Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
2 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 5 października 2026 r. (data wpływu: 8 października 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Od urodzenia do marca 2022 r. stale zamieszkiwała Pani na terytorium Ukrainy i posiada Pani obywatelstwo ukraińskie. Na Ukrainie znajdowało się centrum Pani interesów życiowych i zawodowych. Ukończyła Pani wyższe studia (…), magisterskie oraz wykonywała zawód. Pracowała Pani na podstawie umów o pracę, co potwierdzą zaświadczenia z miejsc pracy od dnia (…) 2026 r. oraz od dnia (…) 2026 r. Od (...) 2020 r. posiada Pani Kartę Polaka (decyzja Konsula RP w X dnia (...) 2020 r.). W latach 2019-2021 oraz wcześniej nie posiadała Pani miejsca zamieszkania na terytorium Polski i podlegała opodatkowaniu wyłącznie w Ukrainie.
W marcu 2022 r. przyjechała Pani do Polski na podstawie wizy krajowej wydanej w związku z posiadaniem Karty Polaka. W 2022 r. przeprowadziła się Pani do Polski z zamiarem stałego osiedlenia się i przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Od momentu przyjazdu przebywa Pani nieprzerwanie w Polsce wraz z mężem, który przyjechał do Polski (…) 2021 roku. Po przyjeździe męża do Polski Państwa syn, który na ten moment był posiadaczem Karty Polaka, przyjechał do RP na studia we wrześniu 2021 r., po studiach nadal mieszka w Polsce i uzyskał obywatelstwo polskie. Centrum Pani interesów życiowych znajduje się w Polsce.
Pracuje Pani (od (...) 2022 r. uzyskała Pani pracę w RP i od 2024 r. pracuje Pani na umowie o pracę na czas nieokreślony), odprowadza Pani składki, potwierdzeniem tego są zeznania PIT z ubiegłych lat. W (…) 2024 r. kupili Państwo razem z mężem mieszkanie na terytorium Polski co jest udokumentowane aktem notarialnym. W (…) 2025 r. kupili Państwo razem z mężem nieruchomość na terytorium Polski - działkę gruntu, co jest udokumentowane aktem notarialnym. W (…) 2025 r. uzyskała Pani zezwolenie na pobyt stały na podstawie Karty Polaka (decyzja Wojewody A dnia (…) 2025 r.). Od (…) 2025 r. jest Pani słuchaczem studiów podyplomowych (...).
Również w przyszłości planuje Pani złożyć wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego. Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego 1. Konkretna data przeprowadzenia się do Polski. Na stałe przeprowadziła się Pani do Polski w dniu (...) marca 2022 r. Data ta wynika również ze stempla w Pani paszporcie. Przyjazd do Polski w dniu (...) marca 2022 r. był związany z zamiarem stałego osiedlenia się w Polsce i przeniesienia tutaj Pani miejsca zamieszkania. 2. Centrum interesów osobistych i gospodarczych. Od momentu stałego przeniesienia się do Polski, tj. od dnia (...) marca 2022 r., centrum Pani interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) znajduje się w Polsce.
Pragnie Pani wyraźnie zaznaczyć, że w 2021 roku Pani mąż oraz syn przebywali w Polsce wyłącznie czasowo (mąż w celach zarobkowych, syn w celach edukacyjnych). W tym okresie Państwa wspólne ognisko domowe, stałe miejsce zamieszkania oraz centrum relacji rodzinnych znajdowały się nieprzerwanie w Ukrainie, gdzie stale Pani zamieszkiwała i pracowała. Pani przeprowadzka w dniu (...) marca 2022 r. stanowiła moment faktycznego przeniesienia i zjednoczenia całego ogniska domowego w Polsce. Od (...) 2022 r. pracuje Pani w Polsce. Od 2024 r. jest Pani zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. W Polsce odprowadza Pani należne składki i podatki.
