INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 5 marca 2014 r. (data wpływu 13 marca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku możliwości odzyskania podatku VAT w związku z realizacją projektu pn. „…”– jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 5 marca 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku możliwości odzyskania podatku VAT w związku z realizacją projektu pn. „…”.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca – jednostka, która jest publiczną szkołą wyższą, realizuje inwestycję polegającą na przebudowie istniejącej części oraz budowie nowego skrzydła budynku dydaktyczno-laboratyjnego. Zadanie jest finansowane na podstawie umowy o dofinansowanie projektu pn. „…”, w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013, priorytet VIII „Infrastruktura edukacyjna”, z zaangażowaniem środków własnych.
W trakcie realizacji inwestycji jednostka dokonuje nabycia towarów i usług – w początkowym okresie realizacji były to roboty budowlano-montażowe, następnie instalacyjne i wykończeniowe, a w końcu materiały i środki trwałe stanowiące wyposażenie budynku oraz nakłady na zagospodarowanie terenu wokół nowo powstałego obiektu. Wszystkie faktury dokumentujące nabycie towarów i usług na potrzeby realizacji ww. projektu (inwestycji) są wystawiane na rzecz Wnioskodawcy, który jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT.
W składanych deklaracjach VAT–7 Wnioskodawca nie wykazuje podatku naliczonego i nie korzysta z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, zawartego w fakturach dotyczących zarówno nabycia towarów i usług na potrzeby prowadzonej działalności dydaktycznej i badawczej jak również do realizacji powyższej inwestycji. Realizując inwestycje Wnioskodawcy nie korzysta z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, zawartego w fakturach dotyczących nabycia towarów i usług na potrzeby ww. inwestycji. Nowy budynek jest przeznaczony na działalność dydaktyczną oraz prowadzenie prac badawczych, stanowiących statutową działalność uczelni.
Znajdują się w nim sale wykładowe, laboratoria i pomieszczenia osobowe Wydziału Nauk o Materiałach i Środowisku. W budynku tym Wnioskodawcy będzie świadczyć usługi w zakresie edukacji, objęte symbolem PKWiU 80, zwolnione od podatku od towarów i usług oraz prowadzić badania naukowe i prace rozwojowe, finansowane z dotacji celowych i podmiotowych MNiSZW, rozdzielanych na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki.
Ponoszone obecnie nakłady inwestycyjne finansowane ze środków RPO WSI, służyć będą z założenia (zgodnie z celami projektu) prowadzeniu działalności niepodlegającej opodatkowaniu lub zwolnionej z podatku (kształceniu studentów studiów stacjonarnych i niestacjonarnych). Dodatkowo w ramach tej inwestycji powstanie wokół wybudowanego obiektu kilka miejsc parkingowych. Uczelnia nie pobiera opłaty za korzystanie z konkretnego miejsca parkingowego, lecz pobiera jednorazową opłatę za wjazd na swój teren za pomocą automatu pobierającego należność w momencie opuszczania jej terenu.
Jednostka nie posiada możliwości stwierdzenia czy płacący uiszcza opłatę za skorzystanie z miejsca uzyskanego dzięki tej inwestycji czy też parkował na pozostałym terenie uczelni. Ponoszone przez jednostkę nakłady (wydatki inwestycyjne) obejmują również podatek VAT, niemożliwy do odliczenia od podatku należnego jednostki zgodnie z art. 86 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004r o podatku od towarów i usług. Uznanie zapłaconego podatku VAT za wydatek kwalifikowany wymaga uzyskania przez Wnioskodawcę interpretacji Krajowej Informacji Podatkowej w sprawie braku prawa do możliwości odliczenia podatku VAT w powyższej sytuacji.
W związku z powyższym opisem Wnioskodawca zwrócił się z pytaniem, czy w zaprezentowanym stanie faktycznym istniała możliwość odzyskania zapłaconego podatku VAT od towarów i usług, zgodnie z zasadami określonymi w art. 86.1 Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Stanowisko Wnioskodawcy: Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nabycie towarów i usług na potrzeby realizowanej inwestycji nie służyło wykonywaniu czynności opodatkowanych, w związku z czym brak było podstaw do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących zakupy do powyższej inwestycji.
Jednostka nie miała więc możliwości odzyskania tego podatku zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3–7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r., kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Na mocy art. 87 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone zostały w art. 87 ust. 2-6 ustawy.
Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in. tego że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
Zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 31 grudnia 2013 r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20 (przypadek ten nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie).
