INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pani stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 26 kwietnia 2012 r. (data wpływu do tut.
Biura 30 kwietnia 2012 r.), uzupełnionym w dniu 12 lipca 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania przychodu ze sprzedaży mieszkania: w części dotyczącej określenia czy nabycie mieszkania na licytacji jest nabyciem na cele mieszkaniowe – jest prawidłowe, w części dotyczącej określenia czy reprezentowanie wnioskodawczyni przez prawnika na licytacji komorniczej jest wydatkiem poniesionym na cele mieszkaniowe - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 30 kwietnia 2012 r. wpłynął do tut.
Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania przychodu ze sprzedaży mieszkania. W związku z brakami formalnymi, pismem z dnia 03 lipca 2012 r. Znak: IBPBII/2/415-648/12/NG wezwano do uzupełnienia wniosku. Uzupełnienia dokonano w dniu 12 lipca 2012 r. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: W dniu 05 stycznia 2009 r. wnioskodawczyni kupiła mieszkanie i sprzedała je 30 kwietnia 2012 r. (za gotówkę).
Wnioskodawczyni chciałaby skorzystać z ulgi mieszkaniowej i przeznaczyć środki finansowe na cele mieszkaniowe. Wnioskodawczyni chce nabyć mieszkanie w ciągu 2 lat, zadłużone z obciążeniami komorniczymi (spłacić czyjś dług) sądownie (w drodze licytacji) albo u prawnika przez spłatę długów komorniczych i przeniesienie własności (mieszkania) dłużnika na wnioskodawczynię. Nabycie nieruchomości (mieszkania) także odbywa się w sądzie w drodze przeniesienia własności dłużnika na osobę spłacającą dług.
W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy nabycie mieszkania z licytacji (przeniesienie własności mieszkania dłużnika na wnioskodawczynię) za spłatę długów jest nabyciem mieszkania i przeznaczeniem na cele mieszkaniowe? Czy wnioskodawczyni wydatkując przychód ze sprzedaży mieszkania na nabycie innego mieszkania na licytacji zostanie zwolniona z podatku dochodowego na podstawie ulgi mieszkaniowej? Czy opłata za usługę prawniczą (reprezentowanie wnioskodawczyni w sądzie podczas licytacji mieszkań komorniczych jest kosztem poniesionym na cele mieszkaniowe? Czy przeniesienie własności przez Sąd jest tym samym co przeniesienie własności przez prawnika?
Czy w obu przypadkach jest to nabycie mieszkania lub przeznaczenie środków na cele mieszkaniowe? Zdaniem wnioskodawczyni, spłata czyichś długów za przeniesienie własności mieszkania na wnioskodawczynię jest nabyciem nieruchomości a przynajmniej przeznaczeniem środków na cele mieszkaniowe. Wnioskodawczyni uważa, że opłata za usługę prawniczą (reprezentowanie w sądzie przez prawnika podczas licytacji komorniczych) jest kosztem poniesionym na cele mieszkaniowe. Wnioskodawczyni uważa także, iż przeniesienie własności przez sąd jest tym samym co przeniesienie własności przez prawnika. W obydwu przypadkach jest to nabycie mieszkania lub przeznaczenie środków na cele mieszkaniowe.
Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam, co następuje: Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) podlegającym opodatkowaniu źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2 m.in.: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, -jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości lub praw przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub praw następuje po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, dla określenia właściwej podstawy prawnej normującej zasady opodatkowania przychodu uzyskanego z ich zbycia, istotne jest z punktu widzenia ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustalenie zarówno daty jak i formy nabycia nieruchomości lub prawa. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia wynika, ze wnioskodawczyni w 2009 r. kupiła mieszkanie, które następnie sprzedała za gotówkę w 2012 r. Środki uzyskane ze sprzedaży wnioskodawczyni zamierza przeznaczyć na nabycie mieszkania w ciągu 2 lat na drodze licytacji komorniczej.
