INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 9 stycznia 2012 r. (data wpływu 12 stycznia 2012 r.), uzupełnionym w dniu 4 kwietnia 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 12 stycznia 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 29 marca 2012 r., znak ILPB1/415-49/12-2/TW, na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.
Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 2 kwietnia 2012 r., a w dniu 4 kwietnia 2012 r. wniosek uzupełniono. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Dnia 2 listopada 2004 r. na podstawie umowy zamiany aktem notarialnym wraz z mężem na prawach współwłasności majątkowej Wnioskodawczyni nabyła prawo własności nieruchomości stanowiącej grunt orny, który powiększył ich majątek wspólny. Dnia 15 marca 2011 r. aktem notarialnym została zawarta pomiędzy nimi umowa o częściowy podział majątku wspólnego. Jego wartość w dniu podziału wynosiła 550.000 PLN.
Zgodnie z oświadczeniem zawartym w akcie notarialnym, całość majątku przeszła na własność Zainteresowanej i nie następują pomiędzy nimi żadne spłaty oraz że nie mają oni względem siebie żadnych roszczeń. Dnia 26 września 2011 r. na podstawie aktu notarialnego Wnioskodawczyni sprzedała wymieniony wyżej nabyty w 2004 r. przez nich grunt orny, który stanowi nieruchomość rolną w rozumieniu art. 46 Kodeksu cywilnego i może być wykorzystywany do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, za kwotę 50.000 PLN.
W uzupełnieniu wniosku Zainteresowana podała, że grunt orny, o którym mowa we wniosku nie był nigdy wykorzystywany w pozarolniczej działalności gospodarczej, przedmiotowy grunt wchodził w skład gospodarstwa rolnego, od gruntu tego był płacony podatek rolny, działka leży na obszarze, na którym nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z zaświadczenia burmistrza z dnia 6 września 2011 r. Ww. grunt wg stanu wiedzy Wnioskodawczyni wskutek sprzedaży nie utracił charakteru rolnego, w akcie notarialnym nie ma wzmianki o sposobie zagospodarowania tego gruntu przez kupującego. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy ½ kwoty uzyskanej ze sprzedaży gruntu ornego, czyli kwota 25.000 PLN jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 18% płatnego do dnia 31 marca 2012 r.? Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8d podatku dochodowego od osób fizycznych przychodem jest odpłatne zbycie nieruchomości przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tej nieruchomości. Ponieważ nabycie gruntu nastąpiło w roku 2004, pięć lat od nabycia nieruchomości minęło z końcem 2009 roku.
Do określenia przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości za moment nabycia nieruchomości należy uznać moment jej nabycia do majątku wspólnego, nie zaś moment podziału majątku. Wnioskodawczyni uważa, że cała kwota uzyskana ze zbycia gruntu, tj. 50.000 PLN nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, innych rzeczy, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
Podkreślić należy, iż przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, że sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego.
Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nastąpi po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) cyt. ustawy podatkowej decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż w dniu 2 listopada 2004 r. na podstawie umowy zamiany aktem notarialnym wraz z mężem na prawach współwłasności majątkowej Wnioskodawczyni nabyła prawo własności nieruchomości stanowiącej grunt orny, który powiększył ich majątek wspólny.
Dnia 15 marca 2011 r. aktem notarialnym została zawarta pomiędzy małżonkami umowa o częściowy podział majątku wspólnego. Zgodnie z oświadczeniem zawartym w akcie notarialnym, całość majątku przeszła na własność Zainteresowanej i nie następują pomiędzy nimi żadne spłaty oraz że nie mają oni względem siebie żadnych roszczeń. Dnia 26 września 2011 r. na podstawie aktu notarialnego Wnioskodawczyni grunt sprzedała. Stosunki majątkowe pomiędzy małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 ze zm.).
W myśl cytowanej ustawy, istota wspólności ustawowej wyraża się w tym, że: powstaje z mocy samego prawa z chwilą zawarcia małżeństwa (o ile wcześniej przyszli małżonkowie nie zawarli małżeńskiej umowy majątkowej – intercyzy), obejmuje majątek wspólny (rozumiany jako przedmioty majątkowe nabyte w czasie trwania wspólności ustawowej przez oboje małżonków lub przez jednego z nich). Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym (art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Co więcej, wspólność ustawowa charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania udziały małżonków w majątku wspólnym nie są określone, a zatem jest to typ współwłasności łącznej.
Opisany ustrój majątkowy trwa do ustania lub unieważnienia małżeństwa albo orzeczenia separacji, chyba że w czasie trwania związku małżeńskiego: małżonkowie zawarli małżeńską umowę majątkową, z ważnych powodów na żądanie jednego z małżonków sąd orzekł zniesienie wspólności, wspólność ustała z mocy prawa na skutek całkowitego lub częściowego ubezwłasnowolnienia jednego z małżonków. Współwłasność z kolei jest instytucją prawa cywilnego polegającą na tym, iż własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).
Istota współwłasności polega bowiem na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, a nie o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w prawie, ale nie w rzeczy. Będąca przedmiotem współwłasności rzecz jest niepodzielna i każdemu ze współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy w trakcie trwania współwłasności, a nie jedynie do jej części określonej wielkością jego udziału.
