Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 4

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 6 listopada 2026 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.748.2026.2.AC

Interpretacja aktualnaStanowisko prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaWspólne rozliczenie małżonków jednopłciowych, związek małżeński zawarty w Danii, akt małżeństwa transkrybowany do USC.

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2026 r. wpłynął Panów wniosek z 21 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił Pan wniosek pismem z 7 września 2026 r., 10 września 2026 r. oraz 29 września 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan osobą fizyczną, obywatelem polskim i polskim rezydentem podatkowym, który prowadził działalność gospodarczą pod numerem NIP (…) w okresie od 15 maja 2021 r. do 28 listopada 2025 r. W dniu 6 lutego 2026 r. działalność gospodarcza została wykreślona z rejestru CEIDG. W dniu 1 czerwca 2022 r. zawarł Pan związek małżeński w Danii z małżonkiem tej samej płci (dalej: „Małżonek”). Dysponuje Pan aktem małżeństwa wydanym przez organy właściwe dla miasta (…) w Danii. Dokonał Pan transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego co potwierdza odpis zupełny aktu małżeństwa o numerze (…) sporządzony przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego (…) w dniu (…) 2026 roku.

Pana działalność gospodarcza opodatkowana była na zasadach ogólnych. Żaden z małżonków nie podlegał i nie podlega opodatkowaniu na zasadach wskazanych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych czy na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Ponadto żaden z małżonków nie podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. – Prawo prywatne międzynarodowe (Dz.U. z 2015 r., poz. 1792 ze zm.; dalej: „PPM”), prawo właściwe dla majątkowych stosunków małżeńskich ustala się na podstawie norm kolizyjnych tej ustawy. Zgodnie z art. 52 ust. 1 PPM, małżonkowie mogą dokonać wyboru prawa właściwego dla swoich stosunków majątkowych. W niniejszym przypadku Pan i Pana małżonek nie dokonaliście takiego wyboru. W konsekwencji zastosowanie znajduje art. 51 ust. 1 PPM, który stanowi, że w braku wyboru prawa: w pierwszej kolejności właściwe jest wspólne każdoczesne prawo ojczyste małżonków.

Dopiero w razie braku, stosowane jest prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zamieszkania, a w razie braku miejsca zamieszkania w tym samym państwie - prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zwykłego pobytu. Pan i Pana małżonek jesteście obywatelami polskimi, a zatem wspólnym prawem ojczystym jest prawo polskie, które znajduje zastosowanie do ich majątkowych stosunków małżeńskich. Oznacza to, że bez znaczenia pozostaje fakt zawarcia małżeństwa w Danii i treść tamtejszego prawa. Prawo duńskie nie znajduje w niniejszym przypadku zastosowania jako prawo właściwe dla ustroju majątkowego małżeństwa.

W konsekwencji do stosunków majątkowych Pana oraz Pana małżonka zastosowanie znajduje od samego początku prawo polskie, a tym samym – w braku zawarcia umowy majątkowej małżeńskiej – od momentu zawarcia związku małżeńskiego zastosowanie ma ustawowy ustrój wspólności majątkowej. Stoi Pan na stanowisku, że od dnia zawarcia związku małżeńskiego, tj. od 1 czerwca 2022 r., przysługuje Panu prawo do wspólnego opodatkowania dochodów wraz z małżonkiem na zasadach określonych w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku odchodowym od osób fizycznych, o ile nie zachodzą przesłanki wyłączające wskazane w art. 6 ust. 8 tej ustawy.

Uzupełnienie stanu faktycznego Pana mąż, (…) podlegał i będzie podlegał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Pana mąż uzyskuje dochody opodatkowane według skali podatkowej z tytułu umowy o pracę. Złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy zaistniałego stanu faktycznego i obejmuje lata od zawarcia związku małżeńskiego, tj. od (…) 2022 r.. Przedmiotem zapytania są więc lata 2022, 2023, 2024 oraz 2025. W tym okresie uzyskiwał Pan dochody opodatkowane według skali podatkowej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Działalność gospodarcza została zawieszona 28 listopada 2025 r., także za ten okres występuje obowiązek podatkowy i konieczność złożenia zeznania podatkowego. Jak zostało wskazane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w niniejszej sprawie kwestia ustroju majątkowego małżonków podlega ocenie na podstawie przepisów ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. – Prawo prywatne międzynarodowe. Zgodnie z art. 52 ust. 1 tej ustawy małżonkowie mogą dokonać wyboru prawa właściwego dla swoich stosunków majątkowych. Pan oraz Pana mąż nie dokonali wyboru prawa właściwego. W konsekwencji zastosowanie znajduje art. 51 ust. 1 lub 2 ustawy – Prawo prywatne międzynarodowe.

