Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 1

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 21 października 2026 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.827.2026.2.JM

Interpretacja aktualnaStanowisko prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaZastosowanie zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do zwrotu kosztów wykorzystania prywatnego samochodu elektrycznego do celów służbowych.

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo, pismem z 22 września 2026 r. (data wpływu 22 września 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Państwo (dalej Spółka) są spółką akcyjną prowadzącą działalność na terytorium Polski. Przedmiotem działalności Spółki jest przede wszystkim (…). Organami Spółki są Zarząd, Rada Nadzorcza oraz Wolne Zgromadzenie. Spółka zatrudnia pracowników na podstawie umowy o pracę oraz osoby współpracujące na podstawie umów cywilnoprawnych. W ramach wykonywania obowiązków i prac zleconych osoby zatrudnione mogą być delegowane w podróż służbową. Na ich wniosek Spółka może wyrazić zgodę na przejazd w podróży krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub motorowerem niebędącym własnością pracodawcy.

W tych przypadkach, Spółka pokrywa koszty związane z przejazdem samochodem osobowym, motocyklem lub motorowerem nie będącym własnością Spółki do wysokości określonej w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 roku w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy. Tożsame zasady Spółka stosuje w odniesieniu do osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych odbywających podróże w związku z realizacją zleconych im zadań.

Ponadto Spółka pokrywa koszty poniesione w związku z wykonywaniem przez Członków Rady Nadzorczej powierzonych im funkcji, a w szczególności koszty przejazdu na posiedzenie Rady oraz zakwaterowania i wyżywienia. Także w tym przypadku zwrot kosztów przejazdu prywatnym samochodem osobowym Członka Rady Nadzorczej dokonywany jest do wysokości limitu określonego w ww. Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. W każdym przypadku rozliczenie kosztów przejazdu następuje na podstawie dokumentu/rozliczenia podróży które zawiera wszystkie dane niezbędne do ustalenia wysokości należności, w tym trasę, liczbę przejechanych kilometrów, pojemność skokową silnika oraz stawkę za 1 km przebiegu.

Wypłata powyższych należności, generuje po stronie pracowników, osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych oraz Członków Rady Nadzorczej przychód w rozumieniu przepisów ustawy o PIT w całości zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a (w przypadku pracowników) oraz art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b (w przypadku osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych oraz Członków Rady Nadzorczej). Spółka – jako płatnik – nie pobiera zatem od nich zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

W związku z rozwojem technologicznym i ofertą na rynku samochodowym, coraz więcej pracowników i osób współpracujących zwraca się do Spółki o możliwość odbywania podróży własnym samochodem o napędzie elektrycznym. Obowiązujące przepisy prawa nie regulują kwestii zwrotu pracownikom kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych o napędzie elektrycznym niebędących własnością pracodawcy. Przytoczone wyżej Rozporządzenie Ministra Infrastruktury reguluje dokonanie takiego zwrotu jedynie w odniesieniu do pojazdów o napędzie spalinowym, uzależniając jego wysokość od pojemności skokowej silnika pojazdu mechanicznego.

Mając powyższe na względzie, Spółka planuje w ramach regulacji wewnętrznych przyjąć, że w przypadku wyrażenia zgody na wykorzystanie przez pracownika w podróży służbowej samochodu prywatnego o napędzie wyłącznie elektrycznym (lub innego samochodu, dla którego nie można określić pojemności skokowej silnika) zwrot kosztów dokonywany będzie w wysokości rzeczywistej wartości poniesionych kosztów potwierdzonych stosownymi dokumentami przez pracownika (fakturami, rachunkami). Analogiczne zasady Spółka zamierza stosować w przypadku zwrotu kosztów podróży Członków Rady Nadzorczej i osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych.

W celu uniknięcia wątpliwości Spółka zaznacza, że wniosek niniejszy dotyczy zwrotu przejazdu prywatnym samochodem elektrycznym: a) w przypadku pracowników – w podróżach służbowych w rozumieniu art. 77⁵ Kodeksu Pracy, b) w przypadku osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych – w podróżach związanych z wykonywaniem przez nich zadań/realizacją obowiązków wynikających z zawartych umów, c) w przypadku Członków Rady Nadzorczej – w podróżach związanych z udziałem w posiedzeniach Rady Nadzorczej odbywających się poza miejscem ich zamieszkania (tj. zwrot kosztów związanych z udziałem w pracach rady zgodnie z art. 392 §3 Kodeksu spółek handlowych).

