Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
3 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani –– pismami z 7 października 2026 r. oraz 24 października 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
1. Jest Pani obywatelką Republiki Białorusi. Nie posiada Pani obywatelstwa polskiego ani obywatelstwa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa EOG albo Konfederacji Szwajcarskiej. 2. Do 2022 r. włącznie miała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Republiki Białorusi (zameldowanie na pobyt stały) i podlegała tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W latach 2020 i 2021 nie miała Pani miejsca zamieszkania na terytorium Polski.
3. W 2022 r. prowadziła Pani wraz z mężem podróżniczy tryb życia i przebywała kolejno w: Ukrainie (od listopada 2021 r. do 27 lutego 2022 r.), Niemczech (marzec—maj), Turcji (maj), Czechach (maj-czerwiec), Austrii i Szwajcarii (czerwiec-lipiec), ponownie w Niemczech i Czechach (lipiec), na Białorusi (12 lipca - 17 sierpnia), następnie w Austrii. Chorwacji, we Włoszech, Francji, Hiszpanii. Portugalii, ponownie w Hiszpanii i we Włoszech, Grecji, Turcji, Bułgarii, Rumunii i na Słowacji (do końca października 2022 r.).
Pani pobyty w Polsce w 2022 r. miały charakter krótkotrwały i incydentalny: kilkudniowy pobył w sierpniu 2022 r., związany z rejestracją przez męża działalności gospodarczej, oraz pobyt od końca 2022 r. w celu poszukiwania mieszkania, łączna liczba dni pobytu na terytorium Polski w 2022 r. była znacznie niższa niż 183 dni. 4. W czerwcu 2022 r. uzyskała Pani polską wizę krajową wydaną w ramach programu „Poland. Business Harbour".
Pani mąż zarejestrował w Polsce w dniu 18 sierpnia 2022 r. jednoosobową działalność gospodarczą, którą prowadzi do dziś (opodatkowaną ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych); charakter tej działalności umożliwiał jej wykonywanie zdalnie, podczas pobytu w różnych państwach. 5. W grudniu 2022 r. wraz z mężem wynajęła Pani mieszkanie w (…). Pobyt ten miał w Pani ocenie nadal charakter tymczasowy: przebywała Pani w Polsce na podstawie wizy, nie dysponowała zezwoleniem na pobyt, zachowywała zameldowanie na pobyt stały na Białorusi i nie podjęła jeszcze wiążącej decyzji o osiedleniu się w Polsce na stałe.
6. W dniu 23 marca 2023 r. uzyskała Pani zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia z rodziną (przy mężu). Z tą chwilą — w Pani ocenie — jej pobyt w Polsce nabrał charakteru stałego i na terytorium RP zostało przeniesione centrum jej interesów osobistych; od tego dnia podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. 7. Od przyjazdu do Polski do dnia 30 sierpnia 2026 r. nie osiągała Pani w Polsce przychodów — pozostawała na utrzymaniu męża. Za lata 2022-2025 nie składała Pani zeznań podatkowych w Polsce (nie osiągała przychodów; wspólne rozliczenie z mężem nie było możliwe z uwagi na opodatkowanie jego działalności ryczałtem — art . 6 ust. 8 ustawy o PTT).
8. Posiada Pani ważną Kartę Polaka, wydaną w kwietniu 2026 r. 9. Od dnia 31 sierpnia 2026 r. jest Pani zatrudniona na podstawie umowy o pracę u pracodawcy z siedzibą w Polsce i osiąga z tego tytułu przychody ze stosunku pracy (art. 12 ust. 1 ustawy o PIT).
10. Na potwierdzenie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych poza Polską w okresie poprzedzającym przeniesienie posiada Pani w szczególności: paszport z odnotowanym zameldowaniem na pobyt stały na Białorusi oraz stemplami dokumentującymi przekraczanie granic, a także dokumenty potwierdzające pobyty w poszczególnych państwach w 2022 r. 11. Nie korzystała Pani dotychczas, w całości ani w części, ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT.
Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
Nie zamierza Pani powrócić na Białoruś ani obecnie, ani w dającej się przewidzieć przyszłości. Wiąże Pani z Rzecząpospolitą Polską swoją przyszłość osobistą i zawodową: zamieszkuje w Polsce wraz z mężem, w dniu 4 maja 2026 r. złożyła Pani wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a od dnia 31 sierpnia 2026 r. jest zatrudniona w Polsce na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony. W 2022 r. nie posiadała Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani ośrodka interesów osobistych, ani centrum interesów gospodarczych.
W 2022 r. nie osiągała Pani w Polsce żadnych dochodów, nie była zatrudniona, nie prowadziła działalności gospodarczej, nie posiadała w Polsce nieruchomości ani innego majątku, nie posiadała zezwolenia pobytowego (przebywała wyłącznie na podstawie wizy krajowej) i nie podjęła wówczas decyzji o osiedleniu się w Polsce na stałe. Łączny okres Pani pobytu na terytorium Polski w 2022 r. był znacznie krótszy niż 183 dni; przeważającą część roku spędziła Pani wraz z mężem w kilkunastu innych państwach, zgodnie z opisem zawartym we wniosku. Jedynym trwałym elementem Pani sytuacji osobistej był wspólny pobyt z mężem, który w 2022 r. odbywał się w przeważającej mierze poza terytorium Polski.
Dla pełnego przedstawienia stanu faktycznego wskazuje Pani, że w sierpniu 2022 r. mąż — w związku z zarejestrowaniem w dniu 18 sierpnia 2022 r. jednoosobowej działalności gospodarczej — zgłosił Panią do ubezpieczenia zdrowotnego jako członka rodziny (zgłoszenie ZUS ZCNA). Zgłoszenie to miało charakter wyłącznie formalny i wynikało z obowiązku ciążącego z mocy prawa na osobie podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego (art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych).
Zgłoszenie członka rodziny do ubezpieczenia zdrowotnego nie wiąże się z jakąkolwiek aktywnością zarobkową ani majątkową zgłaszanego, jest wolne od dodatkowej składki, nie wymaga zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie przesądza samodzielnie o posiadaniu ośrodka interesów życiowych w Polsce. Status ten miał charakter pochodny wobec sytuacji Pani męża, który działalność gospodarczą wykonywał zdalnie, przebywając w 2022 r. w różnych państwach.
Pierwszą umowę najmu lokalu mieszkalnego w Polsce wraz z mężem zawarła Pani w dniu 22 listopada 2022 r., na czas oznaczony, i umowa ta była następnie przedłużana (doprecyzowuje Pani w tym miejscu datę — we wniosku z dnia 3 września 2026 r. wskazano omyłkowo grudzień 2022 r.). Zawarcie tej umowy nie zmieniło jednak tymczasowego charakteru Pani pobytu w 2022 r. — wynajęcie lokalu nastąpiło pod koniec roku, po powrocie z kilkumiesięcznego pobytu w kilkunastu państwach, i samo w sobie nie przesądzało jeszcze o zamiarze stałego osiedlenia się; nie posiadała Pani wówczas tytułu pobytowego uprawniającego do stałego pobytu, nie była zatrudniona i nie osiągała w Polsce dochodów.
Dopiero uzyskanie w dniu 28 marca 2023 r. zezwolenia na pobyt czasowy nadało pobytowi cechę trwałości; z tą chwilą przeniosła Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum swoich interesów życiowych. Nie dysponuje Pani certyfikatem rezydencji podatkowej wydanym przez organ podatkowy obcego państwa. Posiada Pani natomiast następujące dowody dokumentujące jej miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2020-2022: 1. Paszport ze stemplami granicznymi, dokumentujący daty przekroczeń granic i faktyczne miejsca Pani pobytu w poszczególnych okresach lat 2020- 2022, w tym liczbę dni pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Umowa najmu lokalu mieszkalnego na terytorium Ukrainy, dokumentująca Pani miejsce zamieszkania w okresie pobytu w tym państwie. 3. Książeczka pracy (dokument potwierdzający przebieg zatrudnienia), wskazująca podmioty, u których była Pani zatrudniona na terytorium Republiki Białorusi, wraz z okresami zatrudnienia. Wskazuje Pani, że art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o PIT nie wymaga przedstawienia certyfikatu rezydencji, lecz dopuszcza „inne dowody dokumentujące miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia". Wymienione wyżej dokumenty takimi dowodami są.