Zgodnie z tymi przepisami stosunki osobiste i majątkowe między małżonkami podlegają każdoczesnemu wspólnemu prawu ojczystemu (art. 51 ust. 1 ustawy). W razie braku wspólnego prawa ojczystego stosuje się prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zamieszkania, a w razie braku miejsca zamieszkania w tym samym państwie - prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zwykłego pobytu. Jeżeli małżonkowie nie mają miejsca zwykłego pobytu w tym samym państwie, stosuje się prawo państwa, z którym małżonkowie w inny sposób są wspólnie najściślej związani (art. 51 ust. 2 ustawy).

Posiada Pan wraz z mężem miejsce zamieszkania na terytorium Polski, a od października 2025 r. jest Pan obywatelem polskim. Oznacza to, że do października 2025 r. prawem właściwym jest prawo miejsca zamieszkania (Polska), a od października 2025 r. wspólne prawo ojczyste (Polska). Oznacza to, że dla oceny ustroju majątkowego małżonków bez znaczenia pozostaje miejsce zawarcia małżeństwa, tj. Dania, oraz treść prawa duńskiego. Prawo duńskie nie znajduje bowiem zastosowania jako prawo właściwe dla majątkowych stosunków małżeńskich Pana i Pana męża.

W konsekwencji do stosunków majątkowych Pana oraz Pana męża zastosowanie znajduje prawo polskie, a tym samym, wobec braku zawarcia umowy majątkowej małżeńskiej, pomiędzy małżonkami istnieje ustawowy ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. Kierując się daleko idącą ostrożnością procesową, wskazał Pan, że zgodnie z prawem Królestwa Danii, w którym zawarty został Pana związek małżeński, ustawowym ustrojem majątkowym małżeńskim jest tzw. odroczona wspólność majątkowa (deferred community property). Informacja ta przekazywana jest wyłącznie w celu zachowania pełnej transparentności opisu stanu faktycznego.

Jednocześnie, jak zostało wykazane w odpowiedzi na wezwanie, w Pana ocenie okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedstawionego zagadnienia i wydania interpretacji indywidualnej. Posiada Pan obywatelstwo Ukrainy, a od października 2025 r. jest Pan obywatelem polskim.

Pytanie

Czy fakt pozostawania przez Pana w związku małżeńskim, istnienia pomiędzy małżonkami ustawowej wspólności majątkowej oraz brak negatywnych przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uprawnia Pana do złożenia wspólnego zeznania podatkowego wraz z małżonkiem od momentu zawarcia związku małżeńskiego na podstawie art. 6 ust. 2 ww. ustawy?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, ma Pan prawo do wspólnego opodatkowania dochodów wraz z małżonkiem na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od dnia zawarcia małżeństwa, tj. od 1 czerwca 2022 r., ponieważ od tego dnia pozostaje w ważnie i skutecznie zawartym związku małżeńskim zgodnie z prawem państwa miejsca zawarcia małżeństwa. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów co stanowi ogólną regułę konstrukcyjną tego podatku.

Od zasady tej ustawodawca przewidział jednak wyjątek w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, umożliwiający wspólne opodatkowanie małżonków, pod warunkiem spełnienia określonych przesłanek.

Zgodnie z tym przepisem, małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, (posiadający rezydencję podatkową w Polsce), pozostający w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej: 1) przez cały rok podatkowy albo 2) od dnia zawarcia związku małżeńskiego do ostatniego dnia roku podatkowego - w przypadku, gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku podatkowego - mogą być, z zastrzeżeniem ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na wspólny wniosek wyrażony w zeznaniu podatkowym, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów.

Ustęp 8 tego przepisu wskazuje, że sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 (wspólne opodatkowanie), nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków stosuje przepisy: a) art. 30c (tzw. opodatkowanie liniowe) lub b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy - w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów lub podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Pozostaje Pan w legalnie zawartym związku małżeńskim począwszy od 1 czerwca 2022 roku. Zarówno Pan, jak i Pana małżonek nie prowadzą i nie prowadzili działalności opodatkowanej zgodnie z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Żaden z małżonków nie podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. Jednocześnie, co zostało wskazane w stanie faktycznym, zgodnie z przepisami PPM, to przepisy polskie regulują reżim majątkowy obowiązujący w Pana małżeństwie.

