INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 08 grudnia 2009r. (data wpływu do tut.
Biura - 14 grudnia 2009r.), uzupełnionym w dniu 19 lutego 2010r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wypłaconej pracownikowi kwoty - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 14 grudnia 2009r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wypłaconej pracownikowi kwoty. Z uwagi na fakt, iż wniosek nie spełniał wymogów formalnych, pismem z dnia 03 lutego 2010r. Znak: IBPB II/1/415-975/09/ASz wezwano do jego uzupełnienia.
Wniosek uzupełniono w dniu 19 lutego 2010r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca w dniu 4 listopada 2009r. zawarł ugodę sądową z podatnikiem w sprawie z powództwa podatnika o przywrócenie do pracy.
Na jej mocy Strony zgodnie ustaliły, że łączący je stosunek pracy uległ rozwiązaniu przez porozumienie stron z dniem 31 marca 2009 r. Na podstawie pkt III wyżej wymienionej ugody wnioskodawca zobowiązał się zapłacić podatnikowi kwotę odpowiadającą trzykrotności średniorocznego wynagrodzenia miesięcznego brutto powoda z 2008r., zgodnie z wystawionym przez wnioskodawcę dokumentem PIT-11. Zgodnie z wyraźną wolą wnioskodawcy, co zostało określone w negocjacjach jako warunek zawarcia ugody, ugoda nie zawiera jakichkolwiek sformułowań, które mogłyby świadczyć o uznaniu zasadności dochodzonego przez powoda roszczenia o przywrócenie do pracy ani o zobowiązaniu wnioskodawcy do wypłaty odszkodowania lub zadośćuczynienia.
Przy wypłacie podatnikowi kwot ustalonych w wyżej wymienionej ugodzie sądowej, na podstawie art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wnioskodawca odliczył od kwoty wynikającej z pkt III ugody zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych w wymiarze 18% należnego świadczenia. Płatnik oparł swoje działanie na następującym stanie prawnym: Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2000r. Nr 14, poz. 176 - tekst jednolity), w szczególności lit. g wyżej wymienionego artykułu, odszkodowania wynikające z ugód sądowych są wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych.
Wynika to z postanowień art. 21 ust. 1 pkt 3, w którym jest mowa o „otrzymanych odszkodowaniach lub zadośćuczynieniach, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw". Natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g wyłącza z zakresu zwolnienia od podatku dochodowego między innymi odszkodowania wynikające z ugód, poza ugodami sądowymi. Ponadto zgodnie z art. 31 wyżej wymienionej ustawy zakłady pracy są zobowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody między innymi ze stosunku pracy.
Na podstawie art. 45 § 1 Kodeksu pracy (Dz.U. 1998r. Nr 21, poz. 94 - tekst jednolity) pracownik w przypadku nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę na czas nieokreślony, może wyrokiem sądu zostać przywrócony do pracy na dotychczasowych warunkach albo uzyskać z tego tytułu odszkodowanie. Przy czym sąd może orzec jedynie przywrócenie do pracy albo odszkodowanie. Nie ma możliwości zasądzenia ich łącznie. Wybór roszczenia należy do pracownika, sąd nie może samowolnie nie uwzględnić tak dokonanego wyboru roszczenia (może to uczynić jedynie gdy zachodzą przesłanki wymienione w art. 45 § 2 Kodeksu pracy).
Wysokość wyżej wymienionego roszczenia odszkodowawczego określa art. 47 ze zn. 1 Kodeksu pracy. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 maja 1996r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz.U. 1996r.
Nr 62, poz. 289 z późniejszymi zmianami), zasady obowiązujące przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop stosuje się także w celu obliczenia odszkodowania przysługującego pracownikowi w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z naruszeniem przepisów prawa pracy. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy pobranie przez wnioskodawcę, w zaistniałym stanie faktycznym, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych było prawidłowe w świetle przepisów prawa podatkowego? Zdaniem wnioskodawcy zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych została pobrana zgodnie z przepisami prawa.
Zawarcie ugody sądowej nastąpiło w sprawie o przywrócenie do pracy, czyli ściśle związanej z łączącym strony do 31 marca 2009r. stosunkiem pracy. Oznacza to, że wnioskodawca miał obowiązek jako zakład pracy pobrać z kwoty wypłaconej powodowi tytułem zawartej w dniu 4 listopada 2009r. ugody zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych. Mimo, że wypłata kwoty wymienionej w pkt III zawartej miedzy stronami ugody stanowi przychód wynikający ze stosunku pracy, nie jest to odszkodowanie, w szczególności odszkodowanie za nieuzasadnione lub niezgodne z prawem wypowiedzenie przez pracodawcę umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony.
Zgodnie z przytoczonymi przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyłącznie odszkodowania wynikające z ugód sadowych korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast pozostałe świadczenia wynikające z ugód sądowych nie podlegają takiemu zwolnieniu. Wynika to z tego, że art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi wyjątek od generalnej zasady opodatkowania dochodu osób fizycznych. Co za tym idzie nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia tego przepisu.
