INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 6 kwietnia 2009r. (data wpływu 10 kwietnia 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 3 czerwca 2009r.
(data wpływu 9 czerwca 2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 10 kwietnia 2009r. został złożony ww. wniosek, uzupełnionym pismem z dnia 3 czerwca 2009r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca dokonuje zakupu węgla kamiennego koniecznego mu do prowadzenia działalności produkcyjnej - produkcji energii elektrycznej, której sprzedaż podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Umowy zawarte ze spółkami węglowymi przewidują dokonywanie dostaw węgla na warunkach loco zakład dostawcy, co oznacza, że Wnioskodawca staje się właścicielem węgla w momencie opuszczenia kopalni. Na podstawie dokumentów wagowych Spółka węglowa wystawia fakturę a przewoźnik listy przewozowe. Po dowiezieniu do Wnioskodawcy węgiel jest ważony na legalizowanej elektronicznej wadze wagonowej.
Wynik ważenia pomniejszany jest o wagę wagonów ustaloną na podstawie ich parametrów technicznych odczytywanych z tablic znamionowych wagonów. Tak ustalona waga węgla jest porównywana z listami przewozowymi, ilością deklarowaną na fakturze. W przypadku stwierdzenia niedoboru przekraczającego granice tolerancji wynikające z zawartych umów (1,5% masy brutto) Wnioskodawca rozpoczyna procedurę reklamacji ilościowej, której wynik trudny jest do przewidzenia. W przypadku uwzględnienia reklamacji spółka węglowa wystawia fakturę korygującą ilość dostarczonego węgla. Wnioskodawca dokonuje pomniejszenia podatku należnego o cały podatek naliczony wykazany w pierwotnych fakturach.
Dopiero po otrzymaniu ewentualnych faktur korygujących Wnioskodawca dokonuje pomniejszenia VAT naliczonego podlegającego odliczeniu w deklaracji składanej za okres rozliczeniowy (miesiąc) otrzymania faktury korygującej. Pismem z dnia 3 czerwca 2009r. Wnioskodawca uzupełnił stan faktyczny w następujący sposób: Węgiel kamienny dostarczony do Wnioskodawcy ważony jest za pomocą wagi wagonowej wyprodukowanej przez P. Klasa dokładności III dynam. 0,2 B (błąd 0,31%). Waga posiada ważne świadectwo ponownej legalizacji oraz sprawdzana jest 4 razy w roku (raz na kwartał) przez firmę zewnętrzną (producenta).
Sprawdzenie polega na przepuszczeniu przez wagę wagonów zbiornikowych z określoną ilością mączki lub popiołu. Działania te odbywają się na podstawie umowy z producentem wagi dotyczącej serwisu wagi, zgodnie z procedurami sprawdzającymi zapisanymi w umowie. Wszystkie dostawy węgla kamiennego do Wnioskodawcy ważone są na wadze kolejowej Wnioskodawcy. Jest to waga brutto. Ważenie (kontrolę ilościową) składu wykonuje Wydział Transportu Kolejowego (WT) według „Szczegółowej instrukcji eksploatacji wagi wagonowej do ważenia wagonów w ruchu". W celu otrzymania wagi netto - od wagi brutto odejmuje się tarę spisaną z belki poszczególnych wagonów.
W przypadku stwierdzenia na podstawie wyników ważenia różnicy pomiędzy wagą deklarowaną w liście przewozowym a wagą netto stwierdzoną u Wnioskodawcy, przekraczającej określony w umowie z dostawcami węgla zakres (od 0,81% przez 1% do 1,5%) - rozpoczyna się procedura reklamacyjna. Po uznaniu reklamacji przez dostawcę, Wnioskodawca otrzymuje fakturę korygującą. Zastosowanie w umowie określonego zakresu nieczułości dla masy węgla ważonej w kopalni i u Wnioskodawcy, wynika głównie ze specyfiki fizycznego procesu jakim jest ważenie.
Podczas ważenia 1 tony węgla na różnych wagach (co ma miejsce w tym przypadku) decydującą rolę wiodą błędy pomiaru, które skutkują tym, że na każdej wadze uzyska się inny wynik. Będzie on oczywiście zbliżony do „naszej" 1 tony ale zawsze będzie inny. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy postępowanie Wnioskodawcy tzn. odliczanie całego podatku naliczonego z faktur pierwotnych i dopiero ewentualne jego pomniejszenie po otrzymaniu faktur korygujących jest prawidłowe?
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z przepisem art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego (a zatem kwotę podlegającą odliczeniu) stanowi suma kwot określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Zdaniem Wnioskodawcy wystawiona faktura odzwierciedla zrealizowaną dostawę wobec czego jest ona podstawą dokonania obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w miesiącu jej otrzymania lub następnym.