Przy braku umowy o rozdzielności majątkowej, zastosowanie do Pana znajduje ustrój wspólności majątkowej – od momentu zawarcia małżeństwa. Decydujące znaczenie ma fakt, że pozostaje Pan w związku małżeńskim ważnie zawartym zgodnie z prawem państwa miejsca zawarcia. Status ten – jako element stanu cywilnego – ma charakter jednolity i niepodzielny, co wyklucza jego selektywne uznawanie na gruncie poszczególnych gałęzi prawa. Późniejsza transkrypcja zagranicznego aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego nie kreuje nowego stanu cywilnego, nie powoduje powstania małżeństwa i nie wywołuje skutku konstytutywnego.

Ma ona wyłącznie charakter ewidencyjny oraz techniczny i służy odzwierciedleniu w krajowych rejestrach stanu prawnego istniejącego już wcześniej. W konsekwencji nie może być uznana za moment, od którego dopiero powstaje status małżonka, tak samo jak nie definiuje ustania małżeństwa. O powstaniu małżeństwa decyduje bowiem jego skuteczne zawarcie zgodnie z właściwym prawem, natomiast o jego ustaniu – prawomocny rozwód, unieważnienie małżeństwa albo śmierć małżonka. To właśnie te zdarzenia prawne wywołują skutki w sferze praw i obowiązków małżonków, a nie późniejsze odnotowanie ich w państwowych rejestrach.

Transkrypcja nie tworzy ani nie znosi istniejącego stosunku prawnego, lecz jedynie potwierdza i ewidencjonuje stan, który powstał lub ustał wcześniej na skutek określonych zdarzeń prawnych. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera własnej definicji pojęcia „małżonek”. Ustawa ta posługuje się tym pojęciem jako kategorią odnoszącą się do istniejącego stanu cywilnego podatnika. Oznacza to, że dla zastosowania art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych decydujące znaczenie ma obiektywne istnienie stosunku małżeństwa, a nie moment jego wpisania do określonego rejestru krajowego.

Status małżeński jest bowiem elementem stanu cywilnego jednostki, który ma charakter jednolity i niepodzielny. Przepisy ustawy odsyłają do pojęcia “małżonek”, a nie “małżonek transkrybowany” czy też “małżonek ze statusem uznania w państwie przyjmującym”. Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 25 listopada 2025 r. w sprawie Cupriak-Trojan i Trojan (sygn. C‑713/23) wskazał, że państwo członkowskie nie może odmówić uznania małżeństwa osób tej samej płci zawartego zgodnie z prawem innego państwa członkowskiego wyłącznie dlatego, że jego własny porządek prawny nie przewiduje możliwości zawierania takich małżeństw (pkt 61 wyroku).

Z orzeczenia tego wynika obowiązek uznania stanu małżeńskiego ustanowionego zgodnie z prawem innego państwa UE. Odmowa uznania stanu cywilnego nabytego zgodnie z prawem innego państwa członkowskiego prowadziłaby bowiem do sytuacji, w której to samo małżeństwo wywołuje skutki prawne w jednym państwie, a w innym „przestaje istnieć”, co narusza prawo do życia rodzinnego oraz swobodę przemieszczania się. Trybunał w tymże wyroku wskazał bowiem, że istnieje zarówno obowiązek transkrypcji aktu małżeństwa tej samej płci zawartego za granicą (pkt 75 wyroku), jak i uznania tego małżeństwa „do celów wykonywania praw, które obywatele ci wywodzą z prawa Unii”.

Uznanie małżeństw tej samej płci tylko w niektórych obszarach – np. dla celów uzyskania prawa pobytu – było przedmiotem wyroku TSUE z 2015 r. w sprawie Coman (wyrok TSUE w sprawie C-673/16, Relu Adrian Coman, Robert Clabourn Hamilton, Asociaţia Accept przeciwko Rumunii). Wyrok w sprawie Cupriak-Trojan i Trojan niewątpliwie rozszerza skutki uznania zawartych za granicą małżeństw tej samej płci na inne obszary prawa, zwłaszcza, że oboje małżonkowie są obywatelami UE i nie mają potrzeby uregulowania swojego statusu pobytowego. Celem TSUE niewątpliwie było zapewnienie rzeczywistej skuteczności praw wynikających z małżeństwa zawartego zgodnie z prawem innego państwa członkowskiego.

Państwo członkowskie nie może doprowadzać do sytuacji, w której obywatel posiada jeden stan cywilny na terytorium państwa, w którym zawarł małżeństwo, a inny po powrocie do państwa swojego obywatelstwa. Ochronie podlega bowiem nie sam wpis do rejestru stanu cywilnego, lecz status małżeński skutecznie nabyty zgodnie z prawem innego państwa członkowskiego. W konsekwencji niedopuszczalne jest selektywne uznawanie tego samego małżeństwa dla jednych celów (np. pobytowych, administracyjnych czy ubezpieczeniowych) i jednoczesne odmawianie mu skutków prawnych w sferze prawa podatkowego.