Nigdy przed 2022 r. nie miała Pani miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Warunek z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b tiret drugie ustawy o PIT nie jest zatem spełniony. Nie jest również spełniony warunek z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b tiret pierwsze, ponieważ Republika Białorusi nie należy do państw wymienionych w tym przepisie. Opiera Pani swoje prawo do zwolnienia na przesłance z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ustawy o PIT. W dniu 28 marca 2023 r., tj. w chwili przeniesienia ośrodka interesów życiowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiadał Pani jeszcze Karty Polaka.
Wniosek o przyznanie Karty Polaka złożyła Pani w dniu 2 lutego 2026 r., a decyzja o przyznaniu Karty Polaka została wydana w dniu 22 kwietnia 2026 r. Karta Polaka jest ważna na dzień złożenia niniejszego pisma.
Jednocześnie wskazuje Pani, że przynależność do Narodu Polskiego istniała na długo przed dniem 28 marca 2023 r. i ma charakter rodzinny, wielopokoleniowy: Pani prababka była Polką i posiadała polski paszport — obywatelstwo polskie w linii przodków jest zatem udokumentowane; Pani matka jest osobą polskiego pochodzenia i posiada Kartę Polaka; Kartę Polaka posiadają również Pani ciotka oraz jej kuzynostwo — polskie pochodzenie tej gałęzi rodziny zostało zatem potwierdzone przez organy konsularne Rzeczypospolitej Polskiej wobec kilku jej członków; od zawsze Pani uważa się za Polkę, kultywuje polskie tradycje i zwyczaje oraz zna język polski.
Okoliczności te mają charakter obiektywny i niezmienny w czasie — polskie pochodzenie nie powstaje z chwilą wydania dokumentu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka, przyznanie Karty Polaka wymaga wykazania przed konsulem znajomości języka polskiego, kultywowania polskich tradycji i zwyczajów oraz polskiej narodowości albo polskiego pochodzenia przodków.
Konsul, wydając decyzję w dniu 22 kwietnia 2026 r., stwierdził zatem istnienie okoliczności, które istniały już wcześniej, w tym w dniu 28 marca 2023 r. Zamierza Pani skorzystać ze zwolnienia w latach 2026 i 2027 (w latach 2024 i 2025 nie osiągała przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT). Rok 2024 i 2025 —nie osiągała Pani przychodów objętych zwolnieniem. Rok 2026 — Pani przychody nie przekroczą kwoty 85 528 zł. Jest Pani zatrudniona od dnia 31 sierpnia 2026 r., z wynagrodzeniem określonym w umowie o pracę w wysokości 200.000 zł brutto rocznie, tj. 16.666,67 zł brutto miesięcznie, wypłacanym w miesiącu, za który przysługuje.
Za sierpień 2026 r. (jeden dzień pracy, tj. 31 sierpnia 2026 r.) wynagrodzenie wyniosło 833,33 zł brutto. Przychód ze stosunku pracy osiągnięty przez Panią w 2026 r. wyniesie zatem 67.500 zł brutto (833,33 zł za sierpień oraz 4 x 16 666,67 zł za okres wrzesień-grudzień), tj. poniżej limitu 85.528 zł. Gdyby jednak w 2026 r. doszło do wypłaty dodatkowych składników wynagrodzenia (np. premii), w wyniku czego przychód przekroczyłby kwotę 85.528 zł, zwolnieniem objęta zostanie kwota do wysokości tego limitu, a nadwyżka podlegać będzie opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Rok 2027 — Pani przychody przekroczą kwotę 85.528 zł; przy niezmienionym wynagrodzeniu wyniosą one 200.000 zł brutto.
