INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 28 grudnia 2009 r. (data wpływu 31 grudnia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wartości początkowej Znaku – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 31 grudnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wartości początkowej Znaku.
Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14f § 1 i § 2 ustawy Ordynacji podatkowej, w związku z czym pismem z dnia 21 stycznia 2010 r., znak ILPB1/415-12/10-2/IM, na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 26 stycznia 2010 r., a w dniu 27 stycznia 2010 r. wniosek uzupełniono. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.
Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, przy czym poza prowadzoną działalnością gospodarczą wytworzył prawo do znaku towarowego (dalej: Znak). Znak ten stanowi majątek prywatny Wnioskodawcy. W celu odróżnienia towarów i usług swojego przedsiębiorstwa od towarów i usług oferowanych przez inne podmioty funkcjonujące na rynku w tej samej branży, Wnioskodawca wykorzystywał Znak w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Znak ze względu na wytworzenie jego we własnym zakresie (nie został nabyty) i jego wykorzystywanie w ramach prowadzonej działalności nie zostało ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (dalej: Ewidencja).
Wnioskodawca planuje zarejestrować Znak w Urzędzie Patentowym Rzeczpospolitej Polskiej. Wnioskodawca wraz z innymi osobami (fizyczną lub też prawną) planują powołać spółkę osobową w formie spółki komandytowej (dalej: Spółka Osobowa). Wkładem podatnika do Spółki Osobowej będzie Znak. Wartość rynkowa Znaku zostanie określona w oparciu o niezależną i profesjonalną wycenę. Przedmiotem działalności Spółki Osobowej będzie udzielanie innym podmiotom licencji na wykorzystywanie towarów i praw majątkowych. Prawo własności do Znaku zostanie przeniesione z Wnioskodawcy na Spółkę Osobową.
Po ujawnieniu Znaku w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółka Osobowa rozpocznie jego amortyzację. W przyszłości, wspólnicy Spółki Osobowej dopuszczają możliwość zbycia Znaku. Gdyby jednak doszło do takiej transakcji Wnioskodawca otrzyma środki pieniężne w związku ze zwrotem wkładu do Spółki Osobowej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie ustalenia wartości początkowej Znaku. Czy wartość Znaku ustalona w oparciu o profesjonalną i niezależną wycenę może stanowić wartość początkową wartości niematerialnej i prawnej dla celów ustalenia podstawy odpisów amortyzacyjnych?
Zdaniem Wnioskodawcy, wartością początkową wartości niematerialnej i prawnej w postaci Znaku w Spółce Osobowej będzie wartość rynkowa ustalona w oparciu o niezależną profesjonalną wycenę podmiotu zewnętrznego. Art. 22g ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż za wartość początkową wartości niematerialnych i prawnych w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego wniesionego do spółki cywilnej lub osobowej spółki handlowej jest ustalona przez wspólników na dzień wniesienia wkładów ich wartość, nie wyższa jednak niż ich wartość rynkowa z dnia wniesienia wkładu.
W drodze wyceny zleconej przez Wnioskodawcę zostanie określona wartość rynkowa Znaku i według takiej wartości zostanie określony wkład podatnika do Spółki Osobowej. Wartość określona na skutek wyceny będzie więc podstawą odpisów amortyzacyjnych. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w indywidualnej interpretacji prawa podatkowego wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w dniu 28 lipca 2008 r. (sygn. IP-PB3-423-655/08-3/MB). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Podstawę naliczenia odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków trwałych, której zasady ustalania zawarte są w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 4 ww. ustawy za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego (aportu) wniesionego do osobowej spółki handlowej ustaloną przez wspólników na dzień wniesienia wkładu lub udziału, wartość poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej, z dnia wniesienia wkładu.
Zatem, wartość początkową przedmiotowego Znaku, wniesionego aportem do spółki komandytowej będzie stanowić w myśl art. 22g ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wartość ustalona przez wspólników na moment wniesienia aportu, nie wyższa jednak od ich wartości rynkowej, z dnia wniesienia wkładu. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Tutejszy Organ informuje, że wniosek: w zakresie wniesienia przez Wnioskodawcę Znaku do Spółki Osobowej został rozstrzygnięty w dniu 23 lutego 2010 r. odrębną interpretacją nr ILPB1/415-12/10-3/IM, w zakresie ustalenia dochodu z tytułu zbycia Znaku został rozstrzygnięty w dniu 23 lutego 2010 r. odrębną interpretacją nr ILPB1/415-12/10-5/IM, w zakresie wycofania części lub całości wkładu wniesionego do Spółki Osobowej został rozstrzygnięty w dniu 23 lutego 2010 r. odrębną interpretacją nr ILPB1/415-12/10-6/IM. Odnosząc się do powołanej przez Wnioskodawcę interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tut.
Organ informuje, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.