Uzupełnienie opisu sprawy Osoby zatrudnione na umowę o pracę, umowę cywilnoprawną a także osoby pełniące funkcję Członka Racy Nadzorczej, którym będą zwracane koszty podróży samochodem elektrycznym w momencie dokonania przez Spółkę świadczeń na ich rzecz będą mieli miejsce zamieszkania na terytorium Polski oraz będą podlegali nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Dla osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę możliwość korzystania z prywatnego samochodu dla celów służbowych wynika z wewnętrznych regulaminów dotyczących planowania i rozliczania podróży służbowych.

W przypadku osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych – kwestia ta regulowana jest w zawieranych z nimi umowach. W przypadku natomiast Członków Rady Nadzorczej możliwość korzystania z prywatnego samochodu i wynikający z tego obowiązek pokrycia kosztów wynika z zapisów w Statucie Spółki. W zawieranych umowach o pracę zawsze wskazywana jest miejscowość wykonywania pracy związana z siedzibą Spółki, siedzibą Zakładu/Sekcji lub tzw. gniazda. W umowach o pracę miejsce wykonywania pracy nie jest określane jako obszar.

Każdy wyjazd odbywa się na podstawie każdorazowego, indywidualnego polecenia wyjazdu służbowego wydanego przez Spółkę, określającego zadanie oraz termin i miejsce jego wykonania. Charakter pracy pracownika nie polega na ciągłym przemieszczaniu się po określonym w umowie terytorium w celu prawidłowego i należytego wykonania obowiązków.

W przypadku osób zatrudnionych na umowy cywilnoprawne oraz Członków Rady Nadzorczej będą spełnione warunki wymienione w art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj.: a) otrzymane świadczenia nie są zaliczane przez osoby zatrudnione na umowy cywilnoprawne oraz Członków Rady Nadzorczej do kosztów uzyskania przychodów, b) otrzymane świadczenia zostały poniesione przez Spółkę w celu osiągnięcia przychodów.

Pytania

1. Czy zwrot kosztów przejazdu w podróży służbowej pracownika prywatnym samochodem o napędzie elektrycznym w wysokości rzeczywistej wartości kosztów stanowi dla pracownika przychód korzystający ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2. Czy zwrot kosztów podróży Członka Rady Nadzorczej oraz osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych prywatnym samochodem o napędzie elektrycznym w wysokości rzeczywistej wartości kosztów stanowi dla tych osób przychód korzystający ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki, zwrotu kosztów za używanie samochodów osobowych o napędzie elektrycznym do celów służbowych będących własnością prywatną pracownika, osoby zatrudnionej na podstawie umowy cywilnoprawnej oraz członka Rady Nadzorczej dokonany w wysokości rzeczywistych poniesionych przez nich kosztów udokumentowanych np. na podstawie paragonów, rachunków czy faktur korzystał będzie w całości ze zwolnień określonych odpowiednio w art. 21 ust. 1 pkt 16a (w przypadku pracowników) oraz art. 21 ust. 1 pkt 16b (w przypadku osób zatrudnionych w oparciu o umowy cywilnoprawne i Członków Rady Nadzorczej) ustawy o PIT.

Zgodnie z przytoczonymi przepisami wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas: a) podróży służbowej pracownika, b) podróży osoby niebędącej pracownikiem – do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.

Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej są rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2190), a w zakresie dotyczącym zwrotu kosztów używania samochodu prywatnego w podróży służbowej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 z późn. zm.).

Wyżej wymienione rozporządzenia nie obejmują swoim zakresem samochodów osobowych o napędzie elektrycznym, zatem należy zdaniem Spółki przyjąć, że w przypadku zwrotu kosztów przejazdu w podróży służbowej prywatnym samochodem osobowym o napędzie elektrycznym (lub innym, dla którego nie można określić pojemności skokowej silnika) nie ma zastosowania limit w wysokości iloczynu przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. Co za tym idzie zwrot kosztów przejazdu samochodem elektrycznym w podróży służbowej pracownika dokonany w wysokości rzeczywistych poniesionych przez niego kosztów korzysta w całości ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o PIT.

Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Tytułem przykładu wskazać tu można np.: 1) pismo z dnia z 13 listopada 2025 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.688.2025.1.SJ w którym wskazano: „W zakresie dotyczącym zwrotu kosztów używania samochodu prywatnego w podróży służbowej zastosowanie znajduje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (...).

Jednakże rozporządzenie to nie obejmuje swoim zakresem samochodów osobowych o napędzie elektrycznym. Powyższe przepisy prawa wskazują zatem, że otrzymywany przez pracownika zwrot kosztów używania samochodu elektrycznego niebędącego własnością pracodawcy w związku z przejazdem, który odbywa się według zasad obowiązujących przy podróżach służbowych na obszarze kraju może korzystać ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie podkreślić jednak należy, że w przypadku zwrotu kosztów przejazdu z tytułu odbycia podróży służbowej prywatnym samochodem o napędzie elektrycznym nie ma zastosowania limit wysokości iloczynu przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu z rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Otrzymany zwrot kosztów przejazdu samochodem elektrycznym korzysta zatem w całości ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16a ustawy (nie jest ograniczony limitem)" 2) pismo z dnia 30 lipca 2026r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.502.2026.2.PR, w którym czytamy: „Zarówno rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r., jak i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. nie zawierają regulacji odnoszących się do pojazdów elektrycznych, hybrydowych czy pojazdów napędzanych wodorem, o których mowa w ustawie o elektromobilności i paliwach alternatywnych.

Oznacza to, że w przypadku zwrotu kosztów przejazdu z tytułu odbycia podróży służbowej prywatnym samochodem osobowym o napędzie elektrycznym, hybrydowym lub samochodem napędzanym wodorem nie ma zastosowania limit w wysokości iloczynu przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. Zatem wypłata na rzecz pracownika należności z tytułu zwrotu kosztów przejazdu w ramach krajowej podróży służbowej odbywanej jego prywatnym samochodem osobowym, dla którego nie można określić pojemności skokowej silnika (w analizowanym przypadku samochodem z napędem elektrycznym), nie powoduje po Państwa stronie obowiązku poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, ani innych obowiązków płatnika, o których mowa w art. 32 i art. 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tożsame stanowisko znaleźć można również w interpretacjach indywidualnych: · z 2 czerwca 2026 r. nr 0115-KDIT2. 4011.308.2026.1.DT, · z 15 lipca 2026 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.346.2026.4.KKA, · z 13 maja 2025 r. nr 0115-KDIT2.4011.171.2025.1.ENB, a także · z 12 maja 2025 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.403.2025.1.KF, czy · z 9 maja 2025 r., nr 0115-KDIT2.4011.160.2025.1.ENB jak również Szef Krajowej Administracji Skarbowej w interpretacji z 18 stycznia 2026 roku nr DOP12.8221.45.2025. Przytoczone wyżej interpretacje odnoszą się wprawdzie wyłącznie do zwrotu kosztów podróży służbowej pracownika, niemniej jednak zdaniem Spółki – ze względu na zbieżność regulacji dotyczących podstaw zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych należności z tytułu zwrotu kosztów przejazdów w podróży osób niebędących pracownikami, tj. zatrudnionych w oparciu o umowy cywilnoprawne i Członków Rady Nadzorczej, także w tym przypadku zasadne jest przyjęcie, że nie ma w tym przypadku zastosowania limit wysokości iloczynu przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu z rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

W konsekwencji, otrzymany zwrot kosztów przejazdu prywatnym samochodem elektrycznym przez te osoby na potrzeby podróży związanej z realizacją powierzonych zadań/udziałem w posiedzeniu Rady Nadzorczej dokonany w wysokości rzeczywistych poniesionych przez nich kosztów, korzysta w całości ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Źródło przychodów Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Brzmienie tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z art. 11 ust. 2 tej ustawy: Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Stosownie do art. 11 ust. 2a ww. ustawy: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Z treści art. 11 ust. 2b przywołanej ustawy wynika, że: Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. Przychodem będzie każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne lub częściowo odpłatne. Co do zasady o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danego podatnika decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa on aktywa tej osoby.

