Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
11 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 23 września 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
(doprecyzowany w uzupełnieniu) Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie fizjoterapii. Dochody z działalności opodatkowuje na zasadach ogólnych według skali podatkowej. Prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. Nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, w związku z czym nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Wnioskodawca zamierza zawrzeć umowę leasingu operacyjnego, spełniającą warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, której przedmiotem będzie samochód osobowy o napędzie wyłącznie elektrycznym (pojazd elektryczny w rozumieniu ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, emisja CO2 równa 0 g/km). Samochód będący przedmiotem umowy leasingu jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.
Pojazd nie mieści się w żadnym z wyłączeń wskazanych w lit. a-d tego przepisu - nie posiada jednego rzędu siedzeń oddzielonego trwałą przegrodą od części przeznaczonej do przewozu ładunków, nie posiada kabiny kierowcy konstrukcyjnie oddzielonej od nadwozia ładunkowego, nie jest pojazdem specjalnym w rozumieniu odrębnych przepisów, ani pojazdem, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług. Wartość samochodu wynikająca z faktury wyniesie 121 121,00 zł netto, tj. 148 978,83 zł brutto. Umowa zostanie zawarta na 59 miesięcy, z opcją wykupu po zakończeniu umowy.
Samochód będzie wykorzystywany zarówno na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych, czyli w sposób mieszany. Wnioskodawca nie będzie prowadził ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w przepisach o podatku od towarów i usług, i przyjmuje, że do kosztów używania samochodu zastosowanie znajdzie ograniczenie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Samochód będzie ładowany energią elektryczną w garażu przy budynku mieszkalnym stanowiącym miejsce zamieszkania Wnioskodawcy, z wykorzystaniem ładowarki zasilanej z wydzielonego, dedykowanego obwodu elektrycznego.
Umowa o dostarczanie energii elektrycznej do tego budynku zawarta jest przez Wnioskodawcę jako osobę fizyczną, nie na potrzeby działalności gospodarczej. Rozliczenie będzie następować w taryfie dwustrefowej G12n. Sprzedawca energii wystawia faktury rozliczeniowe w okresach półrocznych, przy czym w trakcie okresu rozliczeniowego pobierane są opłaty prognozowane. Faktura rozliczeniowa będzie wykazywać zużycie i stawki odrębnie dla strefy szczytowej i pozaszczytowej. Na dedykowanym obwodzie zasilającym ładowarkę Wnioskodawca zainstaluje podlicznik energii elektrycznej posiadający certyfikat MID.
Podlicznik będzie mierzył wyłącznie energię pobraną przez ładowarkę samochodu i nie będzie obejmował żadnego innego odbioru w budynku. Ładowanie samochodu będzie odbywać się w godzinach nocnych, w strefie pozaszczytowej taryfy G12n, przy czym proces będzie sterowany automatycznie w stałym przedziale godzinowym. Energia zużywana w tych godzinach pobierana jest z sieci elektroenergetycznej. Na budynku znajduje się instalacja fotowoltaiczna, a Wnioskodawca posiada status prosumenta rozliczanego w systemie net-billing. Z uwagi na nocną porę ładowania energia zużywana do ładowania samochodu pochodzi z sieci, a nie z bieżącej autokonsumpcji energii wytworzonej w instalacji fotowoltaicznej.
Wnioskodawca zamierza ustalać wysokość wydatku na energię elektryczną zużytą do ładowania samochodu w następujący sposób: po otrzymaniu półrocznej faktury rozliczeniowej od sprzedawcy energii ustali ilość energii pobranej przez ładowarkę w danym okresie rozliczeniowym jako różnicę wskazań podlicznika na początek i na koniec tego okresu, a następnie pomnoży tę ilość przez jednostkową cenę energii dla strefy pozaszczytowej wynikającą z tej faktury, obejmującą wszystkie składniki naliczane od ilości pobranej energii.
