INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 3 grudnia 2010 r. (data wpływu 6 grudnia 2010 r.) uzupełnionym pismem z dnia 15 lutego 2011 r. (data wpływu 21 lutego 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktury wystawionej przez kontrahenta, który na dzień wystawienia faktury był podmiotem niezarejestrowanym jako czynny podatnik podatku od towarów i usług – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 6 grudnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktury wystawionej przez kontrahenta, który na dzień wystawienia faktury był podmiotem niezarejestrowanym jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 15 lutego 2011 r. (data wpływu 21 lutego 2011 r.) o doprecyzowanie stanu faktycznego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca zajmuje się obrotem metalami kolorowymi.
We wrześniu 2010 r. Zainteresowany podjął współpracę z nowym kontrahentem, który przedstawił mu dokumenty założycielskie firmy (NIP, REGON, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej) oraz dokument potwierdzający zarejestrowanie podmiotu jako podatnika (VAT-5). Na podstawie takich dokumentów Wnioskodawca dokonał transakcji zakupu złomu. W miesiącu listopadzie Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem do urzędu skarbowego z zapytaniem czy ten kontrahent nadal jest czynnym podatnikiem podatku VAT, po to, by móc bezpiecznie dalej zawierać transakcje kupna i sprzedaży.
Wnioskodawca otrzymał odpowiedź, że kontrahent był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny do końca października 2010 r. Natomiast w listopadzie nie był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. W okresie od 1 listopada do dnia wystąpienia z wnioskiem do urzędu skarbowego Wnioskodawca dokonał z kontrahentem transakcji zakupu, na podstawie faktury VAT.
W piśmie z dnia 15 lutego 2011 r. (data wpływu 21 lutego 2011 r.) stanowiącym uzupełnienie wniosku Wnioskodawca wskazał, iż jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT od 17 grudnia 2003 r. Przedmiotowa faktura zawiera wszystkie dane wymagane przez § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r., łącznie z tożsamością osoby, która wystawiła fakturę, oraz wskazany jest również przedmiot dostawy. Dostawa będąca przedmiotem faktury została faktycznie dokonana (Wnioskodawca posiada dowód PZ oraz kwit wagowy). Na fakturze VAT wystawionej przez kontrahenta jako sposób zapłaty wskazano gotówkę, a Wnioskodawca posiada dokumenty potwierdzające zapłatę.
Towary nabyte w miesiącu listopadzie 2010 r. na podstawie przedmiotowej faktury mają związek ze sprzedażą opodatkowaną. Nie było żadnych okoliczności, w związku z którymi Wnioskodawca powziął wątpliwości co do wiarygodności kontrahenta. Wnioski o sprawdzenie czy dany podmiot jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT Wnioskodawca wysyła co miesiąc w celu zgromadzenia odpowiednich dokumentów o kontrahentach do właściwej współpracy. Poza tym nie było żadnych okoliczności, które mogłyby wskazać, że dana transakcja mogła stanowić nadużycie podatkowe.
Do dostawy towarów, które dokumentują faktury wystawione w listopadzie 2010 r. zastosowanie miał szczególny moment powstania obowiązku podatkowego, zgodnie z przepisem art. 19 ust. 13 pkt 5 ustawy: data sprzedaży, wystawienia i zapłaty jest taka sama. Wnioskodawca nie posiada informacji co do okoliczności wyrejestrowania kontrahenta. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Jeżeli w okresie od 1 listopada do dnia otrzymania zaświadczenia Wnioskodawca dokonałby zakupu metali kolorowych od takiego kontrahenta to, czy ma prawo odliczenia podatku VAT naliczonego od takiej faktury?
Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka powinna odliczyć sobie podatek VAT od takiej faktury, ponieważ w momencie zawierania transakcji gospodarczej nie była świadoma takiej sytuacji, a dokonała wszelkich starań, mimo braku takiego obowiązku by kontrolować kontrahenta. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Podstawowy warunek uzależniający prawo do odliczenia podatku naliczonego zawarty jest w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej ustawą.
Wyraża on ogólną zasadę, zgodnie z którą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Natomiast w myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: z tytułu nabycia towarów i usług, potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego, od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu - z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Stosownie do art. 86 ust. 10 pkt 1 oraz ust. 11 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18. Jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych (art.
86 ust. 11 ustawy). Do podstawowych zasad wspólnego systemu VAT należy m.in. zasada neutralności podatku dla podatnika, rozumiana jako stosowanie podatku od towarów i usług na wszystkich etapach obrotu gospodarczego z równoczesnym prawem do potrącenia podatku zawartego w poprzedniej fazie obrotu. Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynika z samej konstrukcji podatku od towarów i usług i ma na celu zapewnienie neutralności tego podatku dla podatników VAT czynnych.