Konsekwencją przyjęcia tezy o charakterze przychodu, jako definitywnego przysporzenia w majątku podatnika, jest że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko te przychody, które nie mają charakteru zwrotnego. W celu określenia, co stanowi przychód podatnika, należy zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw danej czynności. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

W świetle art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy: Źródłem przychodów jest: 1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta; 2) działalność wykonywana osobiście.

Według art. 12 ust. 1 ustawy: Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy. Zgodnie z art. 12 ust. 3 cytowanej ustawy: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika (pracownika) powstaniem przysporzenia majątkowego, uzyskane bezpośrednio lub pośrednio od pracodawcy i mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego od pracodawcy świadczenia.

Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Natomiast na mocy art. 13 pkt 7 i 8 ustawy: Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się: 7) przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych; 8) przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od: a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nie-ruchomością, c) przedsiębiorstwa w spadku ‒ z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9. Przychody zaliczone do przychodów ze stosunku pracy, w świetle art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 7 i 8 tej ustawy, podlegają co do zasady opodatkowaniu przy zastosowaniu skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 przytoczonej ustawy.

Na podmiocie wypłacającym bądź dokonującym świadczeń istnieją obowiązki płatnika. Obowiązki płatnika Według art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Jak stanowi art. 41 ust. 1 ww. ustawy Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Jednakże niektóre z takich świadczeń korzystać mogą ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 tej ustawy.

Zwolnienie z opodatkowania Z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że: Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas: a) podróży służbowej pracownika, b) podróży osoby niebędącej pracownikiem, ‒ do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.

Zgodnie z art. 21 ust. 13 ww. ustawy: Przepis ust. 1 pkt 16 lit. b) stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione: 1) w celu osiągnięcia przychodów lub 2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub 3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub 4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w związku z wykonywaniem tych funkcji.

Jak wynika z art. 21 ust. 15c ustawy: Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 16 i 20, nie mają zastosowania do przychodów otrzymanych przez kierowcę z tytułu wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych na podstawie stosunku pracy lub umowy zlecenia, o której mowa w art. 13 pkt 8. Zwolnienie, przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przysługuje do wysokości limitów określonych w odrębnych przepisach.

Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej są rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2190), a w zakresie dotyczącym zwrotu kosztów używania samochodu prywatnego w podróży służbowej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271 ze zm.).

Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej: Rozporządzenie określa wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej: 1) na obszarze kraju, zwanej dalej "podróżą krajową"; 2) poza granicami kraju, zwanej dalej "podróżą zagraniczną".

W myśl § 2 powołanego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej: Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują: 1) diety; 2) zwrot kosztów: a) przejazdów, b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej, c) noclegów, d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. Jak stanowi § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej: Środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub podróży zagranicznej, a także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca.

Przy czym, zgodnie z § 3 ust. 3 tego rozporządzenia: Na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub motorowerem niebędącym własnością pracodawcy. Natomiast, jak wynika z treści § 3 ust. 4 ww. rozporządzenia: W przypadkach, o których mowa w ust. 3, pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.

U. z 2022 r. poz. 2201, z późn. zm.). Zgodnie z § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia: Pracownik dokonuje rozliczenia kosztów podróży krajowej lub podróży zagranicznej nie później niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia tej podróży. Stosownie zaś do § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia: Do rozliczenia kosztów podróży, o których mowa w ust. 1, pracownik załącza dokumenty, w szczególności rachunki, faktury lub bilety potwierdzające poszczególne wydatki; nie dotyczy to diet oraz wydatków objętych ryczałtami. Jeżeli przedstawienie dokumentu nie jest możliwe, pracownik składa pisemne oświadczenie o dokonanym wydatku i przyczynach braku jego udokumentowania.