Tak ustaloną kwotę Wnioskodawca zamierza zaliczać do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75%, dokumentując ten wydatek dowodem wewnętrznym sporządzonym za okres rozliczeniowy, zawierającym datę sporządzenia, oznaczenie okresu, wskazania podlicznika na początek i koniec okresu, ilość pobranej energii, zastosowaną cenę jednostkową ze wskazaniem faktury, z której pochodzi, wyliczenie kwoty wydatku oraz kwotę zaliczaną do kosztów. Do dowodu wewnętrznego dołączana będzie kopia faktury rozliczeniowej od sprzedawcy energii oraz zapis odczytów podlicznika.
Pytania
1. Czy wydatek na energię elektryczną zużytą do ładowania samochodu osobowego używanego w sposób mieszany, ustalony na podstawie wskazań podlicznika zainstalowanego na dedykowanym obwodzie ładowarki oraz ceny jednostkowej wynikającej z faktury wystawionej przez sprzedawcę energii na Wnioskodawcę jako osobę fizyczną, może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75%, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
2. Czy udokumentowanie tego wydatku dowodem wewnętrznym sporządzonym na podstawie odczytów podlicznika oraz faktury rozliczeniowej od sprzedawcy energii, przy zachowaniu kopii tej faktury, jest wystarczające do ujęcia wydatku w podatkowej księdze przychodów i rozchodów?
Pana stanowisko w sprawie
W zakresie pytania nr 1: Zdaniem Wnioskodawcy wydatek na energię elektryczną zużytą do ładowania samochodu może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75%. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Samochód będzie wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności do dojazdów do miejsc świadczenia usług fizjoterapeutycznych, a energia elektryczna jest w przypadku pojazdu elektrycznego odpowiednikiem paliwa i warunkiem jego użytkowania.
Związek wydatku z przychodem jest zatem bezpośredni. Energia zużyta do napędu samochodu stanowi koszt używania samochodu osobowego w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy. Ponieważ samochód będzie wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, a Wnioskodawca nie będzie prowadził ewidencji przebiegu pojazdu, do kosztów uzyskania przychodów może zostać zaliczone 75% poniesionego wydatku. W ocenie Wnioskodawcy okoliczność, że faktura za energię elektryczną wystawiana jest na Wnioskodawcę jako osobę fizyczną, a nie na prowadzoną przez Niego działalność gospodarczą, nie stoi na przeszkodzie zaliczeniu części wydatku do kosztów.
Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą i osoba fizyczna będąca stroną umowy o dostarczanie energii to ten sam podmiot prawa - działalność gospodarcza osoby fizycznej nie ma odrębnej podmiotowości. O możliwości zaliczenia wydatku do kosztów decyduje jego faktyczne poniesienie oraz związek z przychodem, a nie oznaczenie nabywcy na fakturze. Wydatek został faktycznie poniesiony przez Wnioskodawcę i obciąża jego majątek. Zainstalowanie podlicznika z certyfikatem MID na wydzielonym obwodzie zasilającym wyłącznie ładowarkę pozwala precyzyjnie wyodrębnić ilość energii zużytej na ładowanie samochodu spośród całości energii pobranej w budynku.
Wyliczenie nie opiera się zatem na szacunku ani na przeliczeniu z przebiegu pojazdu, lecz na rzeczywistym pomiarze urządzeniem podlegającym prawnej kontroli metrologicznej. W zakresie pytania nr 2: Zdaniem Wnioskodawcy udokumentowanie wydatku w opisany sposób jest wystarczające. Dowodem źródłowym poniesienia wydatku jest faktura rozliczeniowa wystawiona przez sprzedawcę energii, dokumentująca zarówno fakt poniesienia kosztu, jak i cenę jednostkową energii w danym okresie. Dowód wewnętrzny nie zastępuje tej faktury, lecz służy wyłącznie wyodrębnieniu z niej tej części wydatku, która dotyczy ładowania samochodu, oraz zastosowaniu ograniczenia wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy.
Takie rozwiązanie odpowiada charakterowi ponoszonego wydatku. Sprzedawca energii nie ma technicznej możliwości wystawienia odrębnej faktury obejmującej wyłącznie energię pobraną przez ładowarkę, ponieważ rozlicza całe przyłącze. Jedynym sposobem wyodrębnienia tej części zużycia jest pomiar podlicznikiem i wyliczenie na jego podstawie. Dokumentacja obejmująca fakturę sprzedawcy, zapis odczytów podlicznika oraz dowód wewnętrzny zawierający pełne wyliczenie pozwala w każdym momencie odtworzyć sposób ustalenia kwoty zaliczonej do kosztów i zweryfikować jej prawidłowość.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania, przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku.
Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. W kontekście tych wątpliwości wyjaśniam, że decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów.
Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągniecia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągniecia przychodów. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości wykorzystywania na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu, w tym także samochodów osobowych.
Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na określony składnik majątku, w tym przypadku samochodu osobowego, za koszt uzyskania przychodów jest jego wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślam, że wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między kosztem uzyskania przychodu, a osiągniętym przychodem spoczywa na Panu.
To Pan będzie osiągać korzyści polegające na możliwości zaliczenia wydatków poniesionych w związku z zakupem energii elektrycznej do ładowania samochodu osobowego o napędzie elektrycznym wykorzystywanego w działalności gospodarczej do kosztów uzyskania przychodów i tym samym obniżeniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.
Zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te wydatki i składki w wysokości 20% stanowią jednak koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Przepis ten, jak wprost wynika z jego treści, dotyczy wydatków z tytułu eksploatacji samochodu osobowego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej stanowiącego własność podatnika. Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej - jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Zatem 25% poniesionych wydatków na samochód osobowy z tytułu kosztów jego użytkowania, jeżeli taki samochód jest wykorzystywany także do celów innych niż działalność gospodarcza (np. do celów prywatnych), nie stanowi kosztów podatkowych. Tym samym wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego będącego przedmiotem umowy leasingu operacyjnego służącego podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza będą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.
Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.
Jednocześnie zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym - oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem: a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą: - klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub - z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków, b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu, c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń: - agregat elektryczny/spawalniczy, - do prac wiertniczych, - koparka, koparko-spycharka, - ładowarka, - podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych, - żuraw samochodowy, d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
Przedmiotem Pana wątpliwości jest możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków na energię elektryczną zużytą do ładowania samochodu osobowego o napędzie wyłącznie elektrycznym, wykorzystywanego w sposób mieszany, tj. zarówno na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych, w wysokości 75%, w sytuacji gdy wysokość tych wydatków ustalana jest na podstawie ilości zużytej energii elektrycznej, określonej według wskazań podlicznika zainstalowanego na dedykowanym obwodzie zasilającym ładowarkę, oraz ceny jednostkowej energii elektrycznej wynikającej z faktury wystawionej przez sprzedawcę energii elektrycznej na Pana jako osobę fizyczną.
Kwestia ta obejmuje również sposób udokumentowania poniesionych wydatków na energię elektryczną dowodem wewnętrznym sporządzonym na podstawie wskazań podlicznika oraz faktury rozliczeniowej wystawionej przez sprzedawcę energii elektrycznej, przy zachowaniu kopii tej faktury, na potrzeby ujęcia wydatku w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „wydatków z tytułu używania samochodów”, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy.
Zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod redakcją S. Dubisza (Warszawa 2008, t. IV, s. 322-323), czasownik „używać” oznacza: „posługiwać się, stosować coś, korzystać, brać, przyjmować, robić z czegoś użytek, wykorzystywać”. W konsekwencji, wydatki związane z używaniem samochodu osobowego należy rozumieć jako wydatki ponoszone na posługiwanie się tym pojazdem, jego eksploatację i wykorzystywanie. Co wymaga podkreślenia w kontekście tej sprawy, jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jego właściwe udokumentowanie.
Przy czym, to na Panu, jako podatniku, spoczywa dodatkowo ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów. Ma Pan bowiem obowiązek nie tylko prawidłowo udokumentować, że wydatek został poniesiony, ale wykazać także, że poniesiony został w celu osiągnięcia przychodów. Wydatki związane z zakupem energii zużytej do ładowania samochodu - są bezsprzecznie związane z uzyskiwaniem przez Pana przychodów z działalności gospodarczej i jednocześnie nie znajdują się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych.
O ile zatem jej zakup jest prawidłowo udokumentowany, stanowią (co do zasady) koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.