Ponieważ art. 21 ust. 1 pkt 3 dotyczy jedynie zadośćuczynień lub odszkodowań, nie można rozszerzać jego zastosowania do innych świadczeń nie mających takiego charakteru, w tym innych świadczeń pieniężnych, wynikających z ugody sądowej. Świadczenie, do którego zobowiązał się wnioskodawca nie jest odszkodowaniem. Roszczenie podatnika ani w postępowaniu przed sądem ani w zawartej ugodzie nie zostało uznane za zasadne. W ramach postępowania przed sądem podatnik domagał się przywrócenia do pracy, czyli świadczenia niepieniężnego. Nie dochodził zapłaty odszkodowania.
Także wolą Stron zawierających ugodę nie było ustanowienie na rzecz powoda odszkodowania - wręcz przeciwnie - wnioskodawca warunkował zawarcie ugody od braku uznania jakichkolwiek roszczeń powoda i nieposługiwania się słowami odszkodowanie lub zadośćuczynienie. Brak zapisu dotyczącego odszkodowania nie jest efektem przeoczenia i wyraźnie świadczy, że strony nie miały takiej intencji. Już na etapie negocjacji, które doprowadziły do zawarcia wyżej wymienionej ugody strony ustaliły, że w treści tego porozumienia nie znajdzie się ani uznanie roszczenia ani jakiekolwiek postanowienia dotyczące odszkodowania.
Zgodnie z tym żadne postanowienie ugody, włącznie z zapisami pkt IV ugody dotyczącymi publikacji podziękowań w czasopismach, nie wskazuje na uznanie roszczenia lub zobowiązanie do zapłaty odszkodowania (brak przeprosin). Znalazło to wyraz również w wymiarze świadczenia, do którego zobowiązał się wnioskodawca na podstawie pkt III ugody.
Zgodnie z jego treścią podatnik miał uzyskać kwotę stanowiącą równowartość trzykrotności średniorocznego wynagrodzenia miesięcznego brutto podatnika z 2008r. zgodnie z dokumentem PIT-11. Natomiast odszkodowania wynikające z nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę na czas nieokreślony (czyli działania, które podatnik zarzucał wnioskodawcy) są wyraźnie uregulowane przez Kodeks pracy, a jego wymiar ustala art. 47 ze zn. 1 Kodeksu pracy. Na podstawie wcześniej przytoczonego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej tego typu odszkodowania są obliczane na zasadach właściwych dla ustalania ekwiwalentu pieniężnego za urlop.
Zgodnie z art. 172 Kodeksu pracy za czas urlopu (a więc także za okres stanowiący podstawę odszkodowania w wymiarze ustalonym w art. 47 ze zn. 1 Kodeksu pracy) pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w tym czasie pracował. Świadczenie wynikające z zawartej ugody zostało wskazane przez inne opisanie sposobu jego ustalenia. Podstawą jest tutaj średnioroczne wynagrodzenie powoda brutto z 2008r. wynikające z dokumentu PIT-11. Sposoby i podstawy obliczeń są więc w całości odmienne. W szczególności wysokość kwoty objętej ugodą nie została ustalona na podstawie obowiązujących przepisów prawa.
0 tym, że na podstawie wyżej wymienionej ugody wnioskodawca nie jest zobowiązany do wypłaty odszkodowania, lecz innego świadczenia pieniężnego wynikającego z ustaleń zawartych pomiędzy stronami, świadczy także cel w jakim została zawarta. Strony chciały zakończyć postępowanie sądowe w szybki i polubowny sposób oraz uchylić stan niepewności prawnej zaistniały w wyniku wniesienia powództwa oraz ograniczyć dalsze koszty związane z prowadzeniem sporu. Z tego względu postanowienia pkt III ugody mają charakter przede wszystkim umowny.
Biorąc pod uwagę, że zgodnie z pkt I wyżej wymienionej ugody rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło na podstawie porozumienia stron, nie może być także mowy o roszczeniach odszkodowawczych z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Podsumowując, na podstawie art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wnioskodawca był zobowiązany do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych ze świadczenia na rzecz powoda, do którego była zobowiązany na podstawie ugody sądowej z dnia 4 listopada 2009r. Szczególnie, że świadczenie to nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jedynie odszkodowania wynikające z ugody sądowej korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Jak wskazano wyżej, świadczenie, do którego zobowiązał się wnioskodawca na podstawie pkt lll ugody, nie jest odszkodowaniem, lecz wynika ze zobowiązania umownego. Z tych względów pobranie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w tym przypadku było zasadne i zgodne z przepisami prawa. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Natomiast kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę reguluje ustawa z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). Stosownie do postanowień art. 45 § 1 ustawy Kodeks pracy, w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.
W myśl art. 45 § 2 ustawy Kodeks pracy sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu. Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 ustawy Kodeks pracy, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia (art. 47¹ ustawy Kodeks pracy).
Zgodnie z zapisem art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem: określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym, odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c, odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
Ustawodawca wyłączył z opodatkowania te odszkodowania, których wysokość lub zasady wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu, t. j. między innymi odszkodowań wypłacanych na podstawie zawartych ugód i umów.