Stanowisko to zostało następnie potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 7 maja 2026 r. (II OSK 1075/23, II OSK 2070/23, II OSK 2073/23), w których wskazano, że ocena skutków prawnych małżeństw osób tej samej płci zawartych za granicą nie może ograniczać się wyłącznie do art. 18 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 KRO, lecz musi uwzględniać również prawo Unii Europejskiej i Europejską Konwencję Praw Człowieka.

Co więcej, NSA w wyroku z 20 marca 2026 r. (II OSK 216/21) wyraźnie podkreślił, że z art. 18 Konstytucji RP nie można wyprowadzać zakazu uznawania małżeństw osób tej samej płci zawartych zgodnie z prawem innych państw członkowskich ani tezy, że związki takie nie podlegają jakiejkolwiek ochronie prawnej. Powyższa wykładnia znajduje dodatkowe potwierdzenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, na którą szeroko powołał się NSA w wyrokach z 7 maja 2026 (sygnatury przytoczone powyżej).

W wyrokach Przybyszewska i inni przeciwko Polsce oraz Formela i inni przeciwko Polsce Trybunał wskazał, że brak uznania skutków prawnych związków osób tej samej płci prowadzi do naruszenia art. 8 EKPC, a jednymi z konsekwencji takiego stanu są właśnie ograniczenia w sferze podatkowej, w tym brak możliwości korzystania z preferencji podatkowych przysługujących małżonkom. Oznacza to, że odmowa przyznania skutków podatkowych relacji małżeńskiej może stanowić ingerencję zarówno w prawo do poszanowania życia rodzinnego, jak i w prawo do niezakłóconego korzystania z mienia chronione art. 1 Protokołu nr 1 do EKPC.

Co istotne, NSA w powołanych wyżej wyrokach jednoznacznie przyjął, że Konwencja stanowi część krajowego porządku prawnego i jako taka musi być uwzględniana przy wykładni oraz stosowaniu przepisów prawa krajowego. W konsekwencji, przy całościowym odczytywaniu norm prawnych wynikających z orzecznictwa sądów unijnych oraz ETPC, nie jest możliwe zaakceptowanie tezy, zgodnie z którą to samo małżeństwo wywołuje skutki prawne na gruncie prawa pobytowego, ubezpieczeń społecznych czy obowiązków administracyjnych, natomiast przestaje być małżeństwem wyłącznie na potrzeby prawa podatkowego.

Taka wykładnia prowadziłaby do niespójnego stosowania porządku prawnego, pozostając w sprzeczności zarówno z zasadą jego jednolitości, jak i z obowiązkiem wykładni prawa krajowego w zgodzie z Konwencją. Dla zastosowania art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych istotne jest wykazanie pozostawania w związku małżeńskim, ale to nie oznacza dopuszczalności uzależniania prawa do wspólnego opodatkowania od uprzedniej transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa. Przepisy ustawy nie przewidują bowiem takiego wymogu, ani nie ustanawiają transkrypcji jako wyłącznego środka potwierdzającego istnienie małżeństwa.

Trafnie wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z 20 listopada 2012 r. (III CZP 58/12), że zagraniczny akt stanu cywilnego stanowi wyłączny dowód zdarzeń w nim stwierdzonych również wtedy, gdy nie został wpisany do polskich ksiąg stanu cywilnego. Oznacza to, że zagraniczny akt małżeństwa samodzielnie potwierdza pozostawanie w związku małżeńskim i nie wymaga dla swojej skuteczności uprzedniej transkrypcji. Nie można utożsamiać czynności materialno-technicznej polegającej na odnotowaniu istniejącego już zdarzenia w polskim rejestrze z samym zdarzeniem powodującym zmianę stanu cywilnego.

Takie rozumienie transkrypcji byłoby sprzeczne z istotą tej instytucji oraz prowadziłoby do odwrócenia relacji między zdarzeniem stanu cywilnego a jego rejestracją. Przytoczone orzecznictwo TSUE nie sprowadza obowiązków państw członkowskich wyłącznie do dokonania transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa. Istotą tych obowiązków jest bowiem uznanie skutków prawnych małżeństwa zawartego zgodnie z prawem innego państwa członkowskiego w zakresie niezbędnym do zapewnienia skuteczności praw wynikających z prawa Unii Europejskiej. Uznanie takie może następować za pomocą różnych instrumentów krajowych.

