Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
31 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 25 września 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca.
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca wraz z żoną A.A. (dalej: Kredytobiorcy) zawarli 25 maja 2007 r. z A. z siedzibą w (…), którego następcą prawnym jest B. (poprzednia nazwa C.) z siedzibą w (…) przy ul. (…), (…), zarejestrowaną w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, dla którego dokumentację prowadzi Sąd Rejonowy (…) w (…) Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod nr KRS (…); NIP: (…) REGON: (…) (dalej: Bank) umowę kredytu nr (…) (pierwotna nazwa: Umowa kredytu na cele mieszkaniowe (…) Nr (…)) – dalej: „Umowa”. Celem kredytu zgodnie z § 3 Umowy był zakup działki rekreacyjnej nr (…) o pow. 0,0652 ha zabudowanej domem letniskowym nr (…) położonej w miejscowości (…) gm. (…).
W Umowie wskazano, iż Bank udzielił Kredytobiorcy kredytu w kwocie 210.000,00 zł denominowanego (waloryzowanego) w walucie CHF. Kredyt został uruchomiony i wypłacony Kredytobiorcom jednorazowo w kwocie 210.000,00 zł. Kredytobiorcy wystąpili wobec Banku z pozwem o ustalenie nieważności ww. umowy kredytu z powodu zawarcia w umowie kredytu abuzywnych postanowień dotyczących przeliczania kwot przy wypłacie kredytu oraz przy spłacie rat kapitałowo-odsetkowych. Na dzień sporządzenia pozwu (co zostało potwierdzone przez bank w odpowiedzi na pozew) Kredytobiorcy spłacili na rzecz banku łączną kwotę 174.085,40 zł oraz 16.841,18 CHF.
Od zawarcia Umowy do 19 września 2017 r. Kredytobiorcy pozostawali w ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej, w ramach której Kredyt był spłacany przez Kredytobiorców. 19 września 2017 r. między Kredytobiorcami zawarta została Umowa o ustanowienie rozdzielności majątkowej. W związku z tym Kredytobiorcy mając na uwadze roszczenie o ustalenie nieważności Umowy wnieśli do Sądu pozew o zasądzenie ww. kwot w taki sposób, że będą one wypłacone po połowie dla każdego z Kredytobiorców. Postępowanie w tym zakresie prowadzone było przez Sąd Okręgowy (…) w (…) Wydział cywilny w sprawie o sygnaturze akt: (...).
13 czerwca 2025 r. w niniejszej sprawie zapadł wyrok ustalający nieważność Umowy i zasądzający na rzecz kredytobiorców świadczenie od banku po 6.954,31CHF dla każdego z nich w ramach rozliczenia kredytu zgodnie z teorią salda (automatycznym odjęciu wzajemnych roszczeń i zasądzeniu zwrotu tylko tej kwoty, która stanowi nadwyżkę zapłaconą przez jedną ze stron). Przedmiotowa kwota na dzień wydania wyroku, tj. 13 czerwca 2005 r. przeliczona na PLN zgodnie ze średnim kursem franka szwajcarskiego ogłoszonego prze NBP (1 CHF = 4,5604 PLN) wynosiła 31.714,44 zł. Obydwie strony złożyły wniosek o uzasadnienie przedmiotowego wyroku, który się nie uprawomocnił.
26 marca 2026 r. Kredytobiorcy zawarli z Bankiem Aneks do Umowy (stanowiący efekt porozumienia między stronami), na mocy którego Kredytobiorcy cofnęli powództwo, a ww. sprawa sądowa została umorzona, natomiast w zakresie Umowy aneks zawierał następujące postanowienia: 1. Strony ustaliły warunki aneksu, które pozwolą usunąć wątpliwości związane z uprawnieniami lub roszczeniami jakie mogą przysługiwać Bankowi i Kredytobiorcom na podstawie umowy. 2. Bank oświadczył, że Umowa jest ważna, a Kredytobiorcy, że odstępują od dochodzenia roszczenia o ustalenie jej nieważności. 3. W związku z powyższym zaprezentowano Kredytobiorcom informację o wysokości ich zadłużenia wynikającego z Umowy.