Wskazuje Pani, że wniosek dotyczy zastosowania zwolnienia wyłącznie do wysokości ustawowego limitu 85.528 zł w roku podatkowym; nadwyżka ponad tę kwotę podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych. 1. W dniu 28 marca 2023 r. uzyskała Pani zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Od tej daty zamieszkuje w Polsce nieprzerwanie, przebywając tu dłużej niż 183 dni w każdym roku podatkowym, i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o PIT. 2. W dniu 4 maja 2026 r. złożyła Pani do Wojewody (…) wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej — sprawa nr (…).
Postępowanie w tej sprawie jest w toku; pismem z dnia 22 września 2026 r. organ wezwał Panią do złożenia odcisków linii papilarnych oraz do uzupełnienia dokumentacji. Zezwolenie na pobyt stały nie zostało dotychczas udzielone, wobec czego Karta Polaka pozostaje ważna.
3. W dniu 11 sierpnia 2026 r. zawarła umowę o pracę na czas nieokreślony ze spółką (…), w której jako dzień rozpoczęcia pracy wskazano 31 sierpnia 2026 r. Od dnia 31 sierpnia 2026 r. uzyskuje Pani przychody ze stosunku pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, i będzie je uzyskiwać również w 2027 r. 4. Nie korzystała Pani uprzednio — ani w całości, ani w części — ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, i nie przenosiła uprzednio miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 5. Nie korzysta i nie będzie korzystać Pani w latach objętych wnioskiem ze zwolnień, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148, 153 i 154 ustawy o PIT.
Pytania
1. Czy w świetle opisanych okoliczności przeniesienie przez Panią miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 21 ust. 43 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1a ustawy o PIT nastąpiło w 2023 r. (z chwilą uzyskania w dniu 28 marca 2023 r. zezwolenia na pobyt czasowy i nadania pobytowi charakteru stałego), a nie w 2022 r.? 2. Czy Pani przychody ze stosunku pracy osiągane od dnia 31 sierpnia 2026 r. korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT (tzw. ulga na powrót), do wysokości limitu 85.528 zł rocznie?
3. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytania nr 1 i 2 — czy czteroletni okres stosowania zwolnienia, liczony zgodnie z Pani wyborem od początku roku następującego po roku przeniesienia miejsca zamieszkania, obejmuje lata 2024-2027, wobec czego zwolnieniem objęte będą przychody ze stosunku pracy uzyskane w latach 2026 i 2027? 4. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 2 — czy jeżeli pracodawca (płatnik) pobierze w trakcie roku zaliczki na podatek bez stosowania zwolnienia, będzie Pani uprawniona do wykazania przychodów zwolnionych i odzyskania nadpłaconego podatku w zeznaniu rocznym PTT-37 składanym za dany rok podatkowy?
Pani stanowisko w sprawie
Ad 1 Pani zdaniem przeniesienie miejsca zamieszkania na terytorium RP nastąpiło w 2023 r. Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o PIT za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce uważa się osobę, która posiada tu centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) albo przebywa w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Jak wskazano w objaśnieniach podatkowych Ministra Finansów z 29 kwietnia 2021 r. dotyczących rezydencji podatkowej, o miejscu zamieszkania decyduje całokształt okoliczności faktycznych, w tym zamiar stałego pobytu.
W 2022 r. przebywała Pani w Polsce łącznie znacznie krócej niż 183 dni. spędzając zdecydowaną większość roku wraz z mężem w kilkunastu innych państwach; Pani pobyty w Polsce miały charakter incydentalny, nie osiągała Pani w Polsce dochodów, przebywała tu wyłącznie na podstawie wizy i nie podjęła jeszcze decyzji o osiedleniu się w Polsce na stałe. Ośrodka interesów życiowych nie sposób było w 2022 r. przypisać Polsce — wspólne z mężem podróże po innych państwach wykluczają uznanie, że centrum interesów osobistych małżonków znajdowało się wówczas w Polsce, a działalność gospodarcza męża była wykonywana zdalnie z różnych państw.
