INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 6 grudnia 2011 r. (data wpływu 12 grudnia 2011 r.), uzupełnionym w dniu 9 grudnia 2011 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 12 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest osobą fizyczną, komplementariuszem spółki komandytowo-akcyjnej. Dokonuje rozliczeń w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Spółka komandytowo-akcyjna prowadzi pełne księgi rachunkowe, będąc podmiotem zobowiązanym do stosowania zasad pełnej rachunkowości na podstawie art. 2 ustawy o rachunkowości. Spółka komandytowo-akcyjna ma zamiar zawrzeć jako korzystający umowę leasingu operacyjnego w rozumieniu art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 17b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Celem umowy jest pozyskanie finansowania na okres do jednego roku.
Przedmiotem umowy leasingu będzie środek trwały w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca planuje zawrzeć umowę, zgodnie z którą wysokość rat leasingowych nie zostanie ustalona w równej wysokości przez cały okres trwania umowy leasingowej. Przykładowo, opłata wstępna wyniesie ok. 45% wartości przedmiotu leasingu i raty w pierwszych dziewięciu do dwunastu miesiącach będą znacznie większe niż w pozostałych okresach umowy leasingu. Umowa leasingu operacyjnego będzie spełniać warunki wymienione w przepisie art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy opłaty leasingowe wynikające z umowy leasingu opisanej w stanie faktycznym, aby mogły być podatkowym kosztem uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy, muszą być ustalone w równej wysokości przez cały czas trwania umowy leasingowej, czy też mogą być kształtowane dowolnie nie naruszając przy tym zapisów art. 23b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych? Poprzez dowolność rozumiane jest tutaj kształtowanie obciążeń z tytułu leasingu np. ze względu na potrzeby finansowe Spółki lub posiadane aktywa finansowe.
Zdaniem Wnioskodawcy, opłaty leasingowe ustalone w różnej wysokości przez okres trwania umowy leasingu, stanowią koszt uzyskania przychodu w dacie poniesienia na podstawie art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Oznacza to możliwość obiektywnego związku pomiędzy poniesionym wydatkiem, a dochodem osiągniętym z danego źródła. W celu zaklasyfikowania danego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, musi on spełniać następujące warunki: pozostaje w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i jest poniesiony w celu osiągnięcia przychodu albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie znajduje się w katalogu z art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawierającym koszty nieuznawane za koszty uzyskania przychodów, jest właściwie udokumentowany.
Zgodnie z art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodu korzystającego, jeżeli umowa spełnia warunki wymienione w tym przepisie. Przepis art. 23b ust. 2 ww. ustawy określa, że opłaty ustalone w umowie leasingu stanowią koszt uzyskania przychodu korzystającego, jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu nie korzystał ze zwolnień w podatku dochodowym, przysługujących na podstawie przepisów wymienionych w tym artykule.
Uznanie umowy do celów podatkowych za umowę leasingu operacyjnego nie zostało uzależnione od sposobu dokonywania spłat na rzecz finansującego. W umowie leasingu raty mogą zatem być określone w różnej wysokości. Dowolne ukształtowanie wysokości rat leasingu nie wpłynie na brak możliwości zaliczenia ich do podatkowych kosztów uzyskania przychodów, o ile zostaną spełnione przesłanki z art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Stanowisko Wnioskodawcy zostało potwierdzone w następujących interpretacjach wydanych przez Ministra Finansów: interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 4 lipca 2011 r., sygn. ILPB1/415-566/11-4/AG; interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 22 listopada 2010 r. sygn. ITPB1/415-830a/10/RR. Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie swojego stanowiska. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła.
Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, być właściwie udokumentowany.
Jak wynika z powyższego, zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów określonego wydatku wymaga łącznego spełnienia dwóch podstawowych przesłanek, które zakładają, że między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu bądź funkcjonowanie źródła przychodu, a także wydatek ten nie został wyłączony z kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 23 ustawy.
W świetle art. 23b ust. 1 ww. ustawy, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli: umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 10 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości; umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony; suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.
Przepis art. 23b ust. 2 stanowi, że opłaty ustalone w umowie leasingu stanowią koszt uzyskania przychodu korzystającego, jeżeli finansujący w dniu zawarcia mowy leasingu nie korzystał ze zwolnień w podatku dochodowym, przysługujących na podstawie przepisów wymienionych w tym artykule. Wnioskodawca uważa, iż dowolne kształtowanie wysokości rat leasingowych, jeżeli zostaną spełnione warunki zapisane w ustawie, nie wpłynie na brak możliwości zaliczenia ich do podatkowych kosztów uzyskania przychodu. W związku z powyższym, jeżeli spełnione zostaną wymienione warunki określone w art. 23b ust. 1 cytowanej ustawy, korzystający ma prawo ujęcia w kosztach opłat ustalonych w umowie leasingu.
Reasumując, Wnioskodawca słusznie uważa, iż raty leasingowe (opłaty), aby mogły być podatkowym kosztem uzyskania przychodu nie muszą być ustalone w równej wysokości przez cały czas trwania umowy leasingowej. Mogą być kształtowane dowolnie niezakłócając przy tym zapisów art. 23b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tut. organ zaznacza, iż w niniejszej interpretacji nie odniósł się do kwestii momentu zaliczenia opłat leasingowych do kosztów uzyskania przychodów, albowiem kwestia ta nie była przedmiotem zapytania Wnioskodawcy.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę pism urzędowych, tut. organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.