Powyższe przepisy wskazują, że otrzymane przez pracowników świadczenie dotyczące kosztów używania samochodów osobowych stanowiących własność pracownika z tytułu odbycia podróży służbowej może zostać objęte zwolnieniem od podatku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast do świadczeń uzyskiwanych przez osoby współpracujące zatrudnione na podstawie umów cywilnoprawnych oraz przez Członków Rady Nadzorczej może mieć zastosowanie zwolnienie wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy. Zwolnienia będą miały zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione warunki związane z korzystaniem z tej preferencji.

Ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyodrębnił dwa rodzaje podróży: „podróż służbową” oraz „podróż osoby niebędącej pracownikiem”. Według jednej z dyrektyw wykładni językowej, tj. zakazu wykładni synonimicznej, zakłada się, że różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia. Nie można zatem uznać za poprawną takiej wykładni, która prowadzi do ustalenia, że zwroty „podróż służbowa” oraz „podróż osoby niebędącej pracownikiem” będą miały to samo znaczenie. Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji „podróży służbowej”.

Dlatego w kwestii znaczenia tego zwrotu należy posiłkować się przepisem zawartym w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.). Zgodnie z art. 775 § 1 Kodeksu pracy: Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Podróżą służbową jest więc taki wyjazd pracownika, który odbywa się w związku z poleceniem pracodawcy do wykonania zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.

Ponadto z powyższego przepisu wynika brak możliwości przerzucenia na pracownika kosztów podróży służbowej. Jest to przepis bezwzględnie obowiązujący. W odróżnieniu od pojęcia „podróży służbowej” zdefiniowanej w ustawie Kodeks pracy, zwrot „podróż” nie został zdefiniowany ani w ustawie podatkowej, ani w innych przepisach. Zatem właściwą metodą odkodowania jego znaczenia jest sięgnięcie do reguł wykładni językowej. Według internetowego Słownika Języka Polskiego (www.sjp.pl) – podróż to przebywanie drogi do odległego miejsca; przemierzanie rozległych terenów; podróżowanie.

Efektem zastosowania wykładni językowej jest więc ustalenie, że podróż to przebycie drogi do jakiegoś odległego miejsca, bez dookreślenia tego pojęcia przez takie elementy jak czas odbywania, częstotliwość, czy też przez zdefiniowanie kierunku podróży. Stąd też przedmiotowe zwolnienie nie obejmuje zwrotu kosztów za jazdy lokalne, bowiem nie spełniają definicji „podróży”. W związku z powyższym „podróż”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ww. ustawy, nie może być utożsamiana z „podróżą służbową”.

Ponadto, dla skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ważnym jest aby podróż odbywana była w celu osiągnięcia przychodów i aby wydatki z tego tytułu nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Zwolnienie nie ma zastosowania do przychodów otrzymanych przez kierowcę z tytułu wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych na podstawie stosunku pracy lub umowy zlecenia, o której mowa w art. 13 pkt 8. Z wniosku i uzupełnienia wynika, że w ramach wykonywania obowiązków i prac zleconych osoby zatrudnione mogą być delegowane w podróż służbową w rozumieniu art. 77⁵ Kodeksu Pracy.

W umowach o pracę miejsce wykonywania pracy nie jest wskazane jako obszar. Charakter pracy pracownika nie polega na ciągłym przemieszczaniu się po określonym w umowie terytorium w celu prawidłowego i należytego wykonania obowiązków. Każdy wyjazd odbywa się na podstawie każdorazowego, indywidualnego polecenia wyjazdu służbowego wydanego przez Spółkę, określającego zadanie oraz termin i miejsce jego wykonania. Podróże w związku z realizacją zleconych im zadań odbywają również osoby zatrudnione na podstawie umów cywilnoprawnych.

Ponadto Spółka pokrywa koszty poniesione w związku z wykonywaniem przez Członków Rady Nadzorczej powierzonych im funkcji, a w szczególności koszty przejazdu na posiedzenie Rady odbywającej się poza miejscem ich zamieszkania. Pracownicy, osoby zatrudnione na umowy cywilnoprawne oraz Członek Rady Nadzorczej mają miejsce zamieszkania i nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.