Ustalono, że w ramach obowiązującej treści umowy zadłużenie winno być spłacone, jednakże Bank zwolnił kredytobiorców z całości długi, a Kredytobiorcy zwolnienie przyjęli. 4. Zwolnienie z długu zostało określone na kwotę 38.671,96 franków szwajcarskich (CHF), a po przeliczeniu wg kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski 182.117,86 złotych (PLN). 5. Bank zobowiązał się w terminie 14 dni od dnia zawarcia aneksu (co faktycznie nastąpiło) wypłacić na rzecz Kredytobiorców kwoty po 23.000,00 zł dla każdego. W aneksie w zakresie powyższej kwoty wskazano – wypłacona kwota stanowi nadpłatę kredytu, którą Kredytobiorcy wpłacili uprzednio na poczet spłaty zadłużenia z tytułu Umowy.
6. Kredytobiorcy oświadczyli, że przyjmują do wiadomości, że po ich stronie powstaje przychód, ponieważ Bank zwolnił ich z części długu (umorzył część długu). Aby wypełnić obowiązek informacyjny Bank poinformował, że sporządzi PIT-11. W ramach aneksu Kredytobiorcy i Bank ustalili, że w związku z jej zawarciem nie będą w przyszłości występować względem siebie z innymi roszczeniami wynikającymi z ww. umowy kredytu.
Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
W odpowiedzi na pytanie, czy działka zabudowana domem letniskowym, o której mowa we wniosku służy/służyła realizacji Państwa celów mieszkaniowych, tj. stanowi/stanowiła całoroczne miejsce Państwa zamieszkania wskazał Pan, że nie. Kredyt został udzielony przez A. z siedzibą w (…), którego następcą prawnym jest B. z siedzibą w (…) przy ul. (…), (…), zarejestrowaną w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dla którego dokumentację prowadzi Sąd Rejonowy (…) w (…) Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod nr KRS (…); NIP: (…) REGON: (…) – który jest uprawniony do udzielania kredytów i którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym.
Kredyt został zabezpieczony hipotecznie na nieruchomości stanowiącej działkę numer (…) o powierzchni 0,0652 ha zabudowanej domem letniskowym numer (…) położoną w miejscowości (…) gm. (…) objętą Księgą Wieczystą numer (…) prowadzoną przed Sąd Rejonowy w (…) Wydział Ksiąg Wieczystych. Umorzenie dotyczyło wyłącznie kwoty kapitału i odsetek. Na kwotę umorzenia składały się: 1) kapitał do spłaty w wysokości 174.355,19 zł; 2) odsetki w wysokości 7.762,67 zł. W skład umorzenia nie wchodziły kwoty odsetek karnych. W skład umorzenia nie wchodziły inne opłaty.
W trakcie trwania umowy kredytowej wszyscy kredytobiorcy odpowiadali cały czas za spłatę kredytu solidarnie, tj. do pełnej wysokości, W przeszłości nie korzystał Pan z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu jakiegokolwiek kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Wyjaśnia Pan, że przedmiotem zapytania nie są skutki podatkowe z tytułu otrzymanego zwrotu uzyskanego w ramach porozumienia z bankiem.
Pytanie
Czy zwolnienie z długu (umorzenie zadłużenia) Kredytobiorcy przez Bank w zakresie kapitału i odsetek w wysokości 38.671,96 franków szwajcarskich (CHF), a po przeliczeniu wg kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski 182.117,86 złotych (PLN) na mocy aneksu do umowy kredytu denominowanego(waloryzowanego) do CHF stanowi przychód skutkujący obowiązkiem podatkowym na podstawie przepisów ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, gdy bank dodatkowo wypłaca kredytobiorcy świadczenie stanowiące zgodnie z oświadczeniem Banku nadpłatę kredytu, którą Kredytobiorca wpłacił uprzednio na poczet spłaty zadłużenia z tytułu tej samej umowy kredytu?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, zwolnienie z długu (umorzenie zadłużenia) Kredytobiorcy przez Bank w zakresie kapitału i odsetek na podstawie aneksu z 26 marca 2026 r. nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 10 oraz art. 11 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem PIT.
