Stanowisko Wnioskodawcy
Ponieważ przedmiotem działalności będą usługi wideorejestracji, fotograficzne, a nie handel nagranymi płytami DVD, czy kasetami (objęty PKD 4652Z, 4643Z, 4763Z), a przekazywane przez Wnioskodawcę nośniki będą służyły jedynie w celu dostarczenia do Klienta zrealizowanej usługi wideofilmowania, zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie miał obowiązku ewidencjonowania przychodów za pomocą kasy fiskalnej w momencie rozpoczęcia sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Obowiązek ten nie wystąpi również w przypadku przekazania Klientowi przez Wnioskodawcę nośników, kopii czy wersji nagranego materiału w kilku egzemplarzach, ponieważ nadal przedmiotem sprzedaży będzie usługa, a nie sam nagrany nośnik. Wnioskodawca jest świadomy, że zgodnie z innymi przepisami obowiązek ten nastąpi po przekroczeniu kwoty 20 tys. złotych (lub proporcjonalnie – jako, że działalność prowadzona jest jedynie przez część roku).
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.
Obowiązek stosowania kas rejestrujących wynika bezpośrednio z art. 111 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT.
Zgodnie z regulacjami art. 111 ust. 1 ww. ustawy podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.
Kasa rejestrująca jest szczególnego rodzaju ewidencją podatkową. Ma ona charakter ewidencji sprzedaży, gdyż zarejestrowaniu w niej podlegają transakcje opodatkowane wykonane przez podatnika. Ewidencja prowadzona za pomocą kasy rejestrującej jest niezależna od ewidencji, której prowadzenia wymagają inne przepisy w szczególności art. 109 ust. 3 ustawy o VAT. Ewidencja prowadzona przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy bowiem tylko części sprzedaży podatnika ściśle wskazanej w art. 111 ust. 1 ustawy.
Kwestie szczególne dotyczące między innymi zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących, ustawodawca reguluje na mocy wydawanych rozporządzeń w zakresie kas rejestrujących.
W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2016 r., zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania przy zastosowaniu kas rejestrujących poszczególnych czynności i podatników zawarte zostało w § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz.U. z 2014 r. poz. 1544), zwane dalej rozporządzeniem.
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2016 r. podatników rozpoczynających po dniu 31 grudnia 2014 r. dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli przewidywany przez podatnika obrót z tego tytułu nie przekroczy, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w danym roku podatkowym, kwoty 20 000 zł
W przypadku podatników korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2, zwolnienie to traci moc po upływie dwóch miesięcy następujących po miesiącu, w którym podatnik przekroczył obrót z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności, w kwocie 20 000 zł. (§ 5 ust. 2 tego rozporządzenia).
Niezależnie od wysokości osiągniętych obrotów ustawodawca wykluczył jednak z prawa do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaż usług i towarów, które szczegółowo zostały określone w § 4 powołanych rozporządzeń.
Wyłączeniem ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej objęte zostały usługi w zakresie zapisanych i niezapisanych nośników danych cyfrowych i analogowych (§ 4 pkt 2 lit. l rozporządzenia).
Uwzględniając treść przytoczonych przepisów oraz opis zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania wyłączenie ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 lit. l powołanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 listopada 2014 r. Wynika to z faktu, że dotyczy ono dostawy towaru, natomiast przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawczy jest świadczenie usług wideofilowania i usług fotograficznych przekazanych na będących własnością klienta lub zakupionych przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nośnikach (płyty CD, DVD, kasety itp.).
Zatem Wnioskodawca nie będzie zobligowany do ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego świadczonych usług wideofilowania i fotograficznych w momencie rozpoczęcia sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. W konsekwencji, w stosunku do świadczonych usług wideofilowania i fotograficznych przekazanych na będących własnością klienta lub zakupionych przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nośnikach (płyty CD, DVD, kasety itp.), Wnioskodawcę nadal obowiązują zasady ogólne. Oznacza to, że może on korzystać ze zwolnienia podmiotowego z obowiązku ewidencjonowania świadczonych usług za pomocą kasy rejestrującej, jednakże nie dłużej niż do 31 grudnia 2016 r. oraz z uwzględnieniem § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia.
W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.