Może ono polegać na uwzględnieniu faktu pozostawania w związku małżeńskim w postępowaniu administracyjnym lub podatkowym, odnotowaniu tego faktu w dokumentach urzędowych, przyznaniu uprawnień z zakresu ubezpieczeń społecznych lub zdrowotnych, dokonaniu transkrypcji zagranicznego aktu stanu cywilnego dla celów ewidencyjnych albo przyznaniu określonych ulg i preferencji prawnych lub podatkowych. Transkrypcja jest zatem jedynie jednym z możliwych sposobów realizacji obowiązku uznania, a nie jego jedyną dopuszczalną formą.

Skoro więc pozostaje Pan w legalnie zawartym związku małżeńskim od dnia 1 czerwca 2022 r., a art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależnia prawa do wspólnego opodatkowania od dokonania transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa, należy uznać, że od tej właśnie daty spełnia przesłankę pozostawania w związku małżeńskim i może korzystać z prawa do wspólnego rozliczenia podatkowego wraz z małżonkiem. Przyjęcie przeciwnego stanowiska prowadziłoby do nieuznania statusu małżeńskiego, jaki Pan posiada, selektywnego uznawania skutków tego samego małżeństwa oraz nieuzasadnionego różnicowania sytuacji podatników wyłącznie ze względu na płeć małżonków.

Na marginesie warto zauważyć, że analogiczny wymóg nie jest stawiany małżonkom różnej płci, którzy zawarli małżeństwo poza granicami Polski. W praktyce osoby takie mogą korzystać z instytucji wspólnego opodatkowania po spełnieniu przesłanek ustawowych, mimo że ich zagraniczny akt małżeństwa nie został transkrybowany do polskiego rejestru stanu cywilnego. Niejednokrotnie transkrypcja taka nie jest nawet celowa ani potrzebna, ponieważ jedynym związkiem tych osób (przykładowo obcokrajowców) z Polską pozostaje podleganie polskim przepisom podatkowym.

Oznacza to, że wymóg transkrypcji nie wynika z ustawy podatkowej, lecz zostałby stworzony wyłącznie na potrzeby oceny sytuacji małżeństw osób tej samej płci. Przyjęcie takiego stanowiska prowadziłoby zatem do dodania pozaustawowej przesłanki korzystania z preferencji podatkowej oraz do odmiennego traktowania podatników znajdujących się w porównywalnej sytuacji wyłącznie ze względu na płeć małżonków.

Takie zróżnicowanie nie znajduje oparcia w treści art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i prowadziłoby do dyskryminacji ze względu na orientację seksualną, zakazanej zarówno na gruncie prawa Unii Europejskiej, Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, jak i art. 32 Konstytucji RP. Nie istnieją bowiem żadne relewantne różnice pomiędzy małżeństwem różnopłciowym i małżeństwem jednopłciowym zawartym zgodnie z prawem obcego państwa, które uzasadniałyby uzależnienie skutków podatkowych wyłącznie tego drugiego od spełnienia dodatkowego wymogu niewynikającego z ustawy.

Podsumowując, w związku z powyższą argumentacją, uważa Pan za słuszne przedstawione wyżej stanowisko w sprawie pytania zadanego w niniejszym wniosku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która została wyrażona w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 6 ust. 2 ww. ustawy: Małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, pozostający w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej: 1) przez cały rok podatkowy albo 2) od dnia zawarcia związku małżeńskiego do ostatniego dnia roku podatkowego - w przypadku gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku podatkowego ‒ mogą być, z zastrzeżeniem ust. 8, na wspólny wniosek wyrażony w zeznaniu podatkowym, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych zgodnie z art. 9 ust. 1 i 1a , po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków, kwot pomniejszających dochód; w tym przypadku podatek określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków.

W świetle art. 6 ust. 2a ww. ustawy: Wniosek, o którym mowa w ust. 2, może być wyrażony przez jednego z małżonków. Wyrażenie wniosku przez jednego z małżonków traktuje się na równi ze złożeniem przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia wniosku o łączne opodatkowanie ich dochodów. Oświadczenie to składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

Stosownie do art. 6 ust. 3 cytowanej ustawy: Zasada wyrażona w ust. 2 ma zastosowanie również, jeżeli jeden z małżonków w roku podatkowym nie uzyskał przychodów ze źródeł, z których dochód jest opodatkowany zgodnie z art. 27 , lub osiągnął dochody w wysokości niepowodującej obowiązku uiszczenia podatku.