Wynajęcie mieszkania w grudniu 2022 r. nie zmieniło tymczasowego charakteru pobytu. Dopiero uzyskanie w dniu 28 marca 2023 r. zezwolenia na pobył czasowy nadało pobytowi cechę trwałości i z tą chwilą do Polski zostało przeniesione Pani centrum interesów życiowych. W konsekwencji rokiem przeniesienia miejsca zamieszkania, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o PTT jest rok 2023, a warunek braku miejsca zamieszkania w Polsce w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających ten rok (2020-2022) oraz od początku 2023 r. do dnia poprzedzającego przeniesienie — jest spełniony, gdyż w latach 2020-2022 nie miała Pani w Polsce miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o PIT.
Ad 2 Po pierwsze — wykładnia językowa art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ustawy o PIT. Przepis stanowi, że zwolnienie przysługuje pod warunkiem, że podatnik „posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej..." Ustawodawca posłużył się czasem teraźniejszym i nie opatrzył tego warunku żadnym zastrzeżeniem czasowym. Nie jest to pominięcie przypadkowe.
W tej samej jednostce redakcyjnej, wszędzie tam, gdzie warunek miał zostać powiązany z określonym momentem lub okresem, ustawodawca uczynił to wprost: art. 21 ust. 43 pkt 2 — „nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym: a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania..."; art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b — „miał miejsce zamieszkania: nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2..."; art. 21 ust. 43 pkt 5 — „nie korzystał uprzednio..." Zestawienie brzmienia lit. a z powyższymi przepisami prowadzi do wniosku, że brak w lit. a odniesienia czasowego jest zabiegiem celowym.
Przyjęcie wykładni, zgodnie z którą Karta Polaka musi być posiadana w chwili przeniesienia miejsca zamieszkania, oznaczałoby uzupełnienie przepisu o warunek, którego ustawodawca w nim nie zawarł — co pozostaje w sprzeczności z zakazem wykładni rozszerzającej przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika. Po drugie — deklaratoryjny charakter Karty Polaka. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Karcie Polaka, Karta Polaka jest dokumentem potwierdzającym przynależność do Narodu Polskiego.
Karta Polaka nie kreuje stanu przynależności do Narodu Polskiego, lecz stwierdza jego uprzednie istnienie — konsul bada bowiem okoliczności istniejące przed wydaniem decyzji, w tym pochodzenie przodków wnioskodawcy. W przypadku Wnioskodawczyni okoliczności te — polskie pochodzenie prababki posiadającej polski paszport, polskie pochodzenie matki, polskie pochodzenie dalszej rodziny, kultywowanie polskich tradycji i znajomość języka polskiego — istniały w sposób oczywisty również w dniu 28 marca 2023 r. Cecha, do której odsyła art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ustawy o PIT, to związek podatnika z Narodem Polskim, nie zaś data wydania dokumentu ten związek potwierdzającego.
Za taką wykładnią przemawia systematyka lit. a, w której Karta Polaka wymieniona została obok obywatelstwa polskiego oraz obywatelstwa państw członkowskich Unii Europejskiej — wspólną cechą tych przesłanek jest istnienie trwałej więzi podatnika z Rzecząpospolitą Polską lub z Unią Europejską. Po trzecie — wykładnia celowościowa. Celem zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT jest zachęcenie osób związanych z Polską pochodzeniem lub obywatelstwem do przenoszenia rezydencji podatkowej do Polski i podejmowania tu pracy.
Cel ten w przypadku Wnioskodawczyni został zrealizowany w pełni: Wnioskodawczyni przeniosła do Polski centrum interesów życiowych, uzyskała urzędowe potwierdzenie przynależności do Narodu Polskiego, wystąpiła o zezwolenie na pobyt stały i podjęła w Polsce legalne zatrudnienie, z którego odprowadzane są składki i zaliczki na podatek dochodowy. Odmowa zwolnienia wyłącznie z uwagi na datę wydania dokumentu potwierdzającego stan istniejący wcześniej prowadziłaby do rezultatu sprzecznego z celem regulacji. Po czwarte — art. 2a Ordynacji podatkowej.