W myśl art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu od 1 lipca 2026 r.: Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
Szczegółowe warunki, jakie musi spełniać dokument, aby mógł stanowić podstawę wpisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (t.j.
Dz.U. z 2025 r. poz. 1299) - obowiązujące od 1 stycznia 2026 r. Jak stanowi zaś § 15 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów: Zapisy w księdze dotyczące wydatków (kosztów) są dokonywane na podstawie dowodów, o których mowa w § 6-9. W myśl § 6 ust. 3 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów: Podstawą dokonywania zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są: 1) faktury, faktury VAT RR, rachunki oraz dokumenty celne, zwane dalej „fakturami”, wystawione zgodnie z odrębnymi przepisami, lub 2) dowody określające zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie przychodów na podstawie art. 22p ustawy o podatku dochodowym, zawierające co najmniej następujące dane: a) datę wystawienia dowodu oraz miesiąc, w którym dokonuje się zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenia przychodów, b) wskazanie faktury, a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury - wskazanie umowy albo innego dokumentu, stanowiących podstawę do zaliczenia kosztu do kosztów uzyskania przychodów, c) wskazanie wysokości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenia przychodów, d) podpis osoby sporządzającej dowód, lub 3) inne dowody, wymienione w § 7 i § 8, potwierdzające dokonanie zdarzenia gospodarczego zgodnie z jego rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej następujące dane: a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w zdarzeniu gospodarczym, którego dowód dotyczy, b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania zdarzenia gospodarczego, którego dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania zdarzenia gospodarczego odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty, c) przedmiot zdarzenia gospodarczego i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot zdarzenia jest wymierny w jednostkach naturalnych, d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania zdarzeń gospodarczych - oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.
Z § 6 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów stanowi, że: Dowód księgowy jest sporządzany w języku polskim. Treść dowodu powinna być pełna i zrozumiała; dopuszczalne jest używanie skrótów ogólnie przyjętych. Jeżeli w dowodzie jest podane wartościowe określenie zdarzenia gospodarczego tylko w walucie obcej, podatnik posiadający ten dowód jest obowiązany przeliczyć walutę obcą na złote zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o podatku dochodowym. Wynik przeliczenia należy zamieścić w wolnych polach dowodu lub w załączniku do dowodu sporządzonego w walucie obcej.
Zgodnie natomiast z § 7 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów: Za dowody księgowe uznaje się również: 1) noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego zdarzenia gospodarczego, wynikającego z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi; 2) dowody opłat pocztowych i bankowych; 3) inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz dowody zawierające dane, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 3. Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów: Na udokumentowanie zapisów w księdze dotyczących niektórych wydatków (kosztów) mogą być sporządzone dowody zaopatrzone w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewnętrzne), określające: przy zakupie - nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych przypadkach - przedmiot zdarzeń gospodarczych i wysokość wydatku (kosztu).
Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów: Dowody wewnętrzne mogą dotyczyć wyłącznie: 1) zakupu, bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy, produktów roślinnych i zwierzęcych, nieprzerobionych sposobem przemysłowym lub przerobionych sposobem przemysłowym, jeżeli przerób polega na kiszeniu produktów roślinnych lub przetwórstwie mleka albo na uboju zwierząt rzeźnych i obróbce poubojowej tych zwierząt; 2) zakupu od ludności, sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), surowców roślin zielarskich i ziół dziko rosnących leśnych, jagód, owoców leśnych i grzybów leśnych (PKWiU ex 02.30.40.0); 3) wartości produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy lub hodowli prowadzonej przez podatnika; 4) kosztów diet i innych należności za czas podróży służbowej pracowników oraz wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących; 5) zakupu od ludności odpadów poużytkowych, stanowiących surowce wtórne, z wyłączeniem zakupu (skupu) metali nieżelaznych oraz przeznaczonych na złom samochodów i ich części składowych; 6) wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą; podstawą sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość opłat na te cele; 7) opłat sądowych i notarialnych; 8) wydatków związanych z parkowaniem samochodu, w przypadku gdy są one potwierdzone dokumentami niezawierającymi danych, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 3; podstawą wystawienia dowodu wewnętrznego jest bilet z parkometru, kupon, bilet jednorazowy załączony do sporządzonego dowodu.