Na podstawie art. 6 ust. 3a cytowanej ustawy: Zasady i sposób opodatkowania, o których mowa w ust. 2 i 3, mają zastosowanie również do: 1) małżonków, którzy mają miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej, 2) małżonków, z których jeden podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Rzeczypospolitej Polskiej a drugi ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej – jeżeli osiągnęli podlegające opodatkowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przychody w wysokości stanowiącej łącznie co najmniej 75% całkowitego przychodu osiągniętego przez oboje małżonków w danym roku podatkowym i udokumentowali certyfikatem rezydencji miejsce zamieszkania dla celów podatkowych; przepis ust. 8 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 6 ust. 8 ustawy: Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko lub jej dziecko: 1) stosuje przepisy: a) art. 30c lub b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy ‒ w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń; 2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Z ww. regulacji wynika, że z wnioskiem o wspólne opodatkowanie dochodów mogą wystąpić małżonkowie, jeżeli spełnią łącznie, określone w art. 6 ust. 2 i 8 cytowanej ustawy, następujące warunki: są polskimi rezydentami podatkowymi, w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej: - przez cały rok podatkowy albo - od dnia zawarcia związku małżeńskiego do ostatniego dnia roku podatkowego, w przypadku gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku podatkowego, nie stosują przepisów o 19% podatku liniowym lub przepisów ustawy o ryczałcie (z wyjątkiem dotyczących najmu prywatnego) w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń, nie podlegają opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy o podatku tonażowym lub ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Ustawodawca wprowadzając uprawnienie polegające na możliwości wspólnego rozliczenia się małżonków, wyraźnie określił zatem warunki jakie należy spełnić by móc z niego skorzystać. Spełnienie ww. warunków łącznie powoduje możliwość skorzystania z ww. preferencji. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.): Małżeństwo zostaje zawarte, gdy mężczyzna i kobieta jednocześnie obecni złożą przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego oświadczenia, że wstępują ze sobą w związek małżeński.

Stosownie do art. 31 § 1 cytowanej ustawy: Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Ustawodawca wprowadzając uprawnienie polegające na możliwości wspólnego rozliczenia się małżonków, wyraźnie określił więc warunki jakie należy spełnić by móc z niego skorzystać. Spełnienie ww. warunków łącznie powoduje możliwość skorzystania z prawa do łącznego opodatkowania dochodów małżonków.

W świetle art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 503): Ustawa niniejsza reguluje właściwość prawa dla stosunków z zakresu prawa prywatnego związanych z więcej niż jednym państwem. Jak wskazuje art. 7 w. ustawy: Prawa obcego nie stosuje się, jeżeli jego stosowanie miałoby skutki sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 48 cytowanej ustawy: O możności zawarcia małżeństwa rozstrzyga w stosunku do każdej ze stron jej prawo ojczyste z chwili zawarcia małżeństwa. W myśl art. 49 ww. ustawy; 1. Forma zawarcia małżeństwa podlega prawu państwa, w którym jest ono zawierane.

2. Jeżeli małżeństwo zawierane jest poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wystarczy zachowanie formy wymaganej przez prawo ojczyste obojga małżonków albo przez wspólne prawo miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu małżonków z chwili zawarcia małżeństwa. Zgodnie z art. 51 cytowanej ustawy: 1. Stosunki osobiste i majątkowe między małżonkami podlegają każdoczesnemu wspólnemu prawu ojczystemu. 2. W razie braku wspólnego prawa ojczystego stosuje się prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zamieszkania, a w razie braku miejsca zamieszkania w tym samym państwie - prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zwykłego pobytu.

Jeżeli małżonkowie nie mają miejsca zwykłego pobytu w tym samym państwie, stosuje się prawo państwa, z którym małżonkowie w inny sposób są wspólnie najściślej związani. Na podstawie art. 52 powyższej ustawy: 1. Małżonkowie mogą poddać swe stosunki majątkowe prawu ojczystemu jednego z nich albo prawu państwa, w którym jedno z nich ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu. Wyboru prawa można dokonać także przed zawarciem małżeństwa.

2. Majątkowa umowa małżeńska podlega prawu wybranemu przez strony zgodnie z przepisem ust. 1. W razie braku wyboru prawa, do majątkowej umowy małżeńskiej stosuje się prawo właściwe dla stosunków osobistych i majątkowych między małżonkami z chwili zawarcia umowy. 3. Dokonując wyboru prawa dla stosunków majątkowych małżeńskich lub majątkowej umowy małżeńskiej wystarczy zachować formę przewidzianą dla majątkowych umów małżeńskich przez prawo wybrane lub prawo państwa, w którym do wyboru prawa doszło. Pana wątpliwości dotyczą możliwości złożenia wspólnego zeznania podatkowego przez małżonków.

Na wstępie wskazuję, że interpretacja ogólna Ministra Finansów i Gospodarki z 24 września 2026 r. (znak: DTS6.8022.6.2026, Dz. Urz. MFiG poz. 88) potwierdza, że pary jednopłciowe, które zawarły małżeństwo w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej i dokonały transkrypcji aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego, traktowane są w prawie podatkowym jak małżonkowie. Ww. interpretacja ogólna odnosi się wprost do małżeństw zawartych w jednym z krajów Unii Europejskiej.