Podatnik ma prawo do skorzystania z przedmiotowego prawa w określonych przepisami terminach, pod warunkiem spełnienia przez niego określonych warunków pozytywnych (związku nabytych towarów i usług z czynnościami opodatkowanymi), jak i niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych m.in. w art. 88 ustawy.
Zgodnie z treścią art. 88 ust. 3a. ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy: sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi: wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących, w których kwota podatku wykazana na oryginale faktury lub faktury korygującej jest różna od kwoty wykazanej na kopii; transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku; wystawiono więcej niż jedną fakturę dokumentującą tę samą sprzedaż; wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne: stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności, podają kwoty niezgodne z rzeczywistością – w części dotyczącej tych pozycji, dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością, potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego – w części dotyczącej tych czynności; faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego; zaświadczenie, o którym mowa w art. 86 ust. 5, zawiera informacje niezgodne ze stanem faktycznym.
Stosownie do regulacji art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Wskazując, w cyt. wyżej art. 106 ustawy, krąg podmiotów obowiązanych wystawić fakturę, ustawodawca posłużył się określeniem „podmioty, o których mowa w art. 15”.
Według treści art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Status danego podmiotu jako podatnika VAT, w świetle powyższego przepisu, jest niezależny od dokonania rejestracji dla potrzeb tego podatku.
Jednakże należy podkreślić, iż mocą art. 96 ust. 1 ustawy, na podmioty, o których mowa w art. 15, nałożony został obowiązek złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenia rejestracyjnego, przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 (przepis ten zawiera katalog czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług). Z obowiązku tego wyłączone zostały jedynie podmioty zwolnione od podatku, które mogą owe zgłoszenie złożyć, aczkolwiek nie mają takiego obowiązku.
Jednocześnie należy powołać dyspozycję § 4 ust. 1, rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.), zgodnie z którą zarejestrowani podatnicy jako podatnicy VAT czynni, posiadający numer identyfikacji podatkowej, wystawiają faktury oznaczone wyrazami „FAKTURA VAT”.
Natomiast stosownie do treści § 5 ust.1 ww. rozporządzenia, faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać co najmniej: imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy; numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11; numer kolejny faktury oznaczonej jako „FAKTURA VAT”; dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury; nazwę (rodzaj) towaru lub usługi; miarę i ilość sprzedanych towarów lub zakres wykonanych usług; cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto); wartość towarów lub wykonanych usług, których dotyczy sprzedaż, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); stawki podatku; sumę wartości sprzedaży netto towarów lub wykonanych usług z podziałem na poszczególne stawki podatku i zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu; kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto towarów (usług), z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku; kwotę należności ogółem wraz z należnym podatkiem.
Zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy osoba prawna, jednostka niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Zatem, w celu skutecznej realizacji prawa, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, podatnik wywodzący takie prawo winien je udokumentować fakturami VAT spełniającymi wymogi formalne określone w rozporządzeniu. Ponadto ustawa o podatku od towarów i usług zawiera przepis umożliwiający podatnikowi weryfikację kontrahentów – art. 96 ust. 13 ustawy.
Zgodnie z tym unormowaniem, na wniosek zainteresowanego naczelnik urzędu skarbowego jest obowiązany potwierdzić, czy podatnik jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny lub zwolniony. Zainteresowanym może być zarówno sam podatnik, jak i osoba trzecia mająca interes prawny w złożeniu wniosku. Z opisu przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca zajmuje się obrotem metalami kolorowymi. We wrześniu 2010 r. Zainteresowany podjął współpracę z nowym kontrahentem, który przedstawił mu dokumenty założycielskie firmy (NIP, REGON, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej) oraz dokument potwierdzający zarejestrowanie podmiotu jako podatnika VAT czynnego.
Na podstawie takich dokumentów Wnioskodawca dokonał transakcji zakupu złomu. W miesiącu listopadzie 2010 r. Zainteresowany wystąpił z wnioskiem do urzędu skarbowego za zapytaniem, czy kontrahent ten nadal jest czynnym podatnikiem podatku VAT, po to, by móc bezpiecznie dalej zawierać z tym kontrahentem transakcje kupna i sprzedaży. Wnioskodawca otrzymał odpowiedź, że kontrahent był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny tylko do