Gdyby Organ uznał, że brzmienie art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ustawy o PIT nie pozwala na jednoznaczne ustalenie momentu, w którym warunek ten powinien być spełniony, to zgodnie z art. 2a Ordynacji podatkowej niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Ad 3. Pani zdaniem, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT zwolnienie przysługuje „w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego".
Wnioskodawczyni wybiera liczenie od początku roku następującego po roku przeniesienia (2023), a zatem okres zwolnienia obejmuje lata 2024-2027. W konsekwencji zwolnieniem objęte będą przychody ze stosunku pracy uzyskane w latach 2026 i 2027 (w latach 2024-2025 Wnioskodawczyni nie osiągała przychodów), do wysokości 85 528 zł w roku podatkowym. Ad 4. Zdaniem Wnioskodawczyni — tak. Zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT przysługuje z mocy ustawy, a niezłożenie płatnikowi oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 3 ustawy o PIT, nie pozbawia podatnika prawa do zwolnienia.
Jeżeli płatnik pobierze zaliczki bez uwzględnienia zwolnienia, Pani wykaże przychody zwolnione w zeznaniu rocznym PTT-37 za dany rok, a powstała nadpłata podlegać będzie zwrotowi na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.), wolne od podatku dochodowego są: Przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte: a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8, c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44. Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy: Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy: Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że: 1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz 2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym: a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz 3) podatnik: a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub b) miał miejsce zamieszkania: - nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz 4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz 5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy: Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł. Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że: Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r. Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy. Mając na uwadze, że powyższe regulacje odnoszą się do terminu „dnia zmiany miejsca zamieszkania” to oceniając możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy, w pierwszej kolejności należy ustalić od kiedy – w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – może Pani być uznana za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski, tj. kiedy nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, o którym mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Posiadanie miejsca zamieszkania w Polsce Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W myśl natomiast art. 4a ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza automatycznie o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Określenie, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinno być dokonane w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.
Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce – jak wskazano w Objaśnieniach – czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci. Wyjazd do innego państwa wraz z całą rodziną w większości przypadków powodować będzie przeniesienie centrum interesów osobistych do tego państwa.
Natomiast wyjazd do pracy za granicę, podczas gdy małżonek oraz dzieci pozostają w Polsce, powodować będzie najczęściej utrzymanie centrum interesów osobistych na terytorium Polski. W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym. W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne.
W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd. Z przedstawionych przez Panią okoliczności wynika, że jest Pani obywatelką Białorusi. Do 2022 r. włącznie miała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Republiki Białorusi (zameldowanie na pobyt stały) i podlegała tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
W latach 2020 i 2021 nie miała Pani miejsca zamieszkania na terytorium Polski. W 2022 r. prowadziła Pani wraz z mężem podróżniczy tryb życia i przebywała w wielu krajach. Pani pobyty w Polsce w 2022 r. miały charakter krótkotrwały i incydentalny: kilkudniowy pobył w sierpniu 2022 r., związany z rejestracją przez męża działalności gospodarczej, oraz pobyt od końca 2022 r. w celu poszukiwania mieszkania, łączna liczba dni pobytu Wnioskodawczym na terytorium Polski w 2022 r. była znacznie niższa niż 183 dni. W czerwcu 2022 r. uzyskała Pani polską wizę krajową wydaną w ramach programu „Poland. Business Harbour".
Pani mąż zarejestrował w Polsce w dniu 18 sierpnia 2022 r. jednoosobową działalność gospodarczą, którą prowadzi do dziś (opodatkowaną ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych); charakter tej działalności umożliwiał jej wykonywanie zdalnie, podczas pobytu w różnych państwach. W grudniu 2022 r. wraz z mężem wynajęła Pani mieszkanie w (…). Pobyt ten miał w Pani ocenie nadal charakter tymczasowy: przebywała Pani w Polsce na podstawie wizy, nie dysponowała zezwoleniem na pobyt, zachowywała zameldowanie na pobyt stały na Białorusi i nie podjęła jeszcze wiążącej decyzji o osiedleniu się w Polsce na stałe.