W przypadku gdy obywatele państw członkowskich Unii Europejskiej (osoby tej samej płci) zawrą związek małżeński w kraju nienależącym do Unii Europejskiej, małżeństwo to nie będzie objęte prawami i obowiązkami podatkowymi wynikającymi z ustaw wskazanych w interpretacji ogólnej. Na powyższe nie będzie miało wpływu, że małżonkowie pozostają obywatelami UE oraz że dokonano transkrypcji aktu małżeństwa do polskich akt stanu cywilnego, jak również że pozostają we wspólności majątkowej zgodnie z prawem kraju, w którym zawarty został związek małżeński.

Podatnicy będący polskimi rezydentami podatkowymi, którzy zawarli związek małżeński za granicą, nie są wyłączeni z możliwości korzystania z preferencyjnego opodatkowania przewidzianego dla małżonków. Muszą jednak spełniać wszelkie określone przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przesłanki, w tym tę dotyczącą warunku posiadania wspólności majątkowej małżeńskiej przez cały rok podatkowy (bądź jego część, jeśli małżeństwo zawarto w jego trakcie), którego dotyczy rozliczenie.

Wpisanie do polskiego rejestru stanu cywilnego zagranicznego aktu małżeństwa osób tej samej płci, zawartego w innym państwie członkowskim UE, potwierdza, że małżeństwo osób tej samej płci zostało zawarte legalnie w tym państwie. Oznacza także, że nie wystąpiły przesłanki zastosowania klauzuli porządku publicznego, wyrażonej w art. 7 Prawa prywatnego międzynarodowego, które sprzeciwiałyby się jego uznaniu (tj. traktowaniu tych osób na gruncie polskiego prawa jak małżonków).

Ponadto wpisanie do polskiego rejestru stanu cywilnego zagranicznego aktu małżeństwa osób tej samej płci, zawartego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim UE, stanowi podstawę uznania, że osoby te powinny być traktowane na gruncie prawa podatkowego tak jak osoby pozostające w związku małżeńskim w rozumieniu art. 1 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, nawet jeżeli związku tego nie można – przez wzgląd na różnice modelu małżeństwa pomiędzy państwami członkowskimi – nazwać „małżeństwem” w świetle przepisów tego Kodeksu.

W konsekwencji, podatnicy posługujący się transkrybowanym aktem małżeństwa zawartego w innym państwie członkowskim UE przez osoby tej samej płci mają – zgodnie z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa – prawo do korzystania z ulg i preferencji podatkowych na takich samych warunkach, jakie muszą spełnić osoby pozostające w związku małżeńskim w rozumieniu prawa rodzinnego. Dotyczy to zarówno prawa do korzystania z ulgi, jak i ograniczeń w korzystaniu z niej. Transkrypcja stanowi czynność materialno-techniczną, polegającą na wiernym i literalnym przeniesieniu treści zagranicznego aktu małżeństwa do polskich akt stanu cywilnego.

Stanowi ona urzędowe potwierdzenie zawarcia małżeństwa, do którego doszło wcześniej na terytorium innego państwa członkowskiego UE. Data zawarcia małżeństwa i data transkrypcji mogą więc występować w różnym czasie – w różnych okresach rozliczeniowych, w tym w różnych latach podatkowych. Materialno-techniczny charakter transkrypcji oznacza, że wyłącznie potwierdza ona istnienie małżeństwa osób tej samej płci, którego skutki należy określać co do zasady od daty jego zawarcia.

W wyroku z 20 marca 2026 r., sygn. akt II OSK 216/21, NSA wskazał, że transkrypcja ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, nie pociąga za sobą skutków materialnoprawnych (nie tworzy nowej sytuacji prawnej), lecz potwierdza jej wcześniejsze powstanie. W momencie dokonania transkrypcji dochodzi do uznania statusu tego związku jak małżeństwa w Rzeczypospolitej Polskiej na potrzeby stosowania przepisów prawa podatkowego. Zatem, przy stosowaniu przepisów prawa podatkowego należy uwzględnić istnienie małżeństwa od momentu jego zawarcia.

Ilekroć w wymienionych na wstępie ustawach podatkowych mowa o „małżonku”, „współmałżonku”, „małżeństwie” lub „związku małżeńskim”, należy przez nie rozumieć nie tylko małżeństwo w ujęciu Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, ale również małżeństwo zawarte legalnie przez osoby tej samej płci w innym niż Polska państwie członkowskim UE, z zastrzeżeniem klauzuli porządku publicznego. Uznanie zagranicznego aktu małżeństwa w wyniku transkrypcji do polskich akt stanu cywilnego należy traktować jako konieczne potwierdzenie, że klauzula porządku publicznego nie sprzeciwia się zastosowaniu do takiego związku przepisów prawa podatkowego dotyczących małżeństwa.