Powyższe okoliczności potwierdzają, że od dnia (...) marca 2022 r. Pani centrum interesów osobistych i gospodarczych znajduje się w Polsce. 3. Nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski w dniu (...) marca 2022 r. podlegała i nadal Pani podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Od tego momentu Polska jest Pani jedynym miejscem zamieszkania dla celów podatkowych. 4. Okres wykonywania pracy na terytorium Ukrainy.
Pracę zawodową w Ukrainie wykonywała Pani w okresie od dnia (…) 1995 r. do dnia (…) 2023 r. W pierwotnym wniosku wskazała Pani, że wykonywała pracę na podstawie umów o pracę oraz że okoliczność ta zostanie potwierdzona zaświadczeniami z miejsc pracy z dnia (...) 2026 r. oraz z dnia (…) 2026 r. Wskazując te konkretne dokumenty, Pani głównym celem było udokumentowanie okresu zatrudnienia bezpośrednio poprzedzającego przeniesienie Pani miejsca zamieszkania do Polski.
Niniejszym uzupełnia Pani tę informację i wskazuje, że Pani aktywność zawodowa w Ukrainie rozpoczęła się w dniu (…) 1995 r. Wyjaśnia Pani, że w okresie od dnia (…) 1995 r. do dnia (…) 2013 r. wykonywała Pani pracę w różnych instytucjach i na różnych stanowiskach na podstawie umów o pracę. Fakt rozpoczęcia aktywności zawodowej w dniu (…) 1995 r. potwierdzają wpisy w Pani ukraińskiej książeczce pracy.
Z uwagi na to, że przedłożone przez Panią zaświadczenia (z dnia (...) 2026 r. oraz z dnia (...) 2026 r.) dotyczą kluczowego okresu bezpośrednio poprzedzającego Pani przyjazd do Polski, poniżej przedstawia Pani szczegółowy przebieg zatrudnienia udokumentowany tymi zaświadczeniami: · zgodnie z zaświadczeniem nr (…) z dnia (...) 2026 r., w okresie od dnia (…) 2013 r. do dnia (…) 2021 r. była Pani zatrudniona na stanowisku (...), · zgodnie z zaświadczeniem nr (…) z dnia (...) 2026 r., w okresie od dnia (…) 2021 r. do dnia (…) 2023 r. była Pani zatrudniona w (...) Ukrainy na stanowisku (...). W dniu (...) marca 2022 r. przeniosła się Pani na stałe do Polski.
Pomimo stałego przeniesienia Pani miejsca zamieszkania do Polski, stosunek pracy z ukraińskim pracodawcą formalnie trwał do dnia (…) 2023 r. Jednocześnie wyjaśnia Pani, że w okresie od dnia (…) 2022 r. do dnia (…) 2023 r. przebywała Pani na urlopie bezpłatnym, bez zachowania prawa do wynagrodzenia. Urlop ten został Pani udzielony na podstawie porozumienia stron i zgodnie z art. 12 ust. 3 Ustawy Ukrainy „O organizacji stosunków pracy w warunkach stanu wojennego”. W dniu (…) 2023 r. stosunek pracy z ukraińskim pracodawcą został ostatecznie rozwiązany na podstawie porozumienia stron.
Podkreśla Pani, że fakt formalnego pozostawania w stosunku pracy z ukraińskim pracodawcą po dniu (...) marca 2022 r. nie oznaczał Pani powrotu ani stałego pobytu na terytorium Ukrainy. Od dnia (...) marca 2022 r. Pani faktyczne miejsce stałego pobytu oraz centrum interesów życiowych znajdowały się nieprzerwanie w Polsce. 5. Pobyt na terytorium Polski w latach 2019-2021 oraz od 1 stycznia 2022 r. do dnia poprzedzającego stałe przeprowadzenie się do Polski. Przed stałym przeprowadzeniem się do Polski w dniu (...) marca 2022 r. nie posiadała Pani miejsca zamieszkania w Polsce.