W myśl natomiast art. 88 ust. 4 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7. Wyjaśnić należy, że przepisy art. 87 ustawy regulują sposób dokonania przez podatnika rozliczenia w sytuacji, gdy w danym okresie rozliczeniowym deklaruje on nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym. Przepisy te statuują możliwość otrzymania przez podatnika rzeczywistego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
Warunkiem, który musi spełnić podatnik, by domagać się zwrotu, jest powstanie w okresie rozliczeniowym różnicy pomiędzy kwotą podatku naliczonego a kwotą podatku należnego. Wynika to z generalnej zasady określonej w przywołanym powyżej art. 87 ust. 1 ustawy. Należy również zauważyć, że w rozdziale 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (t.j.
Dz.U. z 2013 r., poz. 247 ze zm.), przewidziano przypadki, w których kwota podatku naliczonego może być zwrócona jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów lub usług finansowanych ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, oraz warunki i tryb dokonywania tego zwrotu. Przepisy powołanego rozporządzenia określają katalog środków, które stanowią ww. środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej (§ 8 ust. 3 i 4). Uzyskanie pomocy finansowej pochodzącej ze źródeł, o których mowa w tych przepisach daje prawo do ubiegania się o zwrot podatku w oparciu o przepisy zawarte w rozdziale 9 tego rozporządzenia.
Uregulowanie to zostało powtórzone w rozdziale 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie miejsca świadczenia usług oraz zwrotu kwoty podatku naliczonego jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów i usług (Dz.U., poz. 1656). Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
Tak skonstruowana zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Należy zauważyć, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną działalnością.
Jednakże ustawodawca nie precyzuje, w jakim zakresie i w jaki sposób towary i usługi muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, aby pozwoliło to podatnikowi na odliczenie podatku naliczonego. Związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć zatem charakter pośredni lub bezpośredni. O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.
Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa – mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu.
O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. przez ich odsprzedaż, lecz przez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotu. Katalog czynności opodatkowanych podatkiem VAT zawarty jest w art. 5 ust. 1 pkt 1, w myśl którego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy. Podatnikami w myśl art. 15 ust. 1 ustawy, są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013r.) obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Cytowany wyżej art. 15 ust. 2 ustawy, na mocy ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, z dniem 1 kwietnia 2013r. (Dz.U z 2013r. poz. 35), z dniem 1 kwietnia 2013r., otrzymuje brzmienie: „działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”.
Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca, będący publiczną szkołą wyższą, realizuje inwestycję polegającą na przebudowie istniejącej części oraz budowie nowego skrzydła budynku dydaktyczno-laboratyjnego pn. „…”, w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007-2013, priorytet VIII „Infrastruktura edukacyjna”, z zaangażowaniem środków własnych.
W trakcie realizacji inwestycji Wnioskodawca dokonuje nabycia towarów i usług – w początkowym okresie realizacji były to roboty budowlano-montażowe, następnie instalacyjne i wykończeniowe, a w końcu materiały i środki trwałe stanowiące wyposażenie budynku oraz nakłady na zagospodarowanie terenu wokół nowo powstałego obiektu. Wszystkie faktury dokumentujące nabycie towarów i usług na potrzeby realizacji ww. projektu (inwestycji) są wystawiane na rzecz Wnioskodawcy, który jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT. Nowy budynek jest przeznaczony na działalność dydaktyczną oraz prowadzenie prac badawczych, stanowiących statutową działalność uczelni.
Znajdują się w nim sale wykładowe, laboratoria i pomieszczenia osobowe Wydziału Nauk o Materiałach i Środowisku. W budynku tym Wnioskodawca będzie świadczyć usługi w zakresie edukacji, objęte symbolem PKWiU 80, zwolnione od podatku od towarów i usług oraz prowadzić badania naukowe i prace rozwojowe, finansowane z dotacji celowych i podmiotowych MNiSZW, rozdzielanych na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki.
Ponoszone obecnie nakłady inwestycyjne finansowane ze środków RPO WSI, służyć będą z założenia (zgodnie z celami projektu) prowadzeniu działalności niepodlegającej opodatkowaniu lub zwolnionej z podatku (kształceniu studentów studiów stacjonarnych i niestacjonarnych). Dodatkowo w ramach tej inwestycji powstanie wokół wybudowanego obiektu kilka miejsc parkingowych. Wnioskodawca nie pobiera opłaty za korzystanie z konkretnego miejsca parkingowego, lecz pobiera jednorazową opłatę za wjazd na swój teren za pomocą automatu pobierającego należność w momencie opuszczania jej terenu.