Tym samym, można też uznać, że prawo do całej rzeczy każdy ze współwłaścicieli nabywa w momencie nabycia udziału w prawie własności. Każdy ze współwłaścicieli ma bowiem jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli, a mianowicie każdy jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 Kodeksu cywilnego). W myśl art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego, współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.
Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy Działu IV Księgi drugiej Kodeksu cywilnego, o czym stanowi art. 196 § 2 tej ustawy. Zgodnie z nimi każdy ze współwłaścicieli w każdym czasie może domagać się zniesienia współwłasności.
W myśl art. 211 i 212 Kodeksu cywilnego, zniesienie współwłasności może nastąpić przez podział rzeczy wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych, bądź przez podział cywilny, polegający na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości udziałów współwłaścicieli. W rezultacie w wyniku zniesienia współwłasności dochodzi więc jedynie do nowego ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy wspólności.
Stąd, gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby nie ulega powiększeniu, nie może być traktowany w kategorii nabycia, gdyż w ten sposób nie uległ powiększeniu zakres dotychczasowego władztwa tej osoby nad rzeczą (w tym przypadku nieruchomości), jak też stan jej majątku osobistego. Zatem, za datę nabycia nieruchomości lub prawa – w przypadku ich sprzedaży, które przypadły danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy przyjąć datę ich nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie w majątku objętym współwłasnością.
Jeżeli natomiast wartość otrzymanej nieruchomości lub prawa przekracza udział we współwłasności, to wówczas za datę nabycia tej części nieruchomości, która przekracza udział we współwłasności, należy przyjąć dzień, w którym dokonano zniesienia współwłasności. Jak wskazała Zainteresowana we wniosku, w wyniku podziału majątku wspólnego całość majątku przeszła na Jej własność i nie nastąpiły pomiędzy małżonkami żadne spłaty, nie mają oni względem siebie żadnych roszczeń.
Wobec tego co wywiedziono wyżej, uznać należy, iż Wnioskodawczyni nabyła przedmiotowy grunt orny w dwóch datach: w roku 2004, tj. w wyniku umowy zamiany na prawach współwłasności majątkowej (ponieważ udziały małżonków w majątku wspólnym są równe), oraz w roku 2011, tj. w wyniku podziału majątku wspólnego skutkującego przyznaniem Zainteresowanej na wyłączność całego gruntu ornego (ponieważ wtedy Wnioskodawczyni nabyła pozostały udział w tym gruncie). Tym samym, w odniesieniu do przysługującego Wnioskodawczyni udziału w gruncie ornym nabytego w 2004 roku pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, upłynął z końcem 2009 roku.
Biorąc powyższe pod uwagę, w odniesieniu do ww. udziału Zainteresowanej nabytego w 2004 r., stwierdzić należy, iż w tejże części przedmiotowa sprzedaż w dniu 26 września 2011 r. – ponieważ została dokonana po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie zbytego udziału w gruncie – nie stanowi źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W odniesieniu natomiast do przysługującego Wnioskodawczyni udziału w gruncie nabytego w 2011 roku, wskazać należy, co następuje.
Zgodnie z art. 30e ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać: dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. W myśl art. art. 45 ust. 1 ww. ustawy podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 7 i 8. W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30e (art.
45 ust. 1a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zgodnie z art. 45 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy w terminie określonym w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7, podatnicy są obowiązani wpłacić należny podatek wynikający z zeznania, o którym mowa w ust. 1a pkt 3. W przedmiotowej sprawie zasadnym jest wskazać, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż przychody uzyskane z tytułu sprzedaży całości lub części nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego są wolne od podatku dochodowego. Zwolnienie to nie dotyczy jednak przychodu uzyskanego ze sprzedaży gruntów, które w związku z tą sprzedażą utraciły charakter rolny.
Z informacji przedstawionych przez Wnioskodawczynię wynika, że grunt orny będący przedmiotem odpłatnego zbycia wchodził w skład gospodarstwa rolnego, a wskutek sprzedaży nie utracił charakteru rolnego. Stosownie do powyższego stwierdzić należy, iż sprzedaż udziału w gruncie przysługującego Zainteresowanej nabytego w 2011 r. stanowi przychód, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, który nie podlega opodatkowaniu 19% podatkiem płatnym do dnia 30 kwietnia 2012 r., stosownie do uregulowań art. 30e ust. 1 i art. 45 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy.
Reasumując, ½ kwoty (25.000 zł) uzyskana ze sprzedaży udziału gruntu ornego przysługującego Zainteresowanej nabytego w 2004 roku (w wyniku umowy zamiany), jest wolna od podatku dochodowego z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast druga połowa kwoty (również 25.000 zł) uzyskana ze sprzedaży udziału gruntu ornego przysługującego Zainteresowanej nabytego w 2011 roku (w wyniku podziału majątku wspólnego) stanowi przychód, korzystający jednak ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy.
Jednocześnie wyjaśnić należy, iż stanowisko Wnioskodawczyni uznano za nieprawidłowe z uwagi na odmienne uzasadnienie prawne dokonane przez tutejszy Organ. Ponadto tut. Organ zauważa że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.