W dniu 23 marca 2023 r. uzyskała Pani zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia z rodziną (przy mężu). Z tą chwilą — w Pani ocenie —pobyt w Polsce nabrał charakteru stałego i na terytorium RP zostało przeniesione centrum Pani interesów osobistych. Uważa Pani, że od 23 marca 2023 r. spełniała przesłanki wynikające z art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy, pozwalające uznać Panią za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce. Należy podkreślić, że jak wynika z powołanych powyżej Objaśnień rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.
W celu wyeliminowania kolizji i ustalenia miejsca Pani zamieszkania dla celów podatkowych – w okresie od momentu przyjazdu do Polski – należy zastosować przepisy Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, z dnia 18 listopada 1992 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 120 poz. 534).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej umowy: W rozumieniu niniejszej umowy określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze.
W myśl natomiast art. 4 ust. 2 umowy: Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad: a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych), b) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa, c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem, d) jeżeli jest ona obywatelem obu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.
Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Artykuł przyznaje przewagę temu umawiającemu się państwu, w którym osoba fizyczna ma stałe miejsce zamieszkania. To kryterium wystarcza, aby rozstrzygnąć kolizję wynikającą z faktu, że osoba ma stałe miejsce zamieszkania w jednym umawiającym się państwie, a w innym państwie przebywała jedynie przez pewien czas.
Punkt a oznacza więc, że przy stosowaniu konwencji (gdy istnieje kolizja ustawodawstw obu państw) uważa się, iż miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe. Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas.
Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Również więc w tym przypadku posiadanie stałego miejsca zamieszkania / stałego ogniska domowego nie jest więc uzależnione od posiadania pozwolenia na pobyt stały.
Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze.
Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
Co istotne punkt b ww. przepisu ustala dodatkowe kryterium także dla sytuacji, gdy osoba fizyczna nie ma stałego ogniska domowego w żadnym z umawiających się państw. W takiej sytuacji pierwszeństwo przyznaje się państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj przebywa. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.
Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy, od 23 marca 2023 r., Pani stałym miejscem zamieszkania (w rozumieniu Konwencji Modelowej) oraz miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o normy kolizyjne była Polska. Zatem 2023 r. należy uznać za rok zmiany Pani miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Pani stanowisko w ww. zakresie jest prawidłowe.
Analiza przesłanek warunkujących skorzystanie z ulgi na powrót We wniosku wskazała Pani, że w związku z przeprowadzką podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Potwierdza to dokonana powyżej analiza kwestii związanej z miejscem zamieszkania. Osoby mające miejsce zamieszkania w Polsce, podlegają bowiem w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Okoliczność ta pozwala przyjąć, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Panią spełniony.
Co jednak w Pani przypadku najistotniejsze, jednym z warunków, wymienionych w art. 21 ust. 43 pkt 3 ww. ustawy jest posiadanie przez podatnika Karty Polaka lub spełnienie jednego z pozostałych warunków wynikających z tego przepisu. Zatem wobec literalnego brzmienia przepisów regulujących przedmiotowe zwolnienie, w przypadku tzw. „ulgi na powrót” powinniśmy mieć do czynienia z jedną z kategorii podatników „powracających” – tj. z podatnikiem, który we wcześniejszym okresie miał określone w lit. b miejsce zamieszkania lub posiada np. Kartę Polaka wymienioną w lit. a przepisu.
Z przedstawionych przez Panią okoliczności wynika, że przed przeniesieniem miejsca zamieszkania do Polski, zamieszkiwała Pani na Białorusi. Nie miała Pani miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających Pani pobyt na terytorium Białorusi.
