INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 14 maja 2014r.
(data wpływu 20 maja 2014r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie konieczności ponownej rejestracji umowy leasingu operacyjnego oraz prawa do odliczania w pełnej kwocie podatku naliczonego wynikającego z faktur otrzymywanych od leasingodawcy - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 20 maja 2014r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie konieczności ponownej rejestracji umowy leasingu operacyjnego oraz prawa do odliczania w pełnej kwocie podatku naliczonego wynikającego z faktur otrzymywanych od leasingodawcy.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny: Wnioskodawczyni zawarła dnia 22 listopada 2010 umowę leasingu operacyjnego, którego przedmiotem był samochód ciężarowy Honda CRV z oddzieloną przestrzenią bagażową trwałą przegrodą (tzw. kratką) o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 3,5 tony. Umowa została zawarta na 5 lat i do chwili obecnej nie była zmieniana. Od rat leasingowych przysługiwało wówczas pełne odliczenie podatku VAT. Samochód ten był wydany podatnikowi w 2010 roku. Z dniem 1 stycznia 2011r. ustawodawca zmienił przepisy dotyczące samochodów z tzw. kratką.
Starając się zachować zaufanie podatników do przepisów prawa uznał tzw. prawa nabyte pod warunkiem zarejestrowania zawartych umów leasingowych. Wnioskodawczyni złożyła kopię zawartej umowy we właściwym Urzędzie Skarbowym. Podczas kontroli skarbowej w 2012 roku urzędnicy zażądali do wglądu ww. umowę. Była ona okazana wraz z potwierdzeniem złożenia jej kopii w Urzędzie Skarbowym. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy Ustawodawca zmieniając po raz kolejny przepisy ustawy w zakresie odliczania podatku VAT od rat leasingowych przewidział konieczność powtórnej rejestracji tej samej umowy?
Czy możliwe jest odliczenie pełnego podatku VAT naliczonego w racie leasingowej za ten samochód po 1 kwietnia 2014r.? Stanowisko Wnioskodawczyni: Wnioskodawczyni jest przekonana, że nie trzeba ponownie rejestrować tej samej umowy, ponieważ już raz było to zrobione, a Ustawodawca w swojej kazuistycznej Ustawie, której z pewnością powstydziliby się Starożytni Rzymianie, nie wspomniał o powtórnej rejestracji umowy. Nie wyjaśnił również co rozumie pod pojęciem rejestracji umowy. Logiczne wobec tego jest wnioskowanie, że fakt zawarcia wspomnianej umowy znany jest właściwemu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego z urzędu.
Notoryjność powszechna wskazana w artykule 213 § 1 KPC przewidziana jest również w postępowaniu podatkowym (art. 187 § 3 Ordynacji Podatkowej). Sąd Najwyższy wskazuje na wiedzę każdego rozsądnego i mającego życiowe doświadczenie. Dokumenty, które są w posiadaniu właściwego Urzędu Skarbowego z takiej notoryjności korzystają. Informacje takie nie tylko nie powinny być udowadniane lecz Urząd w przypadku kontroli powinien brać je pod uwagę także wtedy gdy podatnik nie powołał się na nie. Możliwość odliczania całego podatku VAT wykazanego na fakturze korzysta z prawa nabytego. A biorąc pod uwagę fakt kontroli przez Urząd Skarbowy nawet powagę rzeczy osądzonej.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. artykułu wynika, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Z powołanego przepisu art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.
Ustawodawca stworzył zatem podatnikom prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Od dnia 1 kwietnia 2014r. odliczenie podatku naliczonego, związanego z używaniem pojazdów samochodowych zostało uregulowane w art. 86a ustawy o VAT.
Zgodnie z art. 86a ust. 1, w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku: 1.wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika; 2.należnego z tytułu: świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich usługobiorca, dostawy towarów,dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów; 3.należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a; 4.wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w przypadku, o którym mowa w art. 33b, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34. W ust. 2 powołanego artykułu postanowiono, że do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące: nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych; używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3; nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.
W świetle art. 13 ust. 1 ww. ustawy z dnia 7 lutego 2014r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. z 2014r. poz. 312), w przypadku pojazdów samochodowych będących przedmiotem umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w stosunku do których na dzień poprzedzający dzień wejścia w życie niniejszej ustawy kwotę podatku naliczonego stanowiła cała kwota podatku od towarów i usług wykazanego na fakturze, nie stosuje się przepisu art. 86a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w odniesieniu do wydatków, o których mowa w art. 86a ust. 2 pkt 2 tej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Ustęp 2 cyt. artykułu stanowi, że przepis ust. 1 ma zastosowanie w odniesieniu do umów, o których mowa w tym przepisie: 1.bez uwzględnienia zmian umowy dokonywanych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy oraz 2.pod warunkiem że: pojazdy samochodowe będące przedmiotem tych umów zostały wydane podatnikowi przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, umowa została zarejestrowana przez podatnika dokonującego odliczenia u właściwego dla niego naczelnika urzędu skarbowego najpóźniej w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Z powołanego przepisu art. 13 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej wynika, że w przypadku pojazdów samochodowych użytkowanych przed 1 kwietnia 2014r. na podstawie umowy leasingu, podatnikowi, któremu na podstawie przepisów obowiązujących do 31 marca 2014r. przysługiwało pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego, dla kontynuacji tego uprawnienia od 1 kwietnia 2014r. konieczne jest spełnienie wymogów określonych w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 7 lutego 2014r.
