INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 3 lipca 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 16 stycznia 2013 r. (data wpływu do tut.
BKIP 23 stycznia 2013 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie udokumentowania nieściągalności wierzytelności – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 stycznia 2013 r. wpłynął do tut. Biura wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie udokumentowania nieściągalności wierzytelności. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca zarządza Funduszem Inwestycyjnych Aktywów Niepublicznych (dalej: „Fundusz”).
Jednocześnie z tytułu transakcji gospodarczych posiada pewne wierzytelności wobec Funduszu, tj. zarządzanie Funduszem przez Wnioskodawcę wykonywane jest na podstawie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz statutu Funduszu, a nieściągalne wierzytelności dotyczą wynagrodzenia za powyższe usługi zarządcze (dalej „Wierzytelności”), jakie zostały zakwalifikowane jako przychody Wnioskodawcy w myśl art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych („u.p.d.p.”). Fundusz nie spłaca tych wierzytelności.
Wnioskodawca chce zaliczyć wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów, w ten sposób, iż sporządzi protokół, stwierdzający, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od kwoty Wierzytelności. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy nieściągalność wierzytelności uznaje się za udokumentowaną w świetle art. 16 ust. 2 u.p.d.p. w sytuacji sporządzenia przez wnioskodawcę protokołu stwierdzającego, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od kwoty nieściągalnej wierzytelności?
W konsekwencji pozytywnej odpowiedzi na punkt powyższy w sytuacji, gdy wierzytelność została uprzednio zarachowana na podstawie art. 12 ust. 3 jako przychód należny i jej nieściągalność została udokumentowana w powyższy sposób (protokołem wnioskodawcy) nie znajduje zastosowania wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 u.p.d.p.? Zdaniem Wnioskodawcy, nieściągalność wierzytelności uznaje się za udokumentowaną w świetle art. 16 ust. 2 u.p.d.p. w sytuacji sporządzenia przez Wnioskodawcę protokołu stwierdzającego, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od kwoty nieściągalnej wierzytelności.
Wynika to literalnie z brzmienia art. 16 ust. 2 pkt 3 u.p.d.p. zgodnie z którym za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana: postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo postanowieniem sądu o: oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania, lub umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność wymieniona pod lit. a, lub ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.
Zatem z wykładni literalnej jasno wynika, iż nieściągalność może być udokumentowana protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwot. Co więcej Wnioskodawca jako podmiot zarządzający funduszem zna doskonale sytuację przedmiotowej spółki, zatem taki protokół będzie znacznie wiarygodniejszy niż protokół sporządzony przez podmiot trzeci.
W ocenie Wnioskodawcy w sytuacji, gdy wierzytelność została uprzednio zarachowana do przychodów na podstawie art. 12 ust. 3 jako przychody należne i jej nieściągalność została udokumentowana w powyższy sposób (protokołem wnioskodawcy) nie znajduje zastosowania wyłączenie z kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 u.p.d.p. Wynika to z faktu, że przepis art. 16 ust. 1 pkt 25 stwierdza, że nie stanowią kosztu wierzytelności, chyba że m.in. znajdą zastosowanie dwa kumulatywne punkty: wierzytelność została uprzednio zarachowana na podstawie art. 12 ust. 3 jako przychody należne, jej nieściągalność została odpowiednio udowodniona.
Wierzytelność została uprzednio zarachowana jako przychody i jednocześnie jej nieściągalność została udokumentowana zgodnie z art. 16 ust. 2 u.p.d.p. Zatem podsumowując, nie znajduje zastosowanie wyłączenie na mocy art. 16 ust. 1 pkt 25 u.p.d.p. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Na wstępie należy nadmienić, że przedmiotowa interpretacja indywidualna została wydana przy założeniu, że wierzytelności wobec Funduszu nie są przedawnione. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm. – zwanej dalej „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, mogą stanowić koszt uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
Kosztami uzyskania przychodów są zatem wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów i to zarówno w zakresie kosztów bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, które uprzednio na podstawie art. 12 ust. 3 tej ustawy zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w art. 16 ust. 2 updop.
Treść analizowanego przepisu updop implikuje wniosek, że tylko wierzytelności zaliczone uprzednio do przychodów należnych, po spełnieniu przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych warunków mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Stosownie do art. 12 ust. 3 updop, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
Zgodnie z art. 16 ust. 2 updop za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana: postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo postanowieniem sądu o: oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania, lub umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność wymieniona pod lit. a, lub ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.
W świetle powyższego zaliczenie nieściągalnej wierzytelności w ciężar kosztów uzyskania przychodów możliwe jest tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie następujące warunki: wierzytelność była uprzednio zaliczona do przychodów należnych w prowadzonej działalności gospodarczej, wierzytelność nie jest przedawniona, nieściągalność wierzytelności została udokumentowana w sposób przewidziany w art. 16 ust. 2 updop. Ze zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku wynika, że wierzytelności o których mowa we wniosku, zostały uprzednio zaliczone do przychodów należnych.
Spółka dokona udokumentowania nieściągalności tych wierzytelności poprzez sporządzenie protokołu stwierdzającego, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty. Należy zatem uznać, że przesłanka udokumentowania wierzytelności została spełniona. W konsekwencji, z powyższym zastrzeżeniem dot. przedawnienia wierzytelności, w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów na podst. art. 16 ust. 1 pkt 25 updop. Stanowisko Wnioskodawcy jest zatem prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z dnia 14 marca 2012r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art.
54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.