A zatem, dowody wewnętrzne mogą być wystawiane tylko dla dokumentowania poniesienia ściśle określonych wydatków - wymienionych enumeratywnie w powyższym przepisie. Do wydatków tych należą m.in. wydatki związane z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą; podstawą sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość opłat na te cele. Zwracam uwagę, że aby dany dokument stanowił prawidłowy wewnętrzny dowód księgowy, o którym mowa w rozporządzeniu, musi zawierać wszystkie elementy wskazane w § 6 ust. 3 pkt 3 oraz § 8 ust. 1 tego rozporządzenia.
Co do zasady, rozporządzenie w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów zawiera odpowiednie regulacje prawne określające, jakie dokumenty są właściwe dla zapisów w księgach podatkowych prowadzonych przez podatnika bądź też jakie warunki musi spełniać taki dokument, aby mógł stanowić podstawę do zaksięgowania kosztu. Jeśli posiadany przez podatnika dokument nie spełnia takich obligatoryjnych warunków - wówczas nie można uznać go za dowód w rozumieniu ww. aktu prawnego.
Tym samym należy wskazać, że brak odpowiedniego dokumentu spełniającego warunki poprawności z rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów skutkuje tym, że dokument taki - w myśl ww. aktu prawnego - nie będzie stanowić podstawy do zaksięgowania kosztu w prowadzonych księgach. Stosownie do zapisu § 8 ust. 2 pkt 6 ww. rozporządzenia - zakup energii elektrycznej może być udokumentowany dowodem wewnętrznym.
Odnosząc powyższe uregulowania do przedstawionego we wniosku opisu sprawy, stwierdzam, że wydatek poniesiony w związku z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą, spełniający przesłanki wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz udokumentowany w sposób wymagany odrębnymi przepisami, może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów tej działalności. Należy jednak wyjaśnić, że to na Panu spoczywa obowiązek prawidłowego udokumentowania poniesionego wydatku, którego zasadność oraz sposób udokumentowania mogą podlegać weryfikacji w toku ewentualnego postępowania kontrolnego lub podatkowego.
Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że będzie Pan w stanie - na podstawie posiadanych danych - ustalić koszt energii elektrycznej zużytej na ładowanie pojazdu. Wysokość wydatku na energię elektryczną zużytą do ładowania samochodu będzie ustalana w następujący sposób: po otrzymaniu półrocznej faktury rozliczeniowej od sprzedawcy energii ustali Pan ilość energii pobranej przez ładowarkę w danym okresie rozliczeniowym jako różnicę wskazań podlicznika na początek i na koniec tego okresu, a następnie pomnoży tę ilość przez jednostkową cenę energii dla strefy pozaszczytowej wynikającą z tej faktury, obejmującą wszystkie składniki naliczane od ilości pobranej energii.
Tak ustalony wydatek będzie dokumentowany dowodem wewnętrznym, do którego zostanie dołączona kopia faktury rozliczeniowej oraz zapis odczytów podlicznika.
Biorąc pod uwagę powyższe, należy uznać, że ma Pan możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup energii elektrycznej pobranej z sieci elektroenergetycznej i zużytej do ładowania wykorzystywanego w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej samochodu osobowego o napędzie wyłącznie elektrycznym, wykorzystywanego w sposób mieszany, udokumentowanych na podstawie dowodu wewnętrznego, w wysokości 75%, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a w zw. z art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Podsumowując, wydatek na energię elektryczną zużytą do ładowania samochodu osobowego używanego w sposób mieszany, ustalony na podstawie wskazań podlicznika zainstalowanego na dedykowanym obwodzie ładowarki oraz ceny jednostkowej wynikającej z faktury wystawionej przez sprzedawcę energii na Pana jako osobę fizyczną, może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75%, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Udokumentowanie tego wydatku dowodem wewnętrznym sporządzonym na podstawie odczytów podlicznika oraz faktury rozliczeniowej od sprzedawcy energii, przy zachowaniu kopii tej faktury, jest wystarczające do ujęcia wydatku w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, na podstawie art. 24a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz § 7 w zw. z § 8 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Zatem Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.