Wnioskodawca nie posiada możliwości stwierdzenia czy płacący uiszcza opłatę za skorzystanie z miejsca uzyskanego dzięki tej inwestycji czy też parkował na pozostałym terenie uczelni. Analizując kwestię prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu realizacji inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej części oraz budowie nowego skrzydła budynku dydaktyczno-laboratyjnego a także wykonaniu miejsc parkingowych wokół wybudowanego obiektu, należy jeszcze raz zauważyć, że prawo to przysługuje w zakresie w jakim zakupy bezspornie związane są z realizowaniem czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
Odpłatnie realizowane przez Wnioskodawcę czynności polegające na poborze opłat za wjazd na teren uczelni stanowią/stanowić będą niewątpliwie czynności, dla których Wnioskodawca występować będzie w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Zatem powyższe czynności w świetle ustawy o podatku od towarów i usług traktowane są jako odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ww. ustawy, podlegające opodatkowaniu na mocy art. 5 ust. 1 tej ustawy.
Jednocześnie z przedstawionych okoliczności bezsprzecznie wynika, że głównym celem dokonywanych zakupów w ramach realizowanej inwestycji, jest prowadzenie przez Uczelnię działalności niepodlegającej opodatkowaniu lub zwolnionej z podatku – kształcenie studentów studiów stacjonarnych i niestacjonarnych. Wnioskodawca, co jednoznacznie wynika z przedstawionego stanu faktycznego, wykonując swoją działalność polegającą na kształceniu studentów nie wykonuje czynności opodatkowanych podatkiem VAT, w związku z czym dokonując ww. nabyć nie ma również konsekwentnie prawa do odliczenia podatku naliczonego, związanego z realizacją tej działalności.
Nie można więc bezsprzecznie przyjąć, że w momencie dokonywania zakupów związanych ze wskazaną inwestycją polegającą na przebudowie istniejącej części oraz budowie nowego skrzydła budynku dydaktyczno-laboratyjnego, Wnioskodawca wykorzystywał, czy też zamierzał je wykorzystać do czynności opodatkowanych. Głównym celem realizacji inwestycji była bowiem realizacja działalności statutowej Uczelni, która nie jest opodatkowana podatkiem VAT. Wniosek taki jednoznacznie wynika z przedstawionego stanu faktycznego gdzie podano, że ponoszone nakłady inwestycyjne służyć będą z założenia prowadzeniu działalności niepodlegajacej opodatkowaniu lub zwolnionej.
Tylko okazjonalnie Wnioskodawca dokonuje wykorzystania części efektów inwestycji w postaci powstałych kliku miejsc parkingowych odpłatnie, przy czym zakres tego wykorzystania jest na tyle niewielki (nieznaczący), że nie może on skutkować wystąpieniem prawa do odliczenia. Wnioskodawca wskazał, że nie są pobierane opłaty za korzystanie z konkretnego miejsca parkingowego, lecz pobierana jest jednorazowa opłata za wjazd na teren Uczelni i Wnioskodawca nie ma możliwości ustalenia czy uiszczający opłatę skorzystał z miejsca parkingowego powstałego w wyniku realizacji projektu czy też parkował na pozostałym terenie Uczelni.
Trzeba wskazać, że z brzmienia art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług bezpośrednio wynika, że odliczyć można podatek naliczony związany z transakcjami, których następstwem jest określenie podatku należnego. Istnienie bezpośredniego związku między nabywanymi towarami i usługami a transakcjami opodatkowanymi podatnika jest traktowane jako niezbędny wymóg powstania prawa do odliczenia podatku w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L 347, poz. 1 ze zm.). Przepisy Rozdziału 1–4 Tytułu X Dyrektywy VAT (art.
167 i nast.) wprowadzają podstawową regułę wspólnego systemu podatku VAT, zgodnie z którą podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną, natomiast prawo takie nie przysługuje w przypadku dokonywania transakcji zwolnionych lub nieopodatkowanych. Warunek zachowania związku zakupów z działalnością opodatkowaną, jest również akcentowany w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W orzeczeniu z dnia 6 kwietnia 1995 r., (w sprawie C-4/94, BLP Group plc v. Commissioners of Customs & Excise) TSUE stwierdził, że powstanie prawa do odliczenia podatku jest uzależnione od bezpośredniego i niezwłocznego związku z transakcjami opodatkowanymi (ang. direct and immediate link with the taxable transactions ). Także w wyroku z dnia 8 czerwca 2000 r. (w sprawie C-98/98, Commissioners of Customs and Excise a Midland Bank plc), TSUE nie miał wątpliwości, że artykuł 2 Pierwszej Dyrektywy i artykuł 17 ust. 2, 3 i 5 Szóstej Dyrektywy w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w taki sposób, aby warunkiem odliczenia przez podatnika VAT oraz podstawą do ustalenia zakresu tego prawa było zasadniczo istnienie bezpośredniego związku pomiędzy daną transakcją nabycia a daną transakcją (lub transakcjami) sprzedaży, uprawniającymi do dokonania odliczenia.