Jednym z warunków określonych w art. 13 ust. 2 pkt 2 lit. b ww. ustawy jest konieczność zarejestrowania umowy leasingu przez podatnika dokonującego odliczenia u właściwego naczelnika urzędu skarbowego najpóźniej w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. 30 dzień liczony od dnia wejścia ww. ustawy w życie przypada na dzień 1 maja 2014r. (dzień ustawowo wolny od pracy). Zatem umowę leasingu należało zarejestrować do 2 maja 2014r. Przepis art. 13 ust. 2 ustawy nowelizującej nie przewiduje żadnych odstępstw od konieczności zarejestrowania umów leasingu zawartych przed 1 kwietnia 2014r.
Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni zawarła w dniu 22 listopada 2010r. umowę leasingu operacyjnego, którego przedmiotem był samochód ciężarowy Honda CRV z oddzieloną przestrzenią bagażową trwałą przegrodą (tzw. kratką) o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 3,5 tony. Umowa została zawarta na 5 lat i do chwili obecnej nie była zmieniana. Od rat leasingowych przysługiwało wówczas pełne odliczenie podatku VAT. Samochód ten był wydany podatnikowi w 2010 roku. Z dniem 1 stycznia 2011r. ustawodawca zmienił przepisy dotyczące samochodów z tzw. kratką.
Starając się zachować zaufanie podatników do przepisów prawa uznał tzw. prawa nabyte pod warunkiem zarejestrowania zawartych umów leasingowych. Wnioskodawczyni złożyła kopię zawartej umowy we właściwym Urzędzie Skarbowym. Wątpliwość Wnioskodawczyni budzi czy zachodzi konieczność ponownej rejestracji umowy leasingu operacyjnego oraz czy w kontekście niezarejestrowania umowy leasingu w terminie do 2 maja 2014r. przysługuje jej prawo do odliczenia w pełnej kwocie podatku naliczonego wynikającego z faktur otrzymywanych od leasingodawcy po 1 kwietnia 2014r.
Rozpatrując kwestię prawa do odliczenia podatku VAT od rat leasingowych, należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma przepis art. 13 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej. Zgodnie z zapisem ww. przepisu w przypadku pojazdów samochodowych będących przedmiotem umowy leasingu zawartej przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, w stosunku do których na dzień 31 marca 2014r. podatnikowi przysługiwało nieograniczone (100%) prawo do odliczenia podatku od rat leasingowych nie stosuje się ograniczenia w odliczaniu podatku w wysokości 50%.
Podatnikowi przysługuje pełne prawo odliczenia podatku od rat leasingowych pod pewnymi warunkami wynikającymi z art. 13 ust. 2 ustawy nowelizującej. W przedmiotowej sprawie zostały spełnione dwa warunki, mianowicie w umowie leasingowej po 31 marca 2014r. nie dokonano zmian, pojazd będący przedmiotem umowy leasingowej został wydany Wnioskodawczyni przed 1 kwietnia 2014r. Jednakże dla kontynuacji pełnego prawa do odliczenia wynikającego z umowy leasingu zawartej w 2010r. konieczne jest spełnienie trzeciego warunku jakim jest zarejestrowanie tej umowy kolejny raz u właściwego naczelnika urzędu skarbowego najpóźniej do 2 maja 2014r.
Niezarejestrowanie umowy leasingu w ww. terminie skutkuje utratą prawa do pełnego odliczenia od rat leasingowych po 1 kwietnia 2014r. W konsekwencji należy stwierdzić, że Wnioskodawczyni w celu kontynuacji pełnego prawa do odliczenia od rat leasingowych była zobowiązana do ponownego zarejestrowania tej umowy do dnia 2 maja 2014. Brak zarejestrowania tej umowy w urzędzie w ww. terminie powoduje utratę prawa do pełnego odliczenia od rat leasingowych po 1 kwietnia 2014r.
Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie braku konieczności ponownej rejestracji umowy leasingu operacyjnego oraz przysługującego prawa do odliczania w pełnej kwocie podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących raty leasingowe, należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.