Spółka pokrywa koszty związane z przejazdem samochodem osobowym, motocyklem lub motorowerem nie będącym własnością Spółki do wysokości określonej w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 roku w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy. W każdym przypadku rozliczenie kosztów przejazdu następuje na podstawie dokumentu/rozliczenia podróży które zawiera wszystkie dane niezbędne do ustalenia wysokości należności, w tym trasę, liczbę przejechanych kilometrów, pojemność skokową silnika oraz stawkę za 1 km przebiegu.

Spółka zamierza wyrazić zgodę na możliwość odbywania podróży własnym samochodem o napędzie elektrycznym niebędących własnością pracodawcy. Dla osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę możliwość korzystania z prywatnego samochodu dla celów służbowych wynika z wewnętrznych regulaminów dotyczących planowania i rozliczania podróży służbowych. W przypadku osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych – kwestia ta regulowana jest w zawieranych z nimi umowach. W przypadku natomiast Członków Rady Nadzorczej możliwość korzystania z prywatnego samochodu i wynikający z tego obowiązek pokrycia kosztów wynika z zapisów w Statucie Spółki.

Zwrot kosztów dokonywany będzie w wysokości rzeczywistej wartości poniesionych kosztów potwierdzonych stosownymi dokumentami przez pracownika (fakturami, rachunkami). Analogiczne zasady Spółka zamierza stosować w przypadku zwrotu kosztów podróży Członków Rady Nadzorczej i osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych.

W przypadku osób zatrudnionych na umowy cywilnoprawne oraz Członków Rady Nadzorczej będą spełnione warunki wymienione w art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj.: otrzymane świadczenia nie są zaliczane przez osoby zatrudnione na umowy cywilnoprawne oraz Członków Rady Nadzorczej do kosztów uzyskania przychodów, a także otrzymane świadczenia zostały poniesione przez Spółkę w celu osiągnięcia przychodów. Odnosząc się do sprawy, w pierwszej kolejności wskazuję, że definicje pojazdów elektrycznych, hybrydowych i napędzanych wodorem wprowadzono ustawą z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1289 ze zm.).

Zgodnie z art. 2 pkt 12 ww. ustawy: Pojazd elektryczny jest to pojazd samochodowy w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, wykorzystujący do napędu wyłącznie energię elektryczną akumulowaną przez podłączenie do zewnętrznego źródła zasilania. Maksymalne koszty używania pojazdów do celów służbowych, które pokrywa pracodawca reguluje § 2 przywoływanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy.

Zgodnie z § 2 pkt 1 tego rozporządzenia: Koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż: 1) dla samochodu osobowego: a) o pojemności skokowej silnika do 900 cm3 - 0,89 zł, b) o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 - 1,15 zł. W przypadku zwrotu kosztów podróży służbowej pracownika oraz zwrotu kosztów podróży osoby niebędącej pracownikiem, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a i b ww. ustawy, stawkę za 1 km przebiegu pojazdu osobowego uzależnia się od pojemności skokowej silnika.

Tym samym, rozporządzenie różnicuje wysokość maksymalnego zwrotu w zależności od tego, czy samochód osobowy wyposażony jest w silnik o pojemności skokowej do 900 cm3, bądź silnik o pojemności skokowej większej niż 900 cm3. Zarówno rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. jak i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. nie zawierają regulacji odnoszących się do pojazdów elektrycznych, o których mowa w ustawie o elektromobilności i paliwach alternatywnych.

Oznacza to, że w przypadku zwrotu kosztów przejazdu z tytułu odbycia podróży służbowej przez pracowników oraz zwrotu kosztów przejazdu z tytułu odbycia podróży przez osoby zatrudnione na podstawie umowy cywilnoprawnej oraz członka Rady Nadzorczej prywatnym samochodem osobowym o napędzie elektrycznym nie ma zastosowania limit w wysokości iloczynu przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. Zatem, wypłacany przez Państwa pracownikom zwrot kosztów przejazdu w podróży służbowej prywatnym samochodem osobowym o napędzie elektrycznym w całości korzystać będzie ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zwrot kosztów przejazdu wypłacany osobom zatrudnionym na podstawie umowy cywilnoprawnej oraz członkowi Rady Nadzorczej z tytułu podróży prywatnym samochodem osobowym o napędzie elektrycznym w całości korzystać będzie ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika z tego tytułu. Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 164; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.