Zatem nie spełnia Pan warunku wskazanego w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. nie miała Pani miejsca zamieszkania: – nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub – na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy.
Ponadto posiada Pani wyłącznie obywatelstwo białoruskie – zatem na moment przeniesienia do Polski nie posiadała Pani obywatelstwa polskiego, jak też obywatelstwa innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej. W Pani przypadku możliwość skorzystania z ulgi na powrót jest więc uwarunkowana posiadaniem Karty Polaka, przy czym Kartę tę powinna Pani posiadać na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski.
Zgodnie z art. 2 ust. 1-3 ustawy z 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 192): 1. Karta Polaka może być przyznana osobie, która deklaruje przynależność do Narodu Polskiego i spełni łącznie następujące warunki: 1) wykaże swój związek z polskością przez przynajmniej podstawową znajomość języka polskiego, który uważa za język ojczysty, oraz znajomość i kultywowanie polskich tradycji i zwyczajów; 2) w obecności konsula Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej „konsulem”, lub w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 - wojewody, albo wyznaczonego przez niego pracownika, złoży pisemną deklarację przynależności do Narodu Polskiego; 3) wykaże, że jest narodowości polskiej lub co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej, albo przedstawi zaświadczenie organizacji polskiej lub polonijnej potwierdzające aktywne zaangażowanie w działalność na rzecz języka i kultury polskiej lub polskiej mniejszości narodowej przez okres co najmniej ostatnich trzech lat; 4) złoży oświadczenie, że ona lub jej wstępni nie repatriowali się lub nie zostali repatriowani z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944-1957 przez Rzeczpospolitą Polską albo przez Polską Rzeczpospolitą Ludową z Białoruską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Litewską Socjalistyczną Republiką Radziecką i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, do jednego z państw będących stroną tych umów.
2. Karta Polaka może być przyznana osobie: 1) nieposiadającej w dniu złożenia wniosku o wydanie Karty Polaka oraz w dniu przyznania Karty Polaka obywatelstwa polskiego lub 2) nieposiadającej zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 3) posiadającej status bezpaństwowca. 3. Karta Polaka może być także przyznana osobie, której polskie pochodzenie zostało stwierdzone zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1105), pod warunkiem wykazania się znajomością języka polskiego w stopniu co najmniej podstawowym. Przepisy art. 13 ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.
Natomiast w art. 3 ww. ustawy wskazano, że: 1. Karta Polaka jest dokumentem potwierdzającym przynależność do Narodu Polskiego. 2. Karta Polaka poświadcza uprawnienia wynikające z niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 20 ust. 1a ww. ustawy: Jeżeli posiadacz Karty Polaka nabył obywatelstwo polskie albo uzyskał zezwolenie na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadana przez niego Karta Polaka traci ważność z mocy prawa z dniem wydania dokumentu potwierdzającego nabycie obywatelstwa polskiego albo uzyskania zezwolenia na pobyt stały.
Stosownie do art. 20 ust. 3 ww. ustawy: W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, posiadacz Karty Polaka zwraca Kartę Polaka wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce pobytu, nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym: 1) doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego albo 2) decyzja o uzyskaniu zezwolenia na pobyt stały stała się ostateczna. Oceniając przesłankę warunkującą zastosowanie ulgi na powrót, wskazaną w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a, dotyczącą posiadania Karty Polaka, należy mieć na uwadze, że uzyskała Pani Kartę Polaka w kwietniu 2026 r., a zatem na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski nie posiadała Pani Karty Polaka.
W świetle przedstawionych przez Panią okoliczności nie spełniła Pani zatem warunku dotyczącego posiadania Karty Polaka na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski. Oznacza to, że niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek, nie przysługuje Pani prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pani stanowisko jest nieprawidłowe. Organ nie udzielił Pani odpowiedzi na pytanie nr 3 i 4, gdyż oczekiwała Pani na nie odpowiedzi w sytuacji uznania Pani stanowiska za prawidłowe w odniesieniu do pytania nr 1 i 2.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.