Z kolei na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b powołanej wyżej ustawy ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych korzystają inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień: otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
Jeżeli wysokość lub zasady ustalania odszkodowania nie wynikają wprost z odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych wydanych na podstawie tych odrębnych ustaw, a podstawą ich otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa, wówczas odszkodowanie takie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. a) i b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z treści przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, iż do ugody sądowej doszło na skutek pozwu o przywrócenie do pracy. Na mocy zawartej ugody strony zgodnie ustaliły, że łączący je stosunek pracy uległ rozwiązaniu przez porozumienie stron z dniem 31 marca 2009r.
Na podstawie pkt III wyżej wymienionej ugody wnioskodawca zobowiązał się zapłacić byłemu pracownikowi kwotę odpowiadającą trzykrotności średniorocznego wynagrodzenia miesięcznego brutto pracownika z 2008r., zgodnie z wystawionym przez wnioskodawcę dokumentem PIT-11. Zgodnie z wyraźną wolą wnioskodawcy, co zostało określone w negocjacjach jako warunek zawarcia ugody, ugoda nie zawiera jakichkolwiek sformułowań, które mogłyby świadczyć o uznaniu zasadności dochodzonego przez pracownika roszczenia o przywrócenie do pracy ani o zobowiązaniu wnioskodawcy do wypłaty odszkodowania lub zadośćuczynienia.
Przy wypłacie pracownikowi kwot ustalonych w wyżej wymienionej ugodzie sądowej, na podstawie art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wnioskodawca odliczył od kwoty wynikającej z pkt III ugody zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych w wymiarze 18% należnego świadczenia. W świetle powyższego należy stwierdzić, że z zawartej ugody sądowej wynika, iż pracownik zrzekł się dochodzenia powyższych roszeń w zamian za zapłatę przez wnioskodawcę określonego świadczenia pieniężnego czego konsekwencją jest brak możliwości sprecyzowania na gruncie Kodeksu pracy podstawy prawnej ustalenia wysokości odszkodowania.
Wobec tego zawarta między wnioskodawcą a pracownikiem ugoda stanowi ugodę w rozumieniu art. 917 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964r. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 917 ustawy Kodeks cywilny strony zawierające ugodę, czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Kwota wypłacona pracownikowi wynika zatem jedynie z ustaleń zawartych pomiędzy stronami ugody, ma charakter czysto umowny, a jej wysokość uwzględnia interesy obu stron.
Kwota ta ma zatem rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Jak sam wnioskodawca wskazał, ww. ugoda nie uznaje roszczeń pracownika, który domagał się przywrócenia go do pracy, a wysokość kwoty wypłaconej pracownikowi nie została ustalona na podstawie przepisów Kodeksu pracy. W związku z tym należy uznać, iż określone w ugodzie świadczenie przyznane byłemu pracownikowi nie jest odszkodowaniem wynikającym z przepisów odrębnych ustaw, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zastosowanie do tej części świadczenia mógłby mieć przepis art. 21 ust.1 pkt 3b tej ustawy, jednakże zgodnie z art. 21 ust.1 pkt 3b lit b) ww. ustawy, zwolnienie nie ma zastosowania do odszkodowań dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Ponadto, jak stwierdza wnioskodawca wypłacone świadczenie nie ma charakteru odszkodowania – co zostało wyraźnie zaznaczone w postanowieniach ugody.
W związku z powyższym należy uznać, iż wypłacona kwota nie stanowi odszkodowania, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają z przepisów odrębnych ustaw, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie znajdzie również zastosowania do wypłaconej kwoty przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b. W związku z tym wypłacona przez wnioskodawcę kwota z tytułu ugodowego zaspokojenia roszczeń pracownika (o przywrócenie do pracy) nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych.
Rację ma również wnioskodawca, że od wypłaconego świadczenia był zobowiązany do poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, zgodnie z postanowieniami art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl tegoż przepisu osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
Wynikająca z ugody kwota świadczenia winna być zakwalifikowana do przychodu ze stosunku pracy bowiem wypłata tegoż świadczenia miała swe źródło w uprzednio łączącym wnioskodawcę z pracownikiem stosunkiem pracy. Gdyby tego stosunku nie było – pracownik nie miałby podstaw występować z roszczeniem przeciwko wnioskodawcy o przywrócenie go do pracy. Tym samym wypłacone świadczenie na podstawie ugody sądowej zawartej z byłym pracownikiem stanowi dla niego przychód ze stosunku pracy.
Fakt, że w efekcie zawartej ugody strony rozwiązały umowę o pracę na podstawie porozumienia stron, uzgadniając jednocześnie – w celu polubownego zakończenia sporu – kwotę świadczenia należnego byłemu pracownikowi, nie może zmieniać kategorii (źródła przychodów) tegoż świadczenia w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Świadczenie to jest świadczeniem ze stosunku pracy, bo podstawą do jego uzyskania był stosunek pracy. Wobec powyższego stanowisko wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.