INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 20 stycznia 2014 r. (data wpływu 22 stycznia 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. (data wpływu 30 kwietnia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zakwalifikowania spłaty na rzecz byłego męża do kosztów uzyskania przychodu ze sprzedaży lokalu mieszkalnego - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 22 stycznia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zakwalifikowania spłaty na rzecz byłego męża do kosztów uzyskania przychodu ze sprzedaży lokalu mieszkalnego. Z uwagi na fakt, że ww. wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z 14 kwietnia 2014 r. nr ILPB2/415-103/14-2/ES Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
Jednocześnie poinformowano Zainteresowaną, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a uzupełnieniem wniosku przez Wnioskodawczynię nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wezwanie wysłano 14 kwietnia 2014 r. (skuteczne doręczenie nastąpiło 22 kwietnia 2014 r.), natomiast 30 kwietnia 2014 r. do tut. Organu wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego 28 kwietnia 2014 r.). We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.
Wnioskodawczyni jest właścicielką mieszkania (…), które do pewnego momentu było mieszkaniem komunalnym. W dniu 4 maja 2009 r. ww. mieszkanie zostało wykupione na własność przez Zainteresowaną i byłego małżonka. Od dnia wykupu mieszkania, przez okres 5 lata (do 3 maja 2014 r.) Wnioskodawczyni jest zobowiązana do przestrzegania warunków bonifikaty udzielonej na wykup mieszkania. Ponadto Zainteresowana wyjaśniła, że w dniu 4 lipca 2012 r. - na podstawie wyroku sądu okręgowego - małżeństwo Wnioskodawczyni zostało rozwiązane. Dodała, że sprawa rozwodowa odbyła się z powództwa Zainteresowanej.
Były mąż wyprowadził się z mieszkania na początku 2012 r. Wcześniej kiedy jeszcze mieszkał nie dokonywał żadnych opłat tytułem utrzymania mieszkania. Wszystkie zobowiązania opłacała Wnioskodawczyni. Podnosiła standard lokalu mieszkalnego dokonując zakupów oraz remontów. W sierpniu 2012 r. były mąż wniósł o podział majątku. Ostatecznie sprawa podziału majątku odbyła się 23 lipca 2013 r., w wyniku której były małżonek otrzymał samochód, garaż oraz połowę wartości mieszkania (95 000 zł). Przedmiotowe mieszkanie zostało przyznane Wnioskodawczyni do zamieszkania.
Mąż zażądał kwoty: 15 000 zł jako zaliczki do końca 2013 r. oraz 80 000 zł do końca 2014 r. W związku z ww. spłatą Wnioskodawczyni planuje sprzedaż tego mieszkania mając świadomość, że oprócz bonifikaty należy mieć na uwadze obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, jeżeli sprzedaż nastąpi przed upływem 5-letniego (ustawowego) terminu przy czym rozważana jest kwestia zwolnienia z zapłaty tego podatku. Wnioskodawczyni zobowiązana jest przeznaczyć część kwoty ze sprzedaży mieszkania na spłatę byłego małżonka. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.
Czy spłata na rzecz byłego małżonka (zasądzona wyrokiem sądu) będzie kosztem uzyskania przychodu ze sprzedaży lokalu mieszkalnego? Zdaniem Wnioskodawczyni, art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym mówi, że odpłatne zbycie nieruchomości jest źródłem przychodu. Jednak do celów podatkowych przychody są pomniejszane o koszty ich uzyskania. Biorąc pod uwagę fakt, że spłata byłego małżonka jest dla Zainteresowanej możliwa jedynie ze środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości (a właściwie oddanie „części mieszkania”, którą przyznał byłemu małżonkowi sąd w postaci pieniężnej) - to kwota przeznaczona na ową spłatę jest kosztem uzyskania przychodu, i nie powinna być opodatkowana.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, źródłem przychodu jest, z zastrzeżeniem ust. 2, odpłatne zbycie: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
W przypadku sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w powyższym przepisie decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu przychodu (dochodu) ma moment i forma ich nabycia. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że przedmiotowe mieszkanie, które Wnioskodawczyni planuje sprzedać nabyła w następujących okolicznościach: w części w drodze zakupu wraz z byłym małżonkiem, w 2009 r., w części na skutek podziału majątku małżeńskiego, w 2013 r. W tym miejscu należy wskazać, że współwłasność jest instytucją prawa cywilnego uregulowaną w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.
Dz.U. z 2014 r., poz. 121). Zgodnie z art. 195 ww. Kodeksu współwłasność polega na tym, że własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. W myśl art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego, współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy Działu IV Księgi drugiej Kodeksu cywilnego, o czym stanowi art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 210 ww. Kodeksu każdy ze współwłaścicieli może domagać się zniesienia współwłasności.
Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy, jeżeli mieści się w ramach udziału, jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbył się bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega powiększeniu mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku osobistego. Analogicznie, okoliczność, że udział innego współwłaściciela ulega pomniejszeniu, traktowana być musi w kategorii zbycia, gdyż w ten sposób ulega pomniejszeniu zarówno zakres dotychczasowego władztwa tej osoby nad rzeczą (tu nieruchomością), jak też stan jej majątku osobistego.
W omawianej sprawie, jak wskazuje Wnioskodawczyni, pozostałą część lokalu mieszkalnego uzyskała w 2013 r. w wyniku podziału majątku małżeńskiego. Na podstawie orzeczenia sądu Zainteresowana została zobowiązana do spłaty na rzecz byłego męża połowy mieszkania, tj. kwoty w wysokości 95 000 zł.
Tak więc, jeżeli sprzedaż mieszkania nastąpi przed 1 stycznia 2015 r. - to przychód uzyskany z tej transakcji - zarówno do części nabytej w 2009 r. jak i w 2013 r. podlega opodatkowaniu zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r. Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
W myśl art. 30e ust. 4 ww. ustawy, po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3 (PIT-39), wykazać: dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. Stosownie do ust. 2 artykułu 30e ww. ustawy, podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
Art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej.
Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe (potoczne) rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością).
Zgodnie z art. 22 ust. 6c ww. ustawy, koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Ponadto zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy wysokość nakładów, o których mowa powyżej, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
W świetle powyższego wydatki poczynione przez Zainteresowaną z tytułu spłaty byłego małżonka mieszczą się w kategorii kosztów nabycia, o których mowa w art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem spłata ta stanowi wydatek na nabycie połowy mieszkania, która należała do niego (współwłaściciela). Tak więc kwota spłaty na rzecz byłego męża może stanowić koszt nabycia zbywanego lokalu mieszkalnego, o który Wnioskodawczyni będzie miała prawo pomniejszyć uzyskany ze sprzedaży przychód.
Zastrzec jednakże należy, że aby rzeczona spłata mogła być odliczona od przychodu ze zbycia ww. lokalu mieszkalnego spłata ta musi być udokumentowana, czyli wydatek musi być faktycznie poniesiony. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Zainteresowaną i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św.
Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.