W latach 2019-2021 oraz od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia (...) marca 2022 r. Pani pobyty w Polsce miały wyłącznie charakter czasowy i turystyczny. W tym okresie przebywała Pani w Polsce w szczególności: • od dnia (…) lutego 2020 r., po czym powróciła Pani na Ukrainę w dniu (...) marca 2020 r., przekraczając granicę w miejscowości B; • od dnia (…) grudnia 2021 r. do dnia (…) stycznia 2022 r. Pobyty te nie były związane z przeniesieniem Pani miejsca zamieszkania do Polski ani z zamiarem stałego osiedlenia się w Polsce. Dopiero w dniu (...) marca 2022 r. przyjechała Pani do Polski z zamiarem stałego osiedlenia się i przeniosła Pani tutaj swoje centrum interesów życiowych.
6. Dowody potwierdzające Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza Polską. W latach 2019-2021 oraz do dnia (...) marca 2022 r. Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajdowało się na Ukrainie.
Na potwierdzenie posiada Pani dokumenty dotyczące Pani wieloletniej aktywności zawodowej na Ukrainie, w szczególności: • zaświadczenie nr (…) z dnia (...) 2026 r., potwierdzające Pani zatrudnienie w (...) w okresie od (…) 2013 r. do (…) 2021 r.; • zaświadczenie nr (…) z dnia (…) 2026 r., potwierdzające Pani zatrudnienie w (...) Ukrainy w okresie od (…) 2021 r. do (…) 2023 r., w tym okres urlopu bezpłatnego od (…) 2022 r. do (…) 2023 r.; • ukraińską książeczkę pracy, w której znajdują się zapisy dotyczące Pani aktywności zawodowej na Ukrainie od dnia (…) 1995 r. Dokumenty te w pełni potwierdzają Pani wieloletnią aktywność zawodową na Ukrainie, w tym również w okresie bezpośrednio poprzedzającym Pani stałe przeprowadzenie się do Polski.
Ponadto w latach 2019-2021 oraz do dnia (...) marca 2022 r. nie posiadała Pani miejsca zamieszkania w Polsce i podlegała Pani wyłącznemu opodatkowaniu na Ukrainie. 7. Korzystanie z ulgi na powrót. Nie korzystała Pani wcześniej, w całości ani w części, z tzw. ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 i następnych ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie korzystała Pani również z innych zwolnień, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152-154 ustawy o PIT.
Pytanie
Czy w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje Pani prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w latach 2023-2026?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie przysługuje Pani prawo do skorzystania z ulgi na powrót w latach 2023-2026. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, ulga ta przysługuje podatnikom, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Polski po okresie zamieszkiwania za granicą przez co najmniej 3 lata.
Spełnia Pani wszystkie warunki do zastosowania ulgi, ponieważ: • przed 2022 r. przez okres co najmniej 3 lat (od urodzenia) zamieszkiwała Pani poza terytorium Polski, • od 2022 r. posiada Pani stałe miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, • podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, • nie posiadała Pani miejsca zamieszkania w Polsce w wymaganym okresie przed przyjazdem, • posiada Pani Kartę Polaka. Nie korzystała Pani wcześniej uprzednio, w całości lub w części z ulgi na powrót ani z innych zwolnień, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152-154 ustawy o PIT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte: a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8, c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44. Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy: Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy: Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że: 1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz 2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym: a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz 3) podatnik: a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub b) miał miejsce zamieszkania: - nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz 4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz 5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy: Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł. Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że: Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r. Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski, po dniu 31 grudnia 2021 r., podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót”, spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.
Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest zatem istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W myśl natomiast art. 4a ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Miejsce zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. We wniosku podała Pani, że przeprowadziła się Pani do Polski na stałe w dniu (...) marca 2022 r. Przyjazd do Polski był związany z zamiarem stałego osiedlenia się w Polsce i przeniesienia tutaj Pani miejsca zamieszkania.