W ocenie Wnioskodawcy takie postępowanie nie skutkuje negatywnymi konsekwencjami dla budżetu państwa, ponieważ po wyjaśnieniu reklamacji, kopalnia wystawia fakturę korygującą, a Wnioskodawca zmniejsza kwotę podatku naliczonego podlegającą odliczeniu w miesiącu jej otrzymania. Takie postępowanie, zdaniem Spółki (odliczenie podatku w całości i ewentualne skorygowanie tej kwoty po otrzymaniu faktury korygującej) jest zgodne z przepisami o VAT gdyż ilość dostarczonego węgla jest kwestią sporną, a dopiero postępowanie reklamacyjne prowadzi do pewnego określenia, w drodze uzgodnienia stanowisk stron, jaka ilość węgla zostaje przyjęta do rozliczeń ilościowych i uznana jako dostarczona Wnioskodawcy.
W momencie otrzymania faktury, Wnioskodawca nie ma pewności czy zawiera ona błędy (kopalnia może nie zgodzić się z reklamacją i podnosić różnego rodzaju okoliczności podważające jej zasadność), więc nie może mieć zastosowania art. 88 ust. 3a pkt b ustawy o VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stosownie do art. 19 ust. 1 i 4 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.
Zgodnie zaś z art. 106 ust. 1 ww. ustawy podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Przy czym w myśl art. 2 pkt 22 ustawy o VAT przez pojęcie sprzedaży rozumieć należy odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Co do zasady kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy).
Stosownie do art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18; Jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych, zgodnie z art. 86 ust. 11 ustawy o VAT.
Zgodnie z art. 86 ust. 12 ustawy o VAT w przypadku otrzymania faktury, o której mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a lub lit. c, przed nabyciem prawa do rozporządzania towarem jak właściciel albo przed wykonaniem usługi, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje z chwilą nabycia prawa do rozporządzania towarem lub z chwilą wykonania usługi.
Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. b ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne podają kwoty niezgodne z rzeczywistością – w części dotyczącej tych pozycji, dla których zostały podane kwoty niezgodne z rzeczywistością. Z cyt. wyżej przepisów wynika, że jednym z warunków niezbędnych – aby móc dokonać obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego jest wydanie towaru przez dostawcę, które to wydanie powinno być udokumentowane fakturą VAT i otrzymanie towarów przez odbiorcę.
W odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego niezbędne jest zwrócenie szczególnej uwagi na pojęcie „wydanie towaru”. Strony umowy dokonując dostawy towaru winny wybrać taki sposób wydania i odebrania towaru, aby zapewnić jego całość i nienaruszalność. Właściwościom towaru powinien odpowiadać zwłaszcza sposób opakowania i przewozu. Wydanie towaru następuje przez przeniesienie posiadania, z tym że jego objęcie przez odbiorcę w obrocie handlowym musi mieć miejsce między innymi przez odebranie towaru z magazynu dostawcy (parytet ceny: loco magazyn dostawcy). Wówczas odbiorca odbiera towar transportem własnym lub wynajętym.
Objęcie w posiadanie następuje z chwilą załadowania i pokwitowania odbioru. Z wydaniem towaru przez dostawcę łączy się istotny skutek dokonania sprzedaży towarów, polegający m. in. na przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru jest, co do zasady, wydanie towaru. Jeżeli strony oznaczyły inną chwilę niż wydanie towaru dla przejścia korzyści i ciężarów, to w razie wątpliwości przyjmuje się, że ta sama chwila dotyczy przejścia ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru.
W przedstawionym stanie faktycznym wydanie towaru następuje w magazynie dostawcy. Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług oznacza, iż wydanie towaru jest równoznaczne z faktycznym otrzymaniem towaru przez odbiorcę tj. przez Wnioskodawcę. W świetle powyższego należy uznać, iż Spółka otrzyma fakturę VAT dokumentującą wykonanie czynności podlegających opodatkowaniu (wydanie towaru w wyniku przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel), faktura będzie opiewać na ilość towaru, co do której nastąpiło przeniesienie tego prawa i wydanie towaru.
Ponadto z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Spółka dokonuje zakupu przedmiotowych towarów w celu wykorzystania ich do wykonania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jednocześnie Spółka nabywa prawo do dysponowania całością zafakturowanego towaru. W przedstawionym stanie faktycznym Spółka nabywa prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całość kwoty podatku naliczonego wynikającego z otrzymanej faktury, a częściowy jego niedobór przekraczający granice tolerancji wynikające z zawartych umów nie będzie wpływał na ograniczenie tego odliczenia. Zatem w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. b ustawy o VAT.
Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ul. Kośnego 70, 45-372 Opole po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.