Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
23 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania opłaty za bezumowne korzystanie z nieruchomości za odszkodowanie niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Uzupełnili go Państwo pismem z 28 sierpnia 2026 r. (wpływ 28 sierpnia 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Nieruchomość położona jest w (...) przy ul. (...) (dz. nr 1, obręb (...)), zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej, stała się własnością Skarbu Państwa - (...) Miasta (...) 1 stycznia 2016 r., na podstawie decyzji administracyjnej (...) Miasta (...) wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej 3 września 2024 r. o stwierdzeniu nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości, wydanej w oparciu o art. 9 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. 1997.121.770 ze zm.).
Ww. decyzja (...) Miasta (...) stała się ostateczna z dniem 25 września 2024 r. Nieruchomość była w posiadaniu osoby będącej byłym wspólnikiem spółki, która utraciła byt prawny. Pierwszy termin wydania nieruchomości został wyznaczony na dzień 12 lutego 2025 r. Nieruchomość nie została wydana z winy przekazującego - użytkownik poinformował, że przebywa za granicą i najwcześniej wydanie będzie możliwe nie wcześniej niż w okresie lipiec/sierpień 2025 r., na co Skarb Państwa pismem z 13 marca 2025 r. wyraził zgodę.
Następnie użytkownik wskazał termin wydania na 5 września 2025 r., a Skarb Państwa w piśmie z 18 sierpnia 2025 r. wyznaczył termin wydania na 5 września 2025 r. jako termin wydania nieruchomości i w tym dniu nieruchomość została wydana. Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego 1. 9 kwietnia 2024 r. Skarb Państwa wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia przejścia prawa własności przedmiotowej nieruchomości.
Postępowanie zakończyło się wydaniem w dniu 3 września 2024 r. decyzji administracyjnej przez (...) Miasta (...), wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, stwierdzającej nieodpłatne nabycie prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Ww. decyzja (...) Miasta (...) stała się ostateczna 25 września 2024 r. Pismem z 15 stycznia 2025 r. wyznaczono termin wydania przedmiotowej nieruchomości na dzień 12 lutego 2025 r. Pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie i miejscu spotkania, użytkownik nieruchomości nie stawił się.
Pismem z dnia 10 lutego 2025 r. były wspólnik spółki poinformował, że przebywa obecnie za granicą, wskazując jednocześnie, że protokolarne wydanie nieruchomości będzie możliwe w terminie przypadającym na lipiec lub sierpień 2025 r. Pismem z dnia 13 marca 2025 r. Skarb Państwa wyraził zgodę na przesunięcie terminu wydania nieruchomości. Następnie, pismem z 30 czerwca 2025 r., były wspólnik spółki wskazał jako termin wydania nieruchomości dzień 5 września 2025 r., na co Skarb Państwa wyraził zgodę. 2. Nie wystawiano faktur z tytułu bezumownego korzystania z przedmiotowej nieruchomości, ponieważ do chwili obecnej nie naliczono opłaty z tego tytułu.
3. 5 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w (...) zwrócił się do Skarbu Państwa o udzielenie informacji w związku ze sprawą z powództwa byłego wspólnika spółki przeciwko Skarbowi Państwa. W następstwie powyższego, 9 kwietnia 2024 r., Skarb Państwa wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia przejścia prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Postępowanie zakończyło się wydaniem w dniu 3 września 2024 r. decyzji administracyjnej przez (...) Miasta (...), wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, stwierdzającej nieodpłatne nabycie prawa własności przedmiotowej nieruchomości.
Ww. decyzja (...) Miasta (...) stała się ostateczna z dniem 25 września 2024 r. Pismem z 15 stycznia 2025 r. wyznaczono termin wydania przedmiotowej nieruchomości na dzień 12 lutego 2025 r. Pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie i miejscu spotkania użytkownik nieruchomości nie stawił się. Pismem z dnia 10 lutego 2025 r. były wspólnik spółki poinformował, że przebywa obecnie za granicą, wskazując jednocześnie, że protokolarne wydanie nieruchomości będzie możliwe w terminie przypadającym na lipiec lub sierpień 2025 r. Pismem z 13 marca 2025 r. Skarb Państwa wyraził zgodę na przesunięcie terminu wydania nieruchomości.
Następnie, pismem z dnia 30 czerwca 2025 r., były wspólnik spółki wskazał jako termin wydania nieruchomości dzień 5 września 2025 r., na co Skarb Państwa wyraził zgodę. 4. 9 kwietnia 2024 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia przejścia prawa własności przedmiotowej nieruchomości.
Postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji z 3 września 2024 r., która stała się ostateczna 25 września 2024 r. 15 stycznia 2025 r. do byłego wspólnika spółki skierowano pismo wyznaczające termin wydania przedmiotowej nieruchomości na dzień 12 lutego 2025 r. 5. Żadna ze stron, tj. ani użytkownik przedmiotowej nieruchomości, ani Skarb Państwa, nie podejmowała działań zmierzających do uregulowania sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zawarcie umowy najmu. 6. W dniu 10 lutego 2025 r. Skarb Państwa powziął informację od byłego wspólnika spółki, że nieruchomość od 30 lat znajduje się w jego posiadaniu.
Po nabyciu nieruchomości przez Skarb Państwa były wspólnik spółki użytkował nieruchomość bez tytułu prawnego.
Pytanie
Czy opłatę można uznać w całości za odszkodowanie niepodlegające VAT?
Państwa stanowisko w sprawie
W ocenie właściciela nieruchomości - Skarbu Państwa, reprezentowanego przez (...) Miasta (...) - opłatę z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości w tym przypadku można w całości uznać za odszkodowanie niepodlegające podatkowi VAT, z uwagi na jednoznacznie wyrażoną wolę Skarbu Państwa co do braku zgody na zajmowanie nieruchomości. Skarb Państwa nigdy nie był związany z użytkownikiem żadną umową dającą mu prawo do korzystania z nieruchomości (np. umową najmu lub dzierżawy) ani nie wyraził chęci pozostawania w stosunku najmu lub dzierżawy. Od początku Skarb Państwa podejmował czynności zmierzające do przejęcia nieruchomości.
Czasowe opóźnienie w jej wydaniu wynikało z fizycznej niemożliwości wydania nieruchomości (użytkownik przebywał za granicą).
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W świetle art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przy czym w myśl art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Definicja świadczenia usług ma zatem charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, iż nie każde działanie, powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji, może zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy.
Aby tak się stało muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki: w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona jest bezpośrednio beneficjentem świadczenia, świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie). Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.
Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do niej nie definiują pojęcia „bezumowne korzystanie”. Kwestie związane z bezumownym korzystaniem z cudzej rzeczy regulują przepisy art. 224, art. 225 oraz art. 674 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795), zwanej dalej Kodeksem cywilnym. Na podstawie art. 224 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego: Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie lub utratę.
Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli stały się w tym czasie wymagalne. Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył.
W oparciu natomiast o art. 225 Kodeksu cywilnego: Obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy. Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.
Z ww. regulacji wynika, że w sytuacji wytoczenia powództwa - przeciwko samoistnemu posiadaczowi w złej wierze - jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy oraz jest odpowiedzialny za jej stan. Ponadto, spoczywa na nim obowiązek zwrotu pobranych od powyższej chwili pożytków, których nie zużył, jak również winny jest uiścić wartość tych, które zużył. Zgodnie z art. 674 Kodeksu cywilnego: Jeżeli po upływie terminu oznaczonego w umowie albo w wypowiedzeniu najemca używa nadal rzeczy za zgodą wynajmującego, poczytuje się w razie wątpliwości, że najem został przedłużony na czas nieoznaczony.
Podkreślenia wymaga również, że przepisy podatkowe nie zawierają definicji odszkodowania, zatem w tym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego. Na gruncie prawa cywilnego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku szkodą, musi istnieć związek przyczynowy.
Zgodnie z treścią art. 471 Kodeksu cywilnego: Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych, szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem, a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że 5 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w (...) zwrócił się do Skarbu Państwa (Państwa) o udzielenie informacji w związku ze sprawą z powództwa byłego wspólnika spółki przeciwko Państwu. W następstwie powyższego, 9 kwietnia 2024 r. wszczęli Państwo postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia przejścia prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Postępowanie zakończyło się wydaniem 3 września 2024 r. decyzji administracyjnej przez (...) Miasta (...), wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, stwierdzającej nieodpłatne nabycie prawa własności przedmiotowej nieruchomości.
Ww. decyzja (...) Miasta (...) stała się ostateczna 25 września 2024 r. Pismem z 15 stycznia 2025 r. wyznaczono termin wydania przedmiotowej nieruchomości na dzień 12 lutego 2025 r. Pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie i miejscu spotkania użytkownik nieruchomości nie stawił się. Pismem z dnia 10 lutego 2025 r. były wspólnik spółki poinformował, że przebywa obecnie za granicą, wskazując jednocześnie, że protokolarne wydanie nieruchomości będzie możliwe w terminie przypadającym na lipiec lub sierpień 2025 r. Pismem z 13 marca 2025 r. wyrazili Państwo zgodę na przesunięcie terminu wydania nieruchomości.