Od (...) marca 2022 r. – jak Pani wskazuje – centrum Pani interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) znajduje się w Polsce. W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski w dniu (...) marca 2022 r. podlegała i nadal podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W świetle przedstawionych okoliczności uznać zatem należy, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Panią spełniony. W opisie stanu faktycznego wskazała Pani, że przed przeprowadzeniem się do Polski na stałe w dniu (...) marca 2022 r. nie posiadała Pani miejsca zamieszkania w Polsce.
W latach 2019-2021 oraz od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia (...) marca 2022 r. Pani pobyty w Polsce miały wyłącznie charakter czasowy i turystyczny, nie były związane z przeniesieniem Pani miejsca zamieszkania do Polski ani z zamiarem stałego osiedlenia się w Polsce. Dopiero w dniu (...) marca 2022 r. przyjechała Pani do Polski z zamiarem stałego osiedlenia się i przeniosła Pani tutaj swoje centrum interesów życiowych. Zaznaczyła Pani, że w 2021 roku Pani mąż oraz syn przebywali w Polsce wyłącznie czasowo (mąż w celach zarobkowych, syn w celach edukacyjnych).
W tym okresie Państwa wspólne ognisko domowe, stałe miejsce zamieszkania oraz centrum relacji rodzinnych znajdowały się nieprzerwanie w Ukrainie, gdzie stale Pani zamieszkiwała i pracowała. W konsekwencji, kierując się powyższym oświadczeniem, przyjąć należy, że zarówno w okresie 3 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zmieniła Pani miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i w okresie od początku roku, w którym zmieniła Pani miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmieniła Pani miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie miała Pani miejsca zamieszkania w Polsce.
Zatem uznać należy, że spełnia Pani wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ustawy. We wniosku poinformowała Pani również, że od (...) 2020 r. posiada Pani Kartę Polaka (decyzja Konsula RP w X z (…) 2020 r.).
Natomiast na stałe przeprowadziła się Pani do Polski w dniu (...) marca 2022 r. Zgodnie z art. 2 ust. 1-3 ustawy z 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 76): 1. Karta Polaka może być przyznana osobie, która deklaruje przynależność do Narodu Polskiego i spełni łącznie następujące warunki: 1) wykaże swój związek z polskością przez przynajmniej podstawową znajomość języka polskiego, który uważa za język ojczysty, oraz znajomość i kultywowanie polskich tradycji i zwyczajów; 2) w obecności konsula Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej "konsulem", lub w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 - wojewody, albo wyznaczonego przez niego pracownika, złoży pisemną deklarację przynależności do Narodu Polskiego; 3) wykaże, że jest narodowości polskiej lub co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej, albo przedstawi zaświadczenie organizacji polskiej lub polonijnej potwierdzające aktywne zaangażowanie w działalność na rzecz języka i kultury polskiej lub polskiej mniejszości narodowej przez okres co najmniej ostatnich trzech lat; 4) złoży oświadczenie, że ona lub jej wstępni nie repatriowali się lub nie zostali repatriowani z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944-1957 przez Rzeczpospolitą Polską albo przez Polską Rzeczpospolitą Ludową z Białoruską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Litewską Socjalistyczną Republiką Radziecką i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, do jednego z państw będących stroną tych umów.
2. Karta Polaka może być przyznana osobie: 1) nieposiadającej w dniu złożenia wniosku o wydanie Karty Polaka oraz w dniu przyznania Karty Polaka obywatelstwa polskiego lub 2) nieposiadającej zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 3) posiadającej status bezpaństwowca. 3. Karta Polaka może być także przyznana osobie, której polskie pochodzenie zostało stwierdzone zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz.U. z 2022 r. poz. 1105 oraz z 2025 r. poz. 620 , 921 i 1794 ), pod warunkiem wykazania się znajomością języka polskiego w stopniu co najmniej podstawowym. Przepisy art. 13 ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.
