INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni, przedstawione we wniosku z dnia 16 marca 2009 r. (data wpływu do tut.
Biura 23 marca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej jednorazowego odpisu amortyzacyjnego od zakupionego środka trwałego (koparko-ładowarki) - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 marca 2009 r. wpłynął do tut.
Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej jednorazowego odpisu amortyzacyjnego od zakupionego środka trwałego (koparko-ładowarki). W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawczyni jest małym podatnikiem. Prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych. W dniu 30 września 2008 roku zakupiła koparko-ładowarkę, za cenę netto wynoszącą 207.400 zł.
W związku z tym, iż jest to środek trwały zaliczony do grupy 3-8 klasyfikacji środków trwałych, skorzystała z jednorazowej amortyzacji. Jednorazowych odpisów amortyzacyjnych dokonała do kwoty 50.000 euro, tj. po przeliczeniu na polską walutę 188.000 zł. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy postąpiła prawidłowo dokonując jednorazowego odpisu amortyzacyjnego do kwoty 188.000 zł, w związku z limitem w roku podatkowym do 50.000 euro, a pozostałą nadwyżkę amortyzowała w 2009 r. na zasadach ogólnych? Zdaniem wnioskodawczyni, spełniając kryteria małego podatnika ma prawo dokonać jednorazowej amortyzacji środków trwałych z grupy 3-8 klasyfikacji środków trwałych.
Do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć równowartość 50.000 euro. W 2008 roku po przeliczeniu na polską walutę równowartość wynosi 188.000 zł. Gdy wartość początkowa środka trwałego jest wyższa, to nadwyżkę należy amortyzować na zasadach ogólnych. Wtedy od następnego roku podatkowego 2009, dokonuje się amortyzacji metodą degresywną lub liniową. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Stosownie do postanowień art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Natomiast zgodnie z art. 22k ust. 7 ww. ustawy podatnicy, w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 11, oraz mali podatnicy, mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50.000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.
Przepis ten nie ma zastosowania do podatnika rozpoczynającego prowadzenie działalności gospodarczej, który w roku rozpoczęcia tej działalności, a także w okresie dwóch lat, licząc od końca roku poprzedzającego rok jej rozpoczęcia, prowadził działalność gospodarczą samodzielnie lub jako wspólnik spółki niemającej osobowości prawnej lub działalność taką prowadził małżonek tej osoby, jeżeli między małżonkami istniała w tym czasie wspólność majątkowa (art. 22k ust. 11 ww. ustawy). Zatem z możliwości jednorazowej amortyzacji mogą skorzystać mali podatnicy lub podatnicy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej za wyłączeniem sytuacji, określonych w art. 22k ust. 11 powołanej ustawy.
Małym podatnikiem zgodnie z art. 5a pkt 20 ww. ustawy jest podatnik, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 800.000 euro. Przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1.000 zł (art. 22k ust. 12 ww. ustawy). W 2008 r. za małego podatnika można było uznać tego, którego przychód ze sprzedaży za 2007 r. nie przekroczył kwoty 3.014.000 zł.
(brutto) wg wyliczenia: średni kurs euro ogłoszony przez Narodowy Bank Polski na dzień 1 października 2007 r.(pierwszy dzień roboczy) wynosił 3,7680 zł x 800.000 = 3.014.400 zł, w zaokrągleniu 3.014.000 zł. Natomiast dopuszczalny w 2008 r. limit jednorazowych odpisów amortyzacyjnych stosownie do postanowień art. 22k ust. 7 i 12 ww. ustawy wynosił 188.000 zł wg wyliczenia: ww. kurs euro tj. 3,7680 x 50.000 = 188.400, w zaokrągleniu 188.000. Jak wskazała wnioskodawczyni, jest tzw. małym podatnikiem. W dniu 30 września 2008 r. zakupiła koparko-ładowarkę za kwotę 207.400 zł netto i zaliczyła ją do środków trwałych (grupa 3-8 Klasyfikacji środków trwałych) prowadzonej działalności gospodarczej.
Dokonała jednorazowego odpisu amortyzacyjnego do równowartości kwoty 50.000 euro, natomiast pozostałą kwotę amortyzuje na zasadach ogólnych. Mając na uwadze cytowane wyżej przepisy oraz przedstawiony stan faktyczny, należy uznać, iż jeżeli w istocie w 2008 r., tj. roku w którym dokonano nabycia wskazanego we wniosku środka trwałego (koparko-ładowarki), wnioskodawczyni była „małym podatnikiem” to mogła skorzystać z jednorazowej amortyzacji, na zasadach określonych w art. 22k ust. 7-12 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wskazać przy tym należy, iż stosownie do treści cyt. powyżej przepisu art. 22k ust. 7 ww. ustawy możliwość dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego od zakupionych środków trwałych została ograniczona w roku podatkowym do kwoty 50.000 euro. W roku 2008 jednorazowy odpis amortyzacyjny ograniczony był limitem 188.000 zł, wg wskazanego wyżej wyliczenia. Mając na uwadze, iż wartość zakupionego środka trwałego wyniosła 207.400 zł, w 2008 r. jednorazowego odpisu amortyzacyjnego można było dokonać tylko do kwoty 188.000 zł a pozostałą wartość od następnego roku podatkowego, amortyzować na zasadach właściwych dla danego środka trwałego metodą degresywną (art.
22k ust. 1 ww. ustawy) lub liniową (art. 22j ww. ustawy). Zgodnie bowiem z art. 22k ust. 8 ww. ustawy, podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w ust. 7, nie wcześniej niż w miesiącu, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, lub stosować zasady określone w art. 22h ust. 4. Od następnego roku podatkowego podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych zgodnie z ust. 1 lub art. 22i; suma odpisów amortyzacyjnych, w tym dokonanych w pierwszym roku podatkowym oraz niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1, nie może przekroczyć wartości początkowej tych środków trwałych.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.