INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pani stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 01 września 2009r. (data wpływu do tut.
Biura 03 grudnia 2009r.), uzupełnionym w dniu 22 lutego 2010r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. w zakresie: możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych i użytkowych według indywidualnej stawki amortyzacyjnej, proporcjonalnie do posiadanego udziału, sposobu ustalenia wartości początkowej ww. lokali nabytych w spadku (pytanie oznaczone we wniosku nr 4) – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 03 grudnia 2009r. wpłynął do tut.
Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. w zakresie możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych i użytkowych, stanowiących współwłasność, według indywidualnej stawki amortyzacyjnej, proporcjonalnie do posiadanego udziału oraz sposobu ustalenia wartości początkowej ww. lokali nabytych w spadku (pytanie oznaczone we wniosku nr 4). W związku z brakami formalnymi stwierdzonymi we wniosku, pismem z dnia 02 lutego 2010r.
Znak: IBPBII/2/415-1189/09/AK, IBPBII/2/415-1190/09/AK, IBPBII/2/415-1191/09/AK, IBPBII/2/415-1192/09/AK, IBPP2/443-991/09/ICz wezwano wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku. Uzupełnienia dokonano w dniu 22 lutego 2009r. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą rozliczaną księgą przychodów i rozchodów - podatek liniowy, PIT-36L. Dodatkowo wnioskodawczyni zamierza wynajmować mieszkanie prywatne – najem prywatny, poza działalnością - rozliczany według zasad ogólnych na podstawie księgi przychodów i rozchodów, PIT-36. Na zakup przedmiotowego mieszkania wnioskodawczyni planuje zaciągnąć kredyt.
Wnioskodawczyni wskazuje, że mieszkanie było używane 20 lat. Zakupione zostało na wolnym rynku. Ponadto wnioskodawczyni chce wynajmować lokale mieszkalne i użytkowe w otrzymanej w spadku kamienicy - jej udział 1/3. Wnioskodawczyni podaje, iż kamienica jest używana ok. 50 lat. W uzupełnieniu wniosku wskazane zostało, iż wnioskodawczyni będzie współwłaścicielką konkretnych wyodrębnionych lokali mieszkalnych i użytkowych. Swoje udziały w lokalach mieszkalnych i użytkowych wnioskodawczyni zamierza po raz pierwszy wprowadzić do ewidencji środków trwałych. W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytania.
Czy kamienica, w niej lokale mieszkalne i użytkowe, nabyte w spadku – udział wnioskodawczyni w spadku 1/3 - podlegają amortyzacji? Czy wnioskodawczyni może amortyzować ww. lokale wg stawki indywidualnej 10% - proporcjonalnie do 1/3 udziału? Jak ustalić wartość początkową kamienicy nabytej w drodze spadku? Czy wg ceny rynkowej czy w inny sposób - nie kwestionowany przez urząd skarbowy? Zdaniem wnioskodawczyni, kamienica, w niej lokale mieszkalne i użytkowe, nabyte w spadku - jej udział w spadku 1/3 podlegają amortyzacji.
Wnioskodawczyni uważa, że może dokonywać amortyzacji, proporcjonalnie do 1/3 udziału, wg stawki indywidualnej 10% ponieważ kamienica posiada cechy środka trwałego, jest towarem używanym powyżej 6 lat. Wnioskodawczyni uważa, że wartość nieruchomości nabytych w drodze spadku stanowi cena rynkowa. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Niniejsza interpretacja zawiera ocenę stanowiska wnioskodawczyni wyłącznie w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 4. Ocena stanowiska w zakresie pozostałych pytań została zawarta w odrębnych interpretacjach.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), źródłem przychodu jest m.in. najem jako odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodu. Zgodnie bowiem z tym przepisem źródłem przychodu jest najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
W myśl art. 22 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.
Artykuł 22 ust. 8 ww. ustawy stanowi, iż kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a – 22o, z uwzględnieniem art. 23. Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty -przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
W myśl art. 22c pkt 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów. Z treści powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że amortyzacji podlegają środki trwałe wskazane w tym przepisie wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 (umowa leasingu).
Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ww. ustawy, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3. Przy czym, w myśl art. 22g ust. 1 pkt 3 ww. ustawy za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości.
W myśl art. 22g ust. 16 ww. ustawy, przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3-5 oraz art. 22g ust. 2, 8, 9, 14 i 15, przepis art. 19 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 19 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia (w przedmiotowej sprawie – nabycia w drodze spadku).
Z treści art. 22g ust. 10 ww. ustawy wynika natomiast, iż podatnicy mogą ustalić wartość początkową budynków mieszkalnych lub lokali mieszkalnych: wynajmowanych, wydzierżawianych albo używanych przez właściciela na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, przyjmując w każdym roku podatkowym wartość stanowiącą iloczyn metrów kwadratowych wynajmowanej, wydzierżawianej lub używanej przez właściciela powierzchni użytkowej tego budynku lub lokalu i kwoty 988 zł, przy czym za powierzchnię użytkową uważa się powierzchnię przyjętą dla celów podatku od nieruchomości.
W myśl art. 22g ust. 11 ww. ustawy w razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie.
Odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z art. art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek trwały lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór, suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Natomiast zgodnie z art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę amortyzacji stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Wnioskodawczyni wskazała, iż ma zamiar wynajmować lokale mieszkalne i użytkowe w otrzymanej w spadku kamienicy - jej udział 1/3. W uzupełnieniu wniosku wskazane zostało, iż wnioskodawczyni będzie współwłaścicielką konkretnych wyodrębnionych lokali mieszkalnych i użytkowych.
Swoje udziały w lokalach mieszkalnych i użytkowych wnioskodawczyni zamierza po raz pierwszy wprowadzić do ewidencji środków trwałych. Mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, że amortyzacji podlegają zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 1 ustawy m.in. lokale będące odrębną własnością. To lokale będące odrębną własnością stanowią środek trwały a nie udziały w tych lokalach. W związku z powyższym każdy z nabytych przez wnioskodawczynię lokali będących odrębną własnością stanowi osobny środek trwały, który podlega amortyzacji.
Tym samym słuszne jest stanowisko wnioskodawczyni, iż lokale mieszkalne i użytkowe, nabyte w spadku podlegają amortyzacji. Wnioskodawczyni powinna ustalić wartość początkową poszczególnych lokali mieszkalnych nabytych w drodze spadku zgodnie z wyżej przytoczonymi przepisami tj. według ich wartości rynkowej z dnia nabycia spadku z uwzględnieniem art. 19 ww. ustawy o podatku dochodowym bądź też według podanej powyżej w art. 22g ust. 10 ustawy tzw. metody uproszczonej. Natomiast wartość początkową nabytych w drodze spadku lokali użytkowych stanowić będzie wartość rynkową tych lokali z dnia nabycia spadku z uwzględnieniem art. 19 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Oznacza to, że prawidłowo wnioskodawczyni wskazał, iż wartość przedmiotowych nieruchomości nabytych w drodze spadku stanowi cena rynkowa. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca nabycia w drodze spadku.
W związku z tym, że nabyte przez wnioskodawczynie składniki majątku – lokale – stanowią jej współwłasność, to jak wynika z art. 22g ust. 11 ustawy, wartość początkową poszczególnych składników majątku należy ustalić w proporcji do posiadanego udziału, pod warunkiem, że składniki te nie stanowią wspólności majątkowej wnioskodawczyni a współmałżonek nie wykorzystuje tych składników w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie.
Reasumując, wnioskodawczyni będzie amortyzować środki trwałe – poszczególne lokale mieszkalne i użytkowe, których wartość początkową powinna ustalić na podstawie wartości rynkowej z dnia nabycia spadku bądź też według podanej powyżej w art. 22g ust. 10 ustawy tzw. metody uproszczonej (dotyczy wyłącznie lokali mieszkalnych) jednak w proporcji do posiadanego udziału.
Zgodnie z art. 22i ust. 1 cyt. ustawy odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1. Natomiast możliwość ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla lokali przewiduje art. 22j ust. 1 pkt 3 i 4 ww. ustawy.
Stosownie do jego treści, z zastrzeżeniem art. 22l, podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż: dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem: a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, b) kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych - dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata (pkt 3), dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5 % - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat (pkt 4).
Przy czym w myśl art. 22j ust. 3 ww. ustawy, środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za: używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Wnioskodawczyni podaje, iż kamienica jest używana ok. 50 lat. Znajdujące się w niej lokale mieszkalne i użytkowe będą po raz pierwszy wprowadzone do ewidencji środków trwałych. W przedmiotowej sprawie w odniesieniu do lokali mieszkalnych znajdzie zastosowanie cyt. powyżej art. 22j ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.
Jeżeli zatem przedmiotowe lokale mieszkalne, a nie kamienica (ponieważ w przedmiotowej sprawie to lokale mieszkalne będą podlegać amortyzacji a nie kamienica skoro wnioskodawczyni będzie właścicielką wyodrębnionych lokali), rzeczywiście były używane, przed ich nabyciem przez wnioskodawczynię, ok. 50 lat i będą po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych przez wnioskodawczynię, to uznać należy, iż zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisem i wnioskodawczyni będzie mogła indywidualnie ustalić stawkę amortyzacyjną dla środków trwałych – lokali mieszkalnych, które nabyła w drodze spadku w wysokości 10%.
W odniesieniu do lokali użytkowych znajdzie natomiast zastosowanie cyt. powyżej art. 22j ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, przewidujący dla lokali niemieszkalnych możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej, o ile właściwą stawką amortyzacyjną dla wskazanych we wniosku lokali niemieszkalnych (użytkowych) jest stawka 2,5%. Zauważyć przy tym należy, iż dla środków trwałych, o których mowa w tym przepisie (art. 22j ust. 1 pkt 4 ww. ustawy), nie ustalono 60-miesięcznego okresu użytkowania warunkującego możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej.
W przypadku tych środków trwałych wystarczającym minimalnym okresem używania, uprawniającym do zastosowania stawki indywidualnej jest 1 pełny rok. Zatem w przypadku używanych środków trwałych – lokali niemieszkalnych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji podatnika (w opisanym przypadku lokali użytkowych) możliwym jest zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej, o której mowa w art. 22j ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Ponadto skoro okres ich amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat to znaczy, że stawka amortyzacyjna może wynosić 10%.
Tym samym stanowisko wnioskodawczyni odnośnie możliwości ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej w odniesieniu do lokali mieszkalnych i użytkowych jest prawidłowe. Jednakże w odniesieniu do lokali użytkowych możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej wynika z innych względów niż wskazała wnioskodawczyni. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.