W sytuacji, gdy w ramach aneksu bank dodatkowo, obok umorzenia, wypłaca kredytobiorcy kwotę stanowiącą nadpłatę kredytu, którą Kredytobiorcy wpłacili uprzednio na poczet spłaty zadłużenia z tytułu Umowy, kwota zwolnienia z długu (umorzenia zobowiązania) stanowi jedynie techniczno-bankową czynność służącą zamknięciu kredytu, a na gruncie prawa podatkowego nie stanowi przychodu tak jak zamknięcie kredytu w sytuacji uznania go za nieważny. Tym bardziej, że celem zawarcia aneksu wyrażonym w jego treści jest wspólne ustalenie warunków aneksu, które pozwolą usunąć wątpliwości związane z uprawnieniami lub roszczeniami jakie mogą przysługiwać stronom na podstawie umowy.
Zawarcie aneksu uchyla w całości spór sądowy objęty postępowaniem rozpoznawczym – z ówcześnie funkcjonującym wyrokiem Sądu stwierdzającym nieważność umowy. Ostatecznie faktycznie uznać należy, że Kredytobiorca nie otrzymał w ramach aneksu żadnej realnej korzyści, która mogłaby być definiowana jako przychód. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega.
Wyjątki od omawianej zasady dotyczą: dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy - Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy: Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30f oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów. Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego przepisu: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są: pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście "dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie"; pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika - tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń.
Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, do źródeł przychodów zalicza się inne źródła.
Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. W tym miejscu należy wyjaśnić, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2488).
Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek.
Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Niemniej jednak Wnioskodawca wskazuje, że, aby zdefiniować umorzenie kredytu jako przychód na gruncie prawa podatkowego, winno ono być czynnością realną, a nie jedynie czynnością bankowo-techniczną zmierzająca do zamknięcia kredytu w ramach ugodowego zawarcia aneksu w związku z wątpliwością Wnioskodawcy, co do ważności umowy kredytu.
W sytuacji, gdy bank dokonuje Wnioskodawcy (kredytobiorcy) zwrotu nadpłaty kredytu, którą Kredytobiorca wpłacił uprzednio na poczet spłaty zadłużenia i w ramach tej samej umowy kredytu umarza formalnie istniejące saldo kredytu, to Wnioskodawca realnie nie osiąga żadnego przychodu z powodu umorzenia. Stwierdzić należy, że przychód w prawie podatkowym musi mieć charakter realny, definitywny i przysparzający, a nie jedynie czysto techniczny lub księgowy. Gdyby Wnioskodawca nie otrzymał żadnego zwrotu nadpłaty, to w takiej sytuacji umorzenie stanowiłoby jego realny przychód, co nie ma miejsca w opisanej sytuacji.
W związku z tym Wnioskodawca wskazuje, że to konkretnie opisane umorzenie zadłużenia nie stanowi przychodu na gruncie prawa podatkowego. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
Skoro w przedmiotowej sprawie w rzeczywistości mamy do czynienia ze zwrotem nienależnie pobranego świadczenia (nienależnie zawyżonych rat kapitałowo-odsetkowych) i jednocześnie z umorzeniem kredytu, to należy uznać, że zwrot ten definiuje istotę stosunku pomiędzy stronami, a co za tym idzie umorzenie stanowi jedynie czynność techniczną, księgową i bankową, która nie stanowi dla Wnioskodawcy i przychodu, co powinno być definiowane jako obojętne podatkowo.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Reguły dotyczące opodatkowania Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są: • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”; • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów.
W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie. Źródła przychodów W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłami przychodów są inne źródła.
Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Wskazał Pan, że na podstawie podpisanej ugody doszło do umorzenia pozostałej do spłaty części kredytu. Należy zatem przeanalizować skutki podatkowe tej czynności. Umorzenie kredytu Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.).
Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa.
Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. Pojęcie „umorzenie zobowiązania” nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dlatego zasadne jest odwołanie się w tym zakresie do reguł wykładni językowej.
„Umorzenie” wg Słownika Języka Polskiego PWN oznacza: „zmniejszenie lub zlikwidowanie zobowiązania pieniężnego poprzez uzyskanie zrzeczenia się należności przez wierzyciela lub spłatę stopniową długu. Umorzyć dług. Umorzyć podatek, należność”. Skutkiem umorzenia jest zmniejszenie lub zlikwidowanie w części lub w całości zobowiązania dłużnika w stosunku do wierzyciela, za jego zgodą, co prowadzi do wygaśnięcia w całości lub w części zobowiązania. Stosownie do art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.): Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien żądanie spełnić.