Ponadto Trybunał w wyroku z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie C-437/06 Securenta przesądził, że w sytuacji gdy podatnik wykonuje działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego, prawo do odliczenia z tytułu ewentualnych wydatków jest dopuszczalne jedynie w zakresie, w jakim wydatki te można przyporządkować działalności gospodarczej podatnika W świetle powyższych regulacji, w ocenie tutejszego organu, nie każdy zaistniały rodzaj powiązania o charakterze pośrednim przy dokonywaniu świadczeń opodatkowanych, lecz oczywistość oraz bezpośredniość tego powiązania z dokonywaną przez Wnioskodawcę sprzedażą opodatkowaną, może dopiero dawać uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
Tym samym, zasada ta wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi. Zauważyć w tym miejscu należy, że podatnicy dokonujący czynności niepodlegających opodatkowaniu byliby stawiani w pozycji uprzywilejowanej: po pierwsze nie mieliby obowiązku uiszczenia podatku należnego, a po drugie dokonując jakiejkolwiek innej czynności opodatkowanej, mogliby skorzystać z uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego, niepozostającego w relacji z podatkiem należnym.
Innymi słowy, podatnik miałby prawo do odliczenia podatku naliczonego jedynie pod warunkiem dokonania jednej czynności opodatkowanej, nawet stanowiącej nieznaczny wycinek całokształtu jego działalności. W omawianych okolicznościach, zdaniem organu, nie występuje związek przyczynowo-skutkowy, który decydowałby o prawie do odliczenia podatku związanego z powziętą inwestycją.
O ile zakupy inwestycyjne w pewnej części (powstanie wokół nowopowstałego obiektu kilku miejsc parkingowych) mogą przyczynić się w znikomym stopniu do uzyskania sprzedaży opodatkowanej, tym niemniej jednak, związek ten nie jest dostrzegalny i bezsporny, a tylko taki pozwalałby na zrealizowanie przez Wnioskodawcę prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących omawianą inwestycję.
W konsekwencji, w ocenie organu, Wnioskodawcy w tym przypadku nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją wskazanej inwestycji, gdyż nowopowstały obiekt służy przede wszystkim realizacji celów statutowych Uczelni ¬– kształceniu studentów, a wykorzystanie części inwestycji (kilku miejsc parkingowych) na cele komercyjne – jak wynika z okoliczności sprawy – w niewielkim zakresie i w sposób którego Uczelnia nie jest w stanie uchwycić (nie posiada możliwości stwierdzenia czy płacący za wjazd skorzysta z miejsca parkingowego powstałego w ramach inwestycji), nie może przesądzić o uprawnieniu do realizacji tego prawa.
Konfrontując zaprezentowany opis sprawy z wyżej przeprowadzoną analizą Organ stwierdza, że Wnioskodawca nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w cenie towarów i usług nabywanych w związku z realizacją przedmiotowego projektu. Tym samym Wnioskodawca nie ma prawa do otrzymania z tego tytułu zwrotu różnicy podatku VAT, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy o VAT.
Wnioskodawca nie ma również możliwości uzyskania zwrotu podatku naliczonego na zasadach określonych w rozdziale 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. oraz w rozdziale 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2013 r., gdyż środki wskazane we wniosku, nie są środkami, o których mowa w zawartych tam regulacjach. W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Zgodnie z art. 14b § 3 cyt. w sentencji ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zaznaczenia wymaga, że w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego stanu faktycznego, a w szczególności wykorzystania przez Wnioskodawcę efektów projektu do czynności opodatkowanych, generujących podatek należny, udzielona interpretacja traci swą aktualność.
Tut. organ zauważa również, że nie dokonuje analizy załączonych do wniosku dokumentów, a interpretację wydaje w oparciu o przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) Wnioskodawcy, co wynika wprost z przepisu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej . Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.