Wystarczający jest fakt, że małżeństwo zostało transkrybowane oraz przynajmniej jeden z małżonków posiada obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Niemniej jednak, interpretacja ogólna miałaby zastosowanie wobec takiego małżeństwa w zakresie praw i obowiązków podatkowych z niej wynikających dopiero od momentu uzyskania obywatelstwa kraju Unii Europejskiej przez co najmniej jednego z małżonków. Przedmiotową interpretację ogólną należy stosować do małżeństw osób w których przynajmniej jeden z małżonków posiada obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

W konsekwencji za małżeństwo w rozumieniu interpretacji ogólnej uznany jest związek dwóch osób tej samej płci, z których przynajmniej jedna jest obywatelem kraju unijnego. Związek taki, zawarty w kraju unijnym i transkrybowany do polskich akt stanu cywilnego, będzie zgodnie z interpretacją ogólną objęty prawami i obowiązkami podatkowymi.

W sytuacji zatem gdy przynajmniej jedno z małżonków w momencie zawierania związku małżeńskiego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej (tutaj: Dania) posiada obywatelstwo polskie, w przypadku transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa do polskich akt stanu cywilnego, zgodnie z interpretacją ogólną z 24.09.2026 r., znak: DTS6.8022.6.2026 – należy uznać istnienie małżeństwa od momentu jego zawarcia. W Pana sprawie momentem tym jest dzień (…) 2022 r. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Pan i Pana mąż jesteście polskimi rezydentami podatkowymi. W dniu (…) 2022 r. zawarł Pan związek małżeński w Danii z małżonkiem tej samej płci.

Dokonał Pan transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego w dniu (...) 2026 roku. Żaden z małżonków nie podlegał i nie podlega opodatkowaniu na zasadach wskazanych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych czy na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym oraz nie podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy o podatku tonażowym lub ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. Pan i Pana małżonek jesteście obywatelami polskimi.

Ponadto wskazał Pan, że Pan i Pana małżonek jesteście obywatelami polskimi i w konsekwencji do stosunków majątkowych Pana oraz Pana małżonka zastosowanie znajduje od samego początku prawo polskie, a tym samym – w braku zawarcia umowy majątkowej małżeńskiej – od momentu zawarcia związku małżeńskiego zastosowanie ma ustawowy ustrój wspólności majątkowej.

Mając na uwadze powyższe oraz przyjmując za Panem, że od momentu zawarcia związku małżeńskiego istniała między Panem i Pana małżonkiem ustawowa wspólność majątkowa, wskazuję, że za lata 2022, 2023, 2024 i 2025 przysługuje Panu prawo do wspólnego rozliczenia z małżonkiem przewidziane w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy wyjaśnić, że istnienie wspólności majątkowej małżeńskiej, podobnie jak np. zakres indywidualnego prawa do dziedziczenia, ma charakter obiektywny i stanowi element stanu faktycznego sprawy. Prawo podatkowe pozostaje w tym zakresie wtórne względem rozwiązań z zakresu prawa cywilnego i rodzinnego.

Ewentualne wątpliwości co do możliwości powstania wspólności majątkowej małżeńskiej na gruncie właściwego prawa rodzinnego muszą być więc rozstrzygane na gruncie tej gałęzi prawa, z uwzględnieniem postanowień prawa prywatnego międzynarodowego. Zwrócić należy uwagę, że ciężar udowodnienia, że podatnik spełnia przesłanki skorzystania z takiej ulgi, jak wspólne rozliczenie małżonków, spoczywa na tym podatniku. Uzależnienie stosowania ulgi od spełnienia wszystkich jej przesłanek dotyczy w równym stopniu małżeństw zawartych zgodnie z prawem polskim, jak i zgodnie z prawem obcym.

Małżonkowie tej samej płci, którzy zawarli małżeństwo zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim UE i uzyskali transkrypcję aktu małżeństwa, muszą więc wykazać, że istnieje pomiędzy nimi wspólność majątkowa małżeńska. Pana stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Fakt istnienia pomiędzy małżonkami ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej został przyjęty jako element stanu faktycznego. W odniesieniu zaś do przywołanych przez Pana wyroków sądów administracyjnych wskazuję, że jakkolwiek wyroki sądów kształtują pewną linię wykładni obowiązującego prawa, jednak dotyczą wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie faktycznym.

Rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i w świetle art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i tym samym nie mogą być wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a, 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”. Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA) albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.