Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
24 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania kwoty dodatkowej w wyniku zawarcia ugody z bankiem. Uzupełnił go Pan pismem z 13 października 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
14 lipca 2026 r. Pan wraz z małżonką zawarł z X S.A. ugodę pozasądową dotyczącą umowy kredytu mieszkaniowego nr (...) (poprzedni nr (...)). Kredyt został udzielony na cel mieszkaniowy. W ugodzie wskazano, że Bank wypłacił kwotę kredytu przeznaczoną na realizację celu określonego w umowie, a Kredytobiorca wykorzystał środki na ten cel. Na dzień 14 lipca 2026 r. zadłużenie według ksiąg Banku wynosiło 83 509,38 CHF, w tym kapitał 83 374,89 CHF oraz odsetki bieżące 134,49 CHF. Po przeliczeniu według kursu 4,6826 PLN/CHF zadłużenie wynosiło 391 041 zł 02 gr, w tym kapitał 390 411 zł 26 gr i odsetki bieżące 629 zł 76 gr.
Na potrzeby ugody strony przyjęły rozliczenie kredytu tak, jak gdyby od dnia jego zawarcia był kredytem złotowym. Po takim rozliczeniu pozostałe zadłużenie wobec Banku zostało ustalone na 0 zł 00 gr. Bank zwolnił Kredytobiorców z długu w kwocie 391 041 zł 02 gr, na którą składały się: kapitał 390 411 zł 26 gr i odsetki bieżące 629 zł 76 gr. Bank nie umorzył żadnych dodatkowych kosztów lub opłat. Ugoda zakończyła spór sądowy z powództwa Kredytobiorców przeciwko Bankowi oraz spór z powództwa Banku przeciwko Kredytobiorcom. Zrzekł się Pan roszczeń objętych ugodą, a Bank zobowiązał się cofnąć własne powództwo i zrzec się roszczenia.
Bank zobowiązał się zwrócić Kredytobiorcom koszty procesu w sprawie prowadzonej z ich powództwa w łącznej wysokości 38 800 zł, na którą składa się 21 600 zł kosztów zastępstwa procesowego za I instancję, 1 000 zł opłaty od pozwu oraz 16 200 zł kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie apelacyjne. Bank zobowiązał się także zwrócić Kredytobiorcom 21 600 zł kosztów zastępstwa procesowego poniesionych w postępowaniu z powództwa Banku. Bank zobowiązał się ponadto wypłacić Kredytobiorcom kwotę dodatkową w wysokości 127 830 zł 24 gr.
W ugodzie wskazano, że w związku z jej wypłatą po stronie Kredytobiorcy powstaje przychód, a Bank sporządzi informację PIT-11. W celu dochodzenia roszczeń przeciwko Bankowi, obrony przed roszczeniami Banku oraz prowadzenia negocjacji zakończonych ugodą Pan wraz z drugim Kredytobiorcą korzystał z profesjonalnej pomocy prawnej świadczonej przez (...). Umowa o obsługę prawną z 21 października 2019 r. przewidywała wynagrodzenie podstawowe w wysokości 18 000 zł netto oraz success fee obliczane m.in. od kwot przyznanych Klientowi przez Bank oraz od wartości, o jaką zostanie obniżone zobowiązanie wobec Banku.
Aneks z 19 stycznia 2024 r. rozszerzył zakres obsługi m.in. o reprezentowanie Kredytobiorców w postępowaniu wszczętym przez Bank oraz negocjacje mające doprowadzić do ugody. Z tytułu dodatkowych czynności ustalono wynagrodzenie 10 800 zł netto, tj. 13 284 zł brutto. W związku z zawartą ugodą Kancelaria wystawiła 20 lipca 2026 r. fakturę nr (...) za „Success fee – zgodnie z umową” na kwotę 88 606 zł 76 gr netto, 20 379 zł 55 gr VAT, tj. 108 986 zł 32 gr brutto. Faktura została wystawiona na A.C. i B.C. i została przez nich opłacona.
Wniosek dotyczy skutków podatkowych po stronie Pana wynikających z zawartej ugody oraz możliwości uwzględnienia kosztów pomocy prawnej pozostających w bezpośrednim związku z uzyskaniem ugody i świadczeń przewidzianych w ugodzie. Uzupełnienie wniosku W uzupełnieniu wniosku podaje Pan, że: · 14 lipca 2026 r. wraz z drugim Kredytobiorcą zawarł z X S.A. ugodę pozasądową dotyczącą umowy kredytu mieszkaniowego.
