stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności, ponieważ skutek błędu formalnego (sankcja) pozostaje w rażącej dysproporcji do wagi popełnionego uchybienia. Dokładnie z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku art. 9a ust. 2a i 2b które, ze względu na krótki termin na rezygnację z podatku liniowego, dopuszczają sytuacje, w których przychód z działalności gospodarczej jest w rzeczywistości wielokrotnie mniejszy niż wysokość obciążeń, które podatnik musi ponieść na skutek wyboru podatku liniowego jako formy opodatkowania (tak jak to stało się także w Pan przypadku). B. Zasada równości (art.
32 Konstytucji RP) - Znaczenie cechy relewantnej 9. podkreśla Pan, że sam fakt uzyskania przychodu nie może stanowić cechy relewantnej, uzasadniającej różnicowanie terminów dla podatników. Stanowisko zgodnie z którym takie różnicowanie nie narusza zasady równości odbiega od orzecznictwa TK (m.in. wyrok TK z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. SK 11/18), według którego ocena zasady równości wymaga jej powiązania z zasadą proporcjonalności. We wniosku i w pkt A powyżej wykazał Pan już naruszenie zasady proporcjonalności, a tym samym także równości.
10. Sytuacja, w której podatnik uzyskujący minimalny przychód (1 gr) traci możliwość zmiany formy opodatkowania, podczas gdy podatnik nieuzyskujący przychodu dysponuje na tę czynność znacznie dłuższym okresem, oznacza naruszenie zasady równości właśnie ze względu na potencjalnie nieproporcjonalne negatywne skutki w przypadku podatnika pozostającego na umowie o prace z wysokim przychodem oraz w związku małżeńskim, gdzie żona nie ma przychodu.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 9a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzone na piśmie oświadczenie o zastosowaniu opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych określonego w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. Stosownie do art. 9a ust. 2 o podatku dochodowym od osób fizycznych: Podatnicy mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c.
W tym przypadku są obowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzonego na piśmie oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego.
Jak stanowi natomiast art. 9a ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Podatnik może zawiadomić na piśmie o rezygnacji z opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c lub złożyć oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2. Na podstawie art. 9a ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dokonany wybór sposobu opodatkowania, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również lat następnych, chyba że w kolejnych latach podatnik w terminie określonym w ust. 2 zawiadomi na piśmie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z tego sposobu opodatkowania albo złoży w terminie i na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym sporządzone na piśmie oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
Zgodnie z art. 9a ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Oświadczenie oraz zawiadomienie, o których mowa w ust. 1-2b, podatnicy mogą złożyć na podstawie przepisów ustawy o CEIDG. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że podstawową formą opodatkowania podatkiem dochodowym dochodów z działalności gospodarczej jest opodatkowanie według skali podatkowej. Wymieniona forma opodatkowania przysługuje z mocy ustawy i podatnik nie musi składać oświadczenia o jej wyborze. Natomiast jeśli podatnik dokona wyboru szczególnej formy opodatkowania, jaką jest opodatkowanie w sposób liniowy, to jak wynika z powyższych przepisów, ta forma opodatkowania dotyczy również lat następnych.
Jeśli podatnik chciałby zrezygnować z tej formy opodatkowania i przejść ponownie na zasady ogólne, to powinien złożyć stosowne oświadczenie w określonym w przepisach terminie. W sytuacji, gdy podatnik chce zrezygnować z opodatkowania tzw. podatkiem liniowym, to przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nakładają obowiązek złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego oświadczenia na piśmie o rezygnacji z tego sposobu opodatkowania do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego.
Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że rozpoczął Pan wykonywanie działalności gospodarczej 3 grudnia 2025 roku. We wniosku o wpis do CEIDG wskazał Pan podatek liniowy jako formę opodatkowania. Pierwszy przychód z działalności gospodarczej w 2025 r. uzyskał Pan w grudniu, a w 2026 r. pierwszy przychód uzyskał Pan w styczniu. W dniu 12 stycznia 2026 r. dokonał Pan pierwszej wpłaty tytułem zaliczki za grudzień 2025 r. w tytule przelewu podając: /(…)/N(…)/OKR/25M12/(…)/PIT-5|//L. 16 marca 2026 roku dokonał Pan wpłaty tytułem zaliczki za luty 2026 r. w tytule przelewu podając: /(…)/N(…)/OKR/26M02/(…)/PIT5L.
Wpłata zaliczki na luty 2026 r. była pierwszą wpłatą dokonaną przez Pana za 2026 rok. Pismem z 27 lutego 2026 r. wniósł Pan o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o wyborze opodatkowania na zasadach ogólnych za lata 2025-2026 oraz o uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia złożonego pod wpływem błędu - zatem pismo to stanowiło w istocie rezygnację z formy opodatkowania w postaci podatku liniowego na rzecz wyboru zasad ogólnych.
W dniu 27 kwietnia 2026 r. potwierdził Pan osobnym pismem, że zrezygnował Pan z podatku liniowego na lata 2025 i 2026. Zaznaczam, że ustawodawca na podstawie regulacji zawartych w ustawie z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2320) dokonał zmiany wyrażenia „pisemnego” dla określenia formy złożonego oświadczenia na „sporządzonego na piśmie” oraz - analogicznie - zastąpił wyrażenie „w formie pisemnej” na sformułowanie „na piśmie”. Podkreślam, że przepisy podatkowe nie określają urzędowego wzoru takiego oświadczenia ani innych wymogów co do jego formy. Ma natomiast z niego jednoznacznie wynikać, jakiego wyboru dokonał podatnik.