Instytucję zwolnienia z długu reguluje art. 508 Kodeksu cywilnego, w myśl którego: Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. Istota zwolnienia z długu sprowadza się do tego, że skoro wierzytelność jest prawem wierzyciela, nie ma przeszkód, aby wierzyciel zrzekł się tego prawa, tj. by umorzył zobowiązanie bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Zwolnienie z długu należy do czynności prawnych rozporządzających, bowiem skutkuje ono wygaśnięciem zobowiązania. Samo zrzeczenie się wierzyciela aktem jednostronnym nie wystarcza do zwolnienia z długu.
Dla umorzenia wierzytelności konieczna jest bowiem zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, zawartego układu, czy też poprzez oświadczenie, umowę). Wierzytelność będzie umorzona wówczas, gdy wierzyciel uzyska wiadomość od dłużnika, że przyjął on (dłużnik) zwolnienie z długu. Konsekwencją rozporządzeniowego charakteru umowy o zwolnienie z długu jest przysporzenie po stronie dłużnika, które następuje przez zmniejszenie pasywów jego majątku. Skoro zatem dłużnik godzi się na zwolnienie z długu to osiąga on przychód, bowiem uzyskuje on przysporzenie majątkowe. Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo.
Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) - osiąga bowiem korzyść majątkową o konkretnym wymiarze, gdyż zmniejsza się zobowiązanie, jakie musiałby zapłacić gdyby nie umorzenie. Podniesiony przez Pana argument, że „to konkretnie opisane umorzenie zadłużenia nie stanowi przychodu na gruncie prawa podatkowego” należy uznać za chybiony, ponieważ na podstawie zawartej ugody został Pan zwolniony z długu i to zwolnienie z długu Pan przyjął.
Należy wyjaśnić, że na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, umorzenie kredytu oraz wypłata określonego świadczenia (np. zwrot nadpłaty kredytu) to dwie zupełnie różne instytucje prawne, które wywołują odmienne skutki podatkowe. W przypadku umorzenia - gdy bank zwalnia dłużnika z obowiązku spłaty (np. w wyniku ugody), po stronie kredytobiorcy powstaje realne przysporzenie majątkowe. Kredytobiorca miał bowiem dług, który zniknął, więc „wzbogacił się” o wartość darowanej kwoty. Natomiast w przypadku wypłaty określonego świadczenia - jeśli bank wypłaca środki, to dochodzi do restytucji, czyli przywrócenia stanu poprzedniego.
Zazwyczaj taka wypłata nie stanowi przychodu, ponieważ podatnik odzyskuje jedynie swoje własne, wcześniej opodatkowane pieniądze. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2633/10: Pogląd, że umorzona pożyczka (lub kredyt) stanowi dla pożyczkobiorcy (kredytobiorcy) przychód (o którym mowa w art. 11 ust. 1 PDoFizU) ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 PDoFizU, nie budzi w orzecznictwie wątpliwości (por. wyroki NSA: z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. akt II FPS 3/07, ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 45 oraz z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II FSK 984/06).
Z chwilą bowiem umorzenia wierzytelności z tego tytułu, kredyt (pożyczka) traci swój zwrotny charakter i staje się trwałym (definitywnym) przysporzeniem majątkowym dłużnika. Czynność umorzenia kredytu stanowi, więc niewątpliwie inne źródło przychodu. Prawidłowość stanowiska dotyczącego powstania przychodu z tytułu umorzenia kredytu potwierdza również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 września 2025 r. sygn. akt VIII SA/Wa 475/25, w który Sąd wskazał, że: Otrzymanie kredytu i jego spłata zgodnie z zawartą umową kredytową są obojętne podatkowo, a przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku umorzenia kredytu, jego części, czy odsetek.
Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie, to jest przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku solidarnego zobowiązania kilku dłużników, każdy z nich osiąga przysporzenie, a tym samym przychód. Następuje bowiem zwolnienie z długu (art. 508 k.c.) i jednocześnie z odpowiedzialności każdego z dłużników. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, iż w przypadku zwolnienia z długu kilku solidarnych dłużników tylko jeden z nich uzyskuje przysporzenie. Przysporzenie to uzyskują bowiem wszyscy zwolnieni z długu dłużnicy.
Wobec powyższego, wartość umorzonej wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Zatem w kwestii braku powstania przychodu z tytułu umorzenia Pana stanowisko jest nieprawidłowe. Zaniechanie poboru podatku Wskazuję, że umorzenie kredytu hipotecznego zaciągniętego na cele mieszkaniowe może korzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego przy spełnieniu określonych warunków.
Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1672).
1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot: 1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy: a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej; 2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują: 1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); 2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje; 3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń. 3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego 5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: 1) jednego gospodarstwa domowego albo 2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.
U. z 2021 r. poz. 1043). 6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b. Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że: Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. Stosownie do § 4a tego rozporządzenia: Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w § 3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia: 1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został: 1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz 2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz 3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone w ust. 1. Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na: a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie, c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego, d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej; 2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw; 3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie; 4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z zaniechania poboru podatku z tytułu umorzenia innego kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
Pana skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności Jedną z przesłanek do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie kredytu na wydatki na cele mieszkaniowe. Z opisu sprawy wynika, że kredyt został przez Pana zaciągnięty na zakup działki rekreacyjnej zabudowanej domem letniskowym.
Stosownie do art. 21 ust. 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na: 1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub 2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku albo jego części ‒ przeznaczonych na cele rekreacyjne. Przepisy dotyczące prawa budowlanego ani ustawa podatkowa nie zawierają definicji „domu letniskowego/rekreacyjnego”. Z wykładni systemowej można wywieść, że w pojęciu budynku mieszkalnego mieści się także pojęcie budynku mieszkalnego letniskowego.
Co do zasady o tym czy dom można uznać za letniskowy/rekreacyjny/weekendowy, czy też za budynek mieszkalny, decyduje jego przeznaczenie, a więc funkcja, której ma służyć. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 17 stycznia 2003 r. sygn. akt I SA/Łd 1519/01 wskazał, że: Budynek letniskowy będzie się mieścił w pojęciu budynku mieszkalnego, (…) gdy będzie przeznaczony na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych (nie rekreacyjnych, wypoczynkowych bądź w celu lokaty kapitału) podatnika i jego bliskich, a w szczególności jego parametry techniczne umożliwiają zamieszkiwanie w nim przez cały rok.
Natomiast w wyroku z 19 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1726/06 (wydanym w zakresie podatku od nieruchomości) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: Kryterium decydującym o zaliczeniu budynku do poszczególnych kategorii budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest kryterium zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Budynek letniskowy będzie się mieścił w pojęciu budynku mieszkalnego tylko wówczas, gdy będzie użytkowany faktycznie przez właściciela (jego bliskich), służąc tym samym zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych (nie rekreacyjnych, wypoczynkowych bądź w celu lokaty kapitału).
Cytowany wcześniej art. 21 ust. 28 wyłącza z wydatków na własne cele mieszkaniowe wydatki poniesione na nieruchomości przeznaczone na cele rekreacyjne. Co do zasady, o tym czy budynek można uznać za letniskowy/rekreacyjny, czy też za budynek mieszkalny – decyduje jego przeznaczenie, a więc funkcja, której ma służyć. Z wykładni systemowej prawa budowlanego można wywieść, że w pojęciu budynku mieszkalnego mieści się także pojęcie budynku mieszkalnego letniskowego. Warunkiem jest, aby wydatki poniesione były na zakup budynku mieszkalnego, który zaspokaja potrzeby mieszkaniowe jednego gospodarstwa domowego i nie służy tylko do potrzeb wypoczynkowych, rekreacyjnych, sezonowych, lecz całorocznych.
Wówczas wydatki te stanowią wydatki na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego, wydatki poniesione na zakup nieruchomości (działki rekreacyjnej zabudowanej domem letniskowym), która nie służyła realizacji celów mieszkaniowych nie mogą stanowić wydatków na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem udzielony Panu kredyt nie wypełnia przesłanek do uznania go za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu.
W konsekwencji, z tytułu umorzenia kredytu zaciągniętego na ten cel nie może Pan skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych. Będzie Pan zatem zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przypadającej na Pana części umorzonej kwoty wierzytelności.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Skoro stroną wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych jest Pan, to interpretacja wywołuje skutki podatkowe wyłącznie dla Pana i nie wywołuje skutków podatkowych dla Pana żony. Nie odniosłem się do skutków podatkowych z tytułu otrzymanego zwrotu uzyskanego w ramach porozumienia z bankiem, gdyż nie było to przedmiotem Pana zapytania.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.