W związku z powyższym, skoro nabycie mieszkania miało miejsce w 2009 r. to dokonując oceny skutków prawnych przedstawionego zdarzenia przyszłego należy stosować przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2009 r. Albowiem ustawą z dnia 06 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1316 z późn. zm.) zmieniono m.in. zasady opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Nowe zasady opodatkowania, zgodnie z art. 14 ustawy zmieniającej, mają zastosowanie do uzyskanych dochodów (poniesionej straty) od dnia 01 stycznia 2009 r. I tak, zgodnie z art. 30e ust. 1 - 2 powołanej powyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2009 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
Podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Przy czym przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.
Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej (art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). W tym miejscu zaznaczyć należy, iż przy sprzedaży nieruchomości (lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną własność) mogą wystąpić koszty dwojakiego rodzaju: koszty odpłatnego zbycia, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz koszty uzyskania przychodu.
Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszt odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych – w przedmiotowej sprawie za koszt sprzedaży - uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością).
Można do takich kosztów zaliczyć m.in. związane ze zbyciem koszty wyceny nieruchomości lub prawa przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości lub prawa, koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości lub prawa, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, opłatę notarialną, podatek od czynności cywilnoprawnych, opłatę sądową. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy. Koszty te nie są kosztami nabycia, lecz jako koszty odpłatnego zbycia pomniejszają przychód.
Stosownie natomiast do art. 22 ust. 6c ww. ustawy koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Wysokość tych nakładów, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e ww. ustawy). Uzyskany dochód z odpłatnego zbycia jest zatem opodatkowany 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Podstawą obliczenia podatku dochodowego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości będzie dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego, tj. rynkową wartością lokalu mieszkalnego na dzień zbycia, a kosztami, o których mowa w art. 22 ust. 6c ww. ustawy, czyli ceną nabycia sprzedawanego mieszkania powiększoną o udokumentowane nakłady.
Jednakże stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.
Powyższe zwolnienie obejmować będzie taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia. W sytuacji gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.
Zgodnie z art. 30e ust. 4 ww. ustawy po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3 (PIT-39), wykazać: dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. Natomiast w przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4, do dnia zapłaty podatku włącznie (art.
30e ust. 7 ww. ustawy). Dochód zwolniony należy zatem obliczyć według następującego wzoru: dochód zwolniony = D x W/P gdzie: D – dochód ze sprzedaży, W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe, P – przychód ze sprzedaży.
Stosownie do treści art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się m.in. wydatki poniesione na: nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie, nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego, budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego, -położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
Przy czym przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w art. 21 ust. 25 lit. d i e) ww. ustawy rozumie się budynek lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich prawach (art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Natomiast stosownie do art. 21 ust. 28 ww. ustawy za wydatki, o których mowa ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na: nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku albo jego części -przeznaczonych na cele rekreacyjne. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż aby skorzystać ze zwolnienia zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy należy przychód uzyskany ze sprzedaży mieszkania przeznaczyć m.in. na nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.
Ustawodawca w przedmiotowym przepisie nie ograniczył możliwości zwolnienia od sposobu nabycia. Innymi słowy nie ograniczył przedmiotowego zwolnienia tylko do lokali mieszkalnych nabytych w drodze umowy sprzedaży zawartej przed notariuszem. Należy tutaj zauważyć, iż jednym ze sposobów nabycia mieszkania jest nabycie go na licytacji uregulowanej w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 998 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, po uprawomocnieniu się przybicia i wykonaniu przez nabywcę warunków licytacyjnych lub postanowienia o ustaleniu ceny nabycia i wpłaceniu całej ceny przez Skarb Państwa sąd wydaje postanowienie o przysądzeniu własności. Z kolei w myśl art. 999 § 1 ww. ustawy Kodeks postępowania cywilnego, prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w katastrze nieruchomości oraz przez wpis w księdze wieczystej lub przez złożenie dokumentu do zbioru dokumentów.
Prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności jest także tytułem egzekucyjnym do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż dniem nabycia prawa własności nieruchomości w przypadku nabycia w drodze licytacji będzie dzień, w którym uprawomocniło się postanowienie sądu o przysądzeniu własności na rzecz kupującego. Reasumując, ustawodawca określając w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od jak należy rozumieć poniesienie wydatków na własne cele mieszkaniowe nie ograniczył sposobu nabycia nieruchomości do nabycia w formie zawarcia umowy sprzedaży dokonanej przed notariuszem w formie aktu notarialnego.
Ustawodawca posłużył się sformułowaniem „wydatków poniesionych na nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość”. To oznacza, iż przeznaczenie środków uzyskanych ze sprzedaży mieszkania na zakup nieruchomości na licytacji – przy spełnieniu pozostałych warunków – może być nabyciem na własne cele mieszkaniowe, albowiem w przypadku uzyskania lokalu mieszkalnego w wyniku licytacji dochodzi do jego odpłatnego nabycia za sumę wylicytowaną przez kupującego. Zgodnie z przytoczonym wyżej art. 999 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego nabycie następuje z dniem uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości bądź prawa.
To oznacza, że - jak słusznie wskazuje wnioskodawczyni we wniosku - następuje przeniesienie własności nieruchomości, podobnie jak przy nabyciu nieruchomości przed notariuszem, albowiem w obydwu przypadkach dochodzi do przeniesienia prawa własności nieruchomości. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określając warunki skorzystania z tzw. ulgi mieszkaniowej odnosi się do wydatkowania środków na m.in. nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość i nie wprowadza ograniczeń co do sposobu nabycia co oznacza, iż nabycie mieszkania w drodze licytacji może być uznane za wydatkowanie środków na własne cele mieszkaniowe, podobnie jak nabycie własności przed notariuszem.
Odnośnie natomiast uznania za cele mieszkaniowe środków przeznaczonych na reprezentowanie wnioskodawczyni w sądzie podczas licytacji komorniczych zauważyć należy, że Kodeks postępowania cywilnego co prawda przewiduje możliwość uczestnictwa w licytacji przez pełnomocnika, jednakże jest to uprawnienie kupującego a nie jego obowiązek. Przedmiotowe koszty nie sposób uznać za koszty poniesione na cele mieszkaniowe, albowiem związane one są z uczestnictwem w licytacji i zastępowaniem wnioskodawczyni we wszystkich czynnościach licytacyjnych, a nie konkretnie z nabyciem mieszkania. To od decyzji wnioskodawczyni zależy, czy będzie brała udział w licytacji osobiście, czy poprzez pełnomocnika.
Ponadto zauważyć należy, że wnioskodawczyni poniesie przedmiotowy koszt niezależnie od tego czy mieszkanie kupi, czy też nie gdyby zostało ono wylicytowane przez innego uczestnika licytacji. Innymi słowy udział pełnomocnika w licytacji nie przesądza ani o nabyciu mieszkania, ani o przeniesieniu prawa własności wylicytowanego mieszkania i nie jest wydatkiem niezbędnym aby uzyskać własność nieruchomości. Natomiast w przypadku nabycia mieszkania przed notariuszem, sporządzenie aktu notarialnego jest warunkiem koniecznym do przeniesienie prawa własności albowiem zgodnie z art. 158 zd.
1 Kodeksu cywilnego, umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego.
Reasumując, stanowisko wnioskodawczyni, iż przeznaczenie przychodu ze sprzedaży na nabycie mieszkania w drodze licytacji komorniczej– przy spełnieniu warunków określonych w ustawie – może stanowić nabycie mieszkania na własne cele mieszkaniowe podobnie jak przy nabyciu przed notariuszem i korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie tzw. ulgi mieszkaniowej należało uznać za prawidłowe, natomiast stanowisko wnioskodawczyni odnoście uznania za wydatkowanie na własne cele mieszkaniowe wydatkowania przychodu ze sprzedaży mieszkania na reprezentowanie wnioskodawczyni przed sądem przez prawnika podczas licytacji należało uznać za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.