Następnie, pismem z 30 czerwca 2025 r., były wspólnik spółki wskazał jako termin wydania nieruchomości dzień 5 września 2025 r., na co wyrazili Państwo zgodę i w tym dniu nieruchomość została wydana. Żadna ze stron, tj. ani użytkownik przedmiotowej nieruchomości, ani Państwo, nie podejmowała działań zmierzających do uregulowania sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zawarcie umowy najmu. Państwa wątpliwości w analizowanym przypadku dotyczą określenia, czy opłatę za bezumowne korzystanie z nieruchomości można uznać w całości za odszkodowanie niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa należy stwierdzić, że przy rozstrzyganiu wątpliwości, czy bezumowne korzystanie z nieruchomości podlega opodatkowaniu w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, decydują w każdym przypadku konkretne okoliczności sprawy. Kluczową kwestią jest fakt istnienia zgody (choćby dorozumianej) na użytkowanie przez np. nierzetelnego posiadacza, bądź czynienie jakichkolwiek kroków przez uprawniony podmiot celem odzyskania tejże nieruchomości, w przypadku braku takiej zgody.
W przypadku wystąpienia przeciwko podmiotowi korzystającemu z określonej rzeczy bez tytułu prawnego np. z powództwem sądowym lub też w przypadku czynienia jakichkolwiek innych kroków celem wyegzekwowania tejże nieruchomości - nie można powiedzieć, że pomiędzy stronami zdarzenia istnieje określony stosunek prawny - jawny czy też dorozumiany - skutkujący realizacją wzajemnych świadczeń. W takiej sytuacji świadczenie podatnika, nieoparte na tytule prawnym, wskazującym obowiązek świadczenia usług jak i wynagrodzenie za to świadczenie - nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Odszkodowanie wypłacone w takich okolicznościach z tego tytułu nie jest płatnością za świadczenie usługi, lecz rekompensatą za pozbawienie właściciela prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością i wynikłe z tego tytułu szkody, zgodnie z art. 471 Kodeksu cywilnego. Inaczej należy jednak oceniać sytuację, gdy korzystający z nieruchomości użytkuje ją za zgodą właściciela (nawet dorozumianą) płacąc z tego tytułu określone kwoty, a także sytuację kiedy właściciel rzeczy (np. nieruchomości) - z różnych względów - toleruje sytuację, w której przy braku formalnego stosunku prawnego, inny podmiot korzysta z należącej do niego rzeczy.
W tych okolicznościach wynagrodzenie otrzymane przez właściciela z tytułu bezumownego korzystania z rzeczy spełnia definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i na podstawie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W analizowanej sprawie, były wspólnik spółki od 30 lat użytkował nieruchomość bez tytułu prawnego, a po nabyciu jej przez Skarb Państwa - również bez Państwa zgody. Po ujawnieniu faktu bezumownego korzystania z nieruchomości podjęli Państwo działania zmierzające do uregulowania prawa własności oraz zwrócili się Państwo o wydanie tej nieruchomości.
W przypadku bezumownego korzystania z cudzej własności właścicielowi przysługuje roszczenie o wynagrodzenie za bezprawne korzystanie z jego nieruchomości. Zapłata określonej kwoty pieniężnej wiąże się z prawem żądania naprawienia wynikłej szkody z tytułu bezprawnego korzystania z nieruchomości. Żądanie wynagrodzenia (roszczenia pieniężnego) w swojej istocie nie stanowi należności za wykonanie usług, lecz jest rekompensatą za niemożność pobierania pożytków i używania nieruchomości w okresie bezumownego korzystania.
Z przedstawionych powyżej okoliczności sprawy wynika, że nie tolerowali Państwo sytuacji, w której wspólnik spółki użytkował bezumownie należącą do Państwa nieruchomość i poprosili Państwo o jej wydanie. W związku z powyższym obciążenie wspólnika spółki użytkującego bezumownie należącą do Państwa nieruchomość bez Państwa zgody, nie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu, wymienionych w art. 5 ustawy i tym samym nie będzie podlegało opodatkowaniu, gdyż w przedstawionych okolicznościach brak jest Państwa zgody (zarówno wyraźnej, jak i dorozumianej) na użytkowanie tej Nieruchomości.
Okoliczność, że wyrazili Państwo zgodę na przesunięcie terminu wydania nieruchomości wynikała z faktu, że wspólnik spółki przebywał za granicą i nie mógł się stawić na wyznaczony termin przekazania nieruchomości. Przy tak przedstawionym opisie sprawy nie można zatem mówić o jakimkolwiek jawnym lub dorozumianym stosunku prawnym łączącym Państwa z wspólnikiem spółki bezumownie korzystającym z nieruchomości. Zatem, bezumowne korzystanie z opisanej nieruchomości bez wyraźniej bądź dorozumianej Państwa zgody, nie stanowi usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, tym samym opłata za bezumowne korzystanie z tej nieruchomości nie stanowi należności za jej wykonanie.
W konsekwencji, bezumowne korzystanie z nieruchomości należy uznać za czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ewentualna opłata za bezumowne korzystanie w tym przypadku będzie miała charakter odszkodowawczy i nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT. Państwa stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa: Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.
Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
Interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności, będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.