Natomiast w art. 3 ww. ustawy wskazano, że: 1. Karta Polaka jest dokumentem potwierdzającym przynależność do Narodu Polskiego. 2. Karta Polaka poświadcza uprawnienia wynikające z niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 20 ust. 1a ww. ustawy: Jeżeli posiadacz Karty Polaka nabył obywatelstwo polskie albo uzyskał zezwolenie na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadana przez niego Karta Polaka traci ważność z mocy prawa z dniem wydania dokumentu potwierdzającego nabycie obywatelstwa polskiego albo uzyskania zezwolenia na pobyt stały.
Stosownie do art. 20 ust. 3 ww. ustawy: W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, posiadacz Karty Polaka zwraca Kartę Polaka wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce pobytu, nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym: 1) doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego albo 2) decyzja o uzyskaniu zezwolenia na pobyt stały stała się ostateczna. Wobec powyższego uznać należy, że spełniła Pani również warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski posiadała Pani Kartę Polaka.
Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest, stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia. Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy: Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
Z treści ww. regulacji wynika, że podatnik powinien posiadać certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.
Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.): Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.
Z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika, aby posiadała Pani zagraniczny certyfikat rezydencji podatkowej.
Wskazała Pani jednak, iż posiada dokumenty dotyczące Pani wieloletniej aktywności zawodowej na Ukrainie, w szczególności: • zaświadczenie nr (…) z (…) 2026 r., potwierdzające Pani zatrudnienie w (...) w okresie od (…) 2013 r. do (…) 2021 r.; • zaświadczenie nr (…) z (…) 2026 r., potwierdzające Pani zatrudnienie w (...) Ukrainy w okresie od (…) 2021 r. do (…) 2023 r., w tym okres urlopu bezpłatnego od (…) 2022 r. do (…) 2023 r.; • ukraińską książeczkę pracy, w której znajdują się zapisy dotyczące Pani aktywności zawodowej na Ukrainie od dnia (…) 1995 r. Jak stwierdziła Pani we wniosku, dokumenty te w pełni potwierdzają Pani wieloletnią aktywność zawodową na Ukrainie, w tym również w okresie bezpośrednio poprzedzającym przeprowadzenie się do Polski na stałe.
Zatem, uznać zatem należy, że spełnia Pani warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wyjaśnić jednak należy, że ostateczna weryfikacja, czy posiadane przez Panią dowody dokumentujące miejsce zamieszkania dla celów podatkowych są wystarczające do zastosowania ulgi, należy do kompetencji organu podatkowego w toku ewentualnych czynności sprawdzających lub postępowania podatkowego, do którego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest uprawniony. Przedmiotem interpretacji indywidualnej jest sam przepis prawa. Dodatkowo wskazała Pani, że nie korzystała Pani wcześniej, w całości ani w części, z tzw. „ulgi na powrót”.
Spełniła zatem Pani warunek określony w art. 21 ust. 43 pkt 5 ww. ustawy. Reasumując, okoliczności przedstawione we wniosku pozwalają przyjąć, że przysługuje Pani prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy.
Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z tytułów wymienionych w przepisie – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44. We wniosku wskazała Pani, że od (...) 2022 r. pracuje Pani w Polsce. Od 2024 r. jest Pani zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.
Pani wątpliwość dotyczy prawa do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót” w latach 2023-2026. Mając na uwadze przytoczone przepisy oraz przedstawiony przez Panią opis stanu faktycznego stwierdzam, że przysługuje Pani prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy w odniesieniu do wskazanych we wniosku przychodów z tytułu umowy o pracę.
Zgodnie z Pani wolą, może Pani skorzystać z ulgi na powrót za lata 2023-2026. Dodać należy, że w sytuacji, gdy nie zastosowała Pani tej ulgi w rocznych zeznaniach podatkowych za lata 2023-2025, może Pani złożyć korektę zeznań i zastosować tzw. „ulgę na powrót” w odniesieniu do przychodów ze stosunku pracy uzyskanych we wskazanych latach.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Dodać należy, że organ interpretacyjny nie ma uprawnień do przeprowadzania postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do wydania interpretacji może przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez Panią opisu zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywa się ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.