Na dzień zawarcia ugody zadłużenie Kredytobiorców według ksiąg Banku wynosiło 83 509,38 CHF, co po przeliczeniu zgodnie z ugodą odpowiadało 391 041 zł 02 gr. · Na podstawie ugody pozostałe zadłużenie zostało ustalone na 0 zł, a Bank zwolnił Kredytobiorców z długu w kwocie 391 041 zł 02 gr. · Bank zobowiązał się ponadto do wypłaty Kredytobiorcom kwoty dodatkowej 127 830 zł 24 gr oraz zwrotu kosztów postępowań sądowych i kosztów zastępstwa procesowego w łącznej wysokości 60 400 zł. · Spór dotyczący umowy kredytu został zainicjowany w 2019 r. i trwał około siedmiu lat. · Kwota dodatkowa została wypłacona w ramach kompleksowego zakończenia sporów i wzajemnych ustępstw stron.
W związku z zawarciem ugody Kredytobiorcy zrezygnowali z dalszego dochodzenia roszczeń. · Poniósł również wydatki związane z prowadzeniem sporów i obsługą prawną, w tym wynagrodzenie podstawowe Kancelarii, wynagrodzenie wynikające z aneksu, wynagrodzenie success fee oraz opłaty sądowe. Łączna wartość wskazanych wydatków wyniosła 146 444 zł 32 gr.
Pytania
W uzupełnieniu wniosku sformułował Pan następujące pytania. Czy dodatkowe świadczenie pieniężne wypłacone Panu przez Bank na podstawie ugody, stanowiące element wzajemnych ustępstw stron oraz częściowe ekonomiczne rozliczenie roszczeń związanych z wieloletnim sporem dotyczącym umowy kredytu, stanowi dla Pana przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? Czy w przypadku uznania dodatkowego świadczenia pieniężnego za przychód podlegający opodatkowaniu może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania tego przychodu przypadającą na niego część faktycznie poniesionych i niezrefundowanych przez Bank wydatków na obsługę prawną, success fee oraz opłaty sądowe?
Niniejsza interpretacja dotyczy pytania nr 1. Kwestia przedstawiona w pytaniu nr 2 jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.
Pana stanowisko w sprawie
W sformułowanym w uzupełnieniu wniosku własnym stanowisku podaje Pan, że w jego ocenie dodatkowe świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie ugody nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w szczególności przychodu z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o PIT. Świadczenie to nie stanowi bowiem niezależnego, oderwanego od wcześniejszego stosunku prawnego przysporzenia majątkowego. Jest ono elementem kompleksowego rozliczenia wieloletniego sporu dotyczącego umowy kredytu oraz wzajemnych ustępstw stron służących jego definitywnemu zakończeniu.
Postępowanie dotyczące umowy kredytu zostało zainicjowane w 2019 r. i trwało około siedmiu lat. W przypadku nie zawarcia ugody i dalszego prowadzenia postępowania Kredytobiorcy kontynuowaliby dochodzenie roszczeń wynikających z kwestionowanej umowy kredytu. Przy uwzględnieniu aktualnego stanu prawnego, czasu trwania postępowania oraz wartości dochodzonych roszczeń, kwota 127 830 zł 24 gr stanowi jedynie część kwot, które w przypadku korzystnego rozstrzygnięcia sądowego mogłyby zostać uzyskane przez Kredytobiorców, w szczególności w związku z należnymi odsetkami za wieloletni okres dochodzenia roszczeń.
Zawarcie ugody oznaczało natomiast rezygnację przez Kredytobiorców z dalszego prowadzenia postępowań oraz z dochodzenia pełnego zakresu przysługujących im roszczeń. W konsekwencji wypłacone świadczenie należy traktować jako element ekonomicznego rozliczenia istniejącego sporu oraz częściową rekompensatę należności, których Kredytobiorcy mogli dochodzić przed sądem, a nie jako nowe przysporzenie majątkowe powodujące powstanie przychodu podatkowego. Okoliczność, że w treści ugody świadczenie określono jako „kwotę dodatkową”, nie powinna sama w sobie przesądzać o jego podatkowej kwalifikacji.
Dla oceny powstania przychodu istotny powinien być rzeczywisty ekonomiczny charakter świadczenia oraz jego związek z wcześniejszym stosunkiem prawnym i roszczeniami będącymi przedmiotem postępowań sądowych. W Pana ocenie wypłata tej kwoty nie powoduje zatem powstania po jego stronie rzeczywistego, definitywnego przysporzenia majątkowego, które powinno zostać zakwalifikowane jako przychód z innych źródeł.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan w uzupełnieniu wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zasady opodatkowania Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega.
Wyjątki od omawianej zasady dotyczą: • dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz • dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Źródła przychodów Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłami przychodów są inne źródła.
Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Pana wniosek Z opisu sprawy wynika m.in., że: 14 lipca 2026 r. Pan wraz z drugim kredytobiorcą zawarli z bankiem ugodę pozasądową dotyczącą umowy kredytu mieszkaniowego. Kredyt został udzielony na cel mieszkaniowy. W ugodzie wskazano, że Bank wypłacił kwotę kredytu przeznaczoną na realizację celu określonego w umowie, a Kredytobiorca wykorzystał środki na ten cel. · W celu dochodzenia roszczeń przeciwko bankowi, obrony przed roszczeniami banku oraz prowadzenia negocjacji zakończonych ugodą Pan wraz z drugim kredytobiorcą korzystał z profesjonalnej pomocy prawnej.
W związku z czym poniósł Pan wydatki związane z prowadzeniem sporów i obsługą prawną, w tym wynagrodzenie podstawowe kancelarii, wynagrodzenie wynikające z aneksu, wynagrodzenie success fee oraz opłaty sądowe. · Na podstawie ugody pozostałe zadłużenie zostało ustalone na 0 zł, a Bank zwolnił Kredytobiorców z długu. · Bank zobowiązał się ponadto do wypłaty kredytobiorcom kwoty dodatkowej oraz zwrotu kosztów postępowań sądowych i kosztów zastępstwa procesowego · Kwota dodatkowa została wypłacona w ramach kompleksowego zakończenia sporów i wzajemnych ustępstw stron. W związku z zawarciem ugody Kredytobiorcy zrezygnowali z dalszego dochodzenia roszczeń.
Wątpliwości Pana dotyczą m.in. ustalenia czy w sytuacji opisanej we wniosku dodatkowe świadczenie pieniężne wypłacone jemu przez bank na podstawie ugody stanowi dla niego przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym.
Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przychód rozpoznaje się zatem według tzw. zasady kasowej. Ustawodawca wprowadził także odrębne reguły rozpoznawania przychodu – w ramach przepisów wymienionych jako zastrzeżenia od art. 11 ustawy.
W odniesieniu do środków pieniężnych, ich faktyczne uzyskanie nie zawsze musi wiązać się z realnym przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika.
Może ono bowiem – przykładowo: • mieć charakter czasowy z obowiązkiem późniejszego zwrotu (np. depozyt, przechowanie), • mieć charakter czasowy z obowiązkiem wykorzystania ich w sposób określony przez przekazującego te środki (np. w ramach umowy zlecenia albo w ramach umowy powiernictwa), • mieć charakter niedefinitywny, a definitywność wejścia tych środków do majątku podatnika może być uzależniona od spełnienia określonych warunków (np. otrzymanie zaliczki bądź zadatku na poczet płatności), • może być zwrotem na jego rzecz środków, które przekazał komuś czasowo z obowiązkiem późniejszego zwrotu (np. zwrot pożyczki/kredytu), • może być zwrotem na jego rzecz środków, które przekazał komuś omyłkowo bądź na podstawie czynności prawnej, która była wadliwa.
W takich sytuacjach sam fakt przekazania środków pieniężnych do podatnika nie oznacza, że uzyskał przychód podatkowy. Ponadto środki pieniężne mogą być również uzyskiwane w ramach czynności bądź zdarzeń, które ustawodawca traktuje wprost jako neutralne podatkowo na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. Tym samym, aby określić, czy środki pieniężne przekazywane przez bank w ramach ugody z kredytobiorcami są ich przychodami, należy zbadać charakter prawny tych świadczeń.
Użycie w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Wskazać należy na art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j.
Dz.U. z 2026 r. poz. 38), zgodnie z którym: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo.
O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
W analizowanej sprawie po Pana stronie w związku z zawarciem ugody nie dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego z tytułu zwrotu przez bank środków pieniężnych (kwota z przeliczenia), które wcześniej na mocy umowy przekazał na rzecz banku w ramach spłaty rat udzielonego kredytu. Otrzyma on środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych środków. Kwota zwrotu otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w jego majątku. Nie ma zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo.
W uzupełnionym opisie zdarzenia wskazał Pan, że kwota dodatkowa formalnie nie jest zwrotem nienależnych świadczeń – jest to dodatkowa kwota wypłacona mu przez bank, aby zakończyć spór wokół umowy kredytu. Celem tego świadczenia banku nie jest więc zwrot dokonanych przez Pana wpłat tytułem spłaty kredytu tylko zamiar banku zakończenia sporu związanego z tym kredytem. Świadczenie to w żadnym wypadku nie jest tożsame ze zwrotem wcześniejszych wpłat. Kwota dodatkowa jest świadczeniem wypłacanym z tytułu odstąpienia przez Pana od dochodzenia dalszych roszczeń związanych z umową kredytu.
Wypłata kwoty dodatkowej powoduje więc powstanie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Mając na uwadze powyższe stanowisko Pana przedstawione w uzupełnieniu wniosku uznaję za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli sytuacja Pana będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.