INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 23 sierpnia 2010 r. (data wpływu do Biura KIP w Lesznie 8 września 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sprzedaży nieruchomości – jest: prawidłowe – w odniesieniu do określenia skutków podatkowych dotyczących sprzedaży budynku, nieprawidłowe – w pozostałym zakresie.
UZASADNIENIE W dniu 23 sierpnia 2010 r. Pan złożył do Pierwszego Urzędu Skarbowego w Poznaniu wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sprzedaży nieruchomości. Pismem z dnia 3 września 2010 r. nr TP-1/0711-144/10 Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Poznaniu – działając w związku z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego – przesłał zgodnie z właściwością wniosek Pana do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu.
Wyjaśnić bowiem należy, że zgodnie ze znowelizowanym art. 14a ustawy Ordynacja podatkowa, z dniem 1 lipca 2007 r. organem właściwym do dokonywania interpretacji przepisów prawa podatkowego został Minister Finansów. Natomiast, stosownie do art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej Minister Finansów upoważnił – w drodze ww. rozporządzenia – dyrektorów czterech izb skarbowych do wydawania interpretacji indywidualnych w jego imieniu i w ustalonym zakresie, określając jednocześnie właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych organów.
W analizowanym przypadku, właściwym miejscowo organem podatkowym do wydania pisemnej interpretacji od dnia 1 lipca 2007 r. jest – w związku z § 6 ww. rozporządzenia – Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Zainteresowany podaje, iż od 1989 r. wraz z żoną i synem, był posiadaczem w ramach dzierżawy wieczystej gruntu przeznaczonego na cele rekreacyjne. Dom został zbudowany w 1989 r. z własnych środków i był współwłasnością wyłącznie wyżej wymienionych.
Aktem notarialnym podpisanym dnia 17 lutego 2010 r. została przeniesiona własność nieruchomości, tj. gruntu (dom był już własnością Ww.) z urzędu miejskiego, tak jak zostało zapisane w dzierżawie wieczystej, na rzecz Wnioskodawcy, Jego żony (50%) oraz na rzecz syna Zainteresowanego (50%). Cenę zbycia udziałów w prawie własności urząd ustalił na kwotę 4 173,62 zł. Kwota ta stanowiła różnicę pomiędzy wartością prawa wieczystego wynoszącego 8 708,00 zł a wartością prawa użytkowania wieczystego wynoszącego 5 287,22 zł powiększoną o 22% podatek VAT.
Udział Wnioskodawcy i Jego żony w całej nieruchomości wynoszący 50%, aktem notarialnym podpisanym w dniu 19 maja 2010 r. został sprzedany synowi za kwotę 25 000,00 zł. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Od jakiej kwoty małżonkowie są zobowiązani zapłacić podatek dochodowy? Zdaniem Wnioskodawcy, do dochodu małżonkowie zobowiązani są zaliczyć kwotę 2 086,81 zł / 50% kwoty, za którą zakupiono udziały w gruncie od urzędu miejskiego, tj. 4 173,62 zł / 2 = 2 086,81 zł. Zainteresowany stoi na stanowisku, iż z uwagi na fakt, że dom został wybudowany w 1989 r. ze środków własnych, jego sprzedaży nie należy zaliczać do dochodu podlegającego opodatkowaniu.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za: prawidłowe – w zakresie określenia skutków podatkowych dotyczących sprzedaży budynku, nieprawidłowe – w pozostałym zakresie. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. W przypadku sprzedaży nieruchomości decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment jej nabycia.
Z analizy wniosku wynika, że dnia 17 lutego 2010 r. Zainteresowany wraz z żoną nabył na własność, w drodze umowy z urzędem miasta, udział w gruncie w wysokości 50%, w stosunku do którego małżonkowie byli posiadaczami w ramach dzierżawy wieczystej. W 1989 r. na przedmiotowym gruncie wybudowano dom. Zatem, w przedmiotowej sprawie znajdą zastosowanie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r. Zgodnie z art. 30e ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać: dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. Stosownie do ust. 2 artykułu 30e ww. ustawy, podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
W myśl przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej, którą zgodnie z ust. 3 tegoż artykułu określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.
Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe (potoczne) rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością).
Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania (art. 22 ust. 6c ustawy). Stosownie do art. 22 ust. 6e tej ustawy, wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
Ze stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca będąc wraz z żoną współwłaścicielem udziału w nieruchomości, nabytego w 2010 r., dokonał jego zbycia na rzecz syna. Przedmiotowe zbycie również nastąpiło w 2010 r. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż sprzedaż udziału w gruncie, nabytego w 2010 r. – stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do treści art. 30e ust. 1 i 4 ww. ustawy, od sprzedaży przedmiotowego udziału podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku i jest płatny w terminie złożenia zeznania podatkowego.
Podkreślić tutaj należy, iż przychodem jest, stosownie do wyżej cytowanego art. 19 ustawy, wartość rynkowa sprzedanego udziału, zaś kosztem – wydatek poniesiony na nabycie prawa własności tego udziału. Informuje się, iż zarówno ustalenie wysokości przychodu, jak i kosztów nabycia, należy odnieść proporcjonalnie do wysokości posiadanego przez Zainteresowanego udziału w prawie do gruntu. Zatem, przedstawionego we wniosku stanowiska, zgodnie z którym cena zapłacona tytułem nabycia jest tożsama z przychodem uzyskanym ze sprzedaży ww. udziału – nie można było uznać za prawidłowe. Ponadto, tut.
Organ pragnie nadmienić, iż nie stanowi źródła przychodu sprzedaż budynku wybudowanego na przedmiotowym gruncie. W związku z tym, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do zapłaty podatku z tytułu odpłatnego zbycia domu z uwagi na upływ pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego wybudowanie, tj. 1989 r. Informuje się ponadto, iż wydając interpretację w trybie ww. przepisu organ nie oblicza wysokości należnego podatku, z tytułu sprzedaży udziału w gruncie. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu nie mógł ustosunkować się do przedstawionych przez Wnioskodawcę obliczeń. Końcowo, tut.
Organ informuje, że zgodnie z art. 14b § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, iż interpretacje prawa podatkowego wydaje się wyłącznie na pisemny wniosek zainteresowanego i tylko w jego indywidualnej sprawie.
Z uwagi na to, że wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej stosowania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został złożony przez Wnioskodawcę, tj. jednego z byłych współwłaścicieli zbytego udziału w nieruchomości, zaznacza się, iż interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla drugiego ze współwłaścicieli, tj. żony Zainteresowanego. Żona Zainteresowanego chcąc uzyskać interpretację indywidualną powinna wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej udzielenie. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.