Dlatego też w przypadku, gdy podatnik dokonał wpłaty pierwszej zaliczki w ustawowym terminie przewidzianym dla złożenia oświadczenia o wyborze formy opodatkowania i z opisu dokonanej wpłaty (np. tytułu przelewu) wynika, jakiego dokładnie rodzaju podatku dotyczy płatność, taki dowód wpłaty może zostać uznany za złożenie wskazanego oświadczenia. Te same okoliczności mogą przesądzać o skuteczności złożenia oświadczenia o rezygnacji z danej formy opodatkowania, o którym mowa w art. 9a ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W odniesieniu do roku 2025 wskazuję, że skoro rozpoczął Pan prowadzenie działalności gospodarczej w grudniu 2025 r. i przy rejestracji tej działalności wskazał Pan formę opodatkowania podatek liniowy oraz osiągnął Pan pierwszy przychód z działalności gospodarczej w grudniu 2025 r. i zaliczkę za grudzień opłacił Pan 12 stycznia 2026 r. to w roku 2025 obowiązuje Pana forma opodatkowania podatek liniowy.
Natomiast w odniesieniu do 2026 r., wskazuję, że skoro pierwszy przychód w tym roku uzyskał Pan w styczniu 2026 r., to rezygnację z opodatkowania w formie podatku liniowego powinien Pan złożyć do 20 lutego 2026 r. Rezygnację taką mógł Pan złożyć dokonując w tym terminie (do 20 lutego 2026 r.) wpłaty zaliczki na podatek dochodowy, wpisując identyfikator właściwy dla zasad ogólnych, czyli PIT/PIT-5. Pan natomiast nie złożył takiej rezygnacji w ustawowym terminie. Stąd również w 2026 r. Pana formą opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej jest podatek liniowy.
Pismo z 27 lutego 2026 r. o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o wyborze opodatkowania na zasadach ogólnych za lata 2025 - 2026 oraz o uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia złożonego pod wpływem błędu, też nie może stanowić o rezygnacji z opodatkowania podatkiem liniowym na rzecz zasad ogólnych, bo miało to miejsce po terminie ustawowym do jej złożenia. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. W myśl art. 81 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.): Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
Jednocześnie podkreślam, że zgodnie z art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej: Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji - o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym - poprawnym już - wypełnieniu jej formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji.
Podatnik może skutecznie skorygować wysokość zobowiązania podatkowego, o ile zobowiązanie to nie uległo przedawnieniu. Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej: Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Wybór formy opodatkowania (np. podatek liniowy, skala podatkowa) to oświadczenie woli, a nie błąd rachunkowy czy formalny w deklaracji. Polskie prawo podatkowe pozwala na korektę deklaracji w okresie przedawnienia zobowiązania podatkowego (co do zasady 5 lat), ale nie zezwala na wsteczną zmianę decyzji o sposobie opodatkowania po upływie ustawowych terminów.
Zatem na aprobatę nie zasługuje Pana stanowisko, że art. 9 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określa konkretnego terminu na złożenie oświadczenia na piśmie o rezygnacji z podatku linowego.
Podsumowując, pismo o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o wyborze opodatkowania na zasadach ogólnych za lata 2025-2026 oraz o uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia złożonego pod wpływem błędu oraz dowody Pana wpłaty podatku w 2026 r. (dyspozycje przelewu płatności podatku) - w opisanych przez Pana okolicznościach - nie mogą zostać uznane za skutecznie złożone oświadczenie o wyborze/rezygnacji z opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Nie zostały one bowiem dokonane w terminie określonym w art. 9a ust. 2 tej ustawy (tj. do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód w roku podatkowym). Zatem nie może Pan rozliczyć podatku dochodowego za lata 2025 i 2026 na zasadach ogólny na formularzu PIT-36. Korekta deklaracji nie zezwala na wsteczną zmianę decyzji o sposobie opodatkowania przychodów uzyskanych z prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Pana stanowisko uznałem zatem za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia. W odniesieniu do określonej w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej zasady równego traktowania obywateli, należy podnieść, że o naruszeniu tej zasady można mówić, gdy w tożsamej sytuacji różnicuje się prawa jednostki.
Ta wynikająca z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasada oznacza, że podmioty o tym samym statusie prawnym, mogą w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, oczekiwać takiego samego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa - tj. wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, powinny być traktowane równo, tj. bez zróżnicowań zarówno faworyzujących, jak i dyskryminujących. Co do powołanego przez Pana art. 2a Ordynacji podatkowej wyjaśniam, że stanowi on, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Wobec tego, po pierwsze, muszą istnieć wątpliwości dotyczące treści przepisów prawa podatkowego.
Po drugie, istniejące wątpliwości powinny mieć taki charakter, że nie da się ich rozstrzygnąć. Jeśli więc wątpliwości istnieją, ale mogą zostać wyeliminowane w procesie wykładni, wspomniana zasada nie ma zastosowania (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 781/17).
W przepisie art. 2a Ordynacji podatkowej chodzi o wątpliwości organu podatkowego, a nie wątpliwości podatnika oraz, że podatnik nie może oczekiwać, aby art. 2a tej ustawy był stosowany w każdej sytuacji, gdy wynik wykładni przedstawiony przez organ podatkowy oznacza dla podatnika konsekwencje mniej korzystne niż zakładał (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1509/16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1261/16).
W Pana sprawie takie wątpliwości nie wystąpiły, gdyż treść przepisów prawa podatkowego mających zastosowanie do przedstawionego stanu faktycznego jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a ich wykładnia nie prowadzi do rozbieżnych wniosków. Odnosząc się natomiast do powołanych przez Pana wyroków sądów - stwierdzam, że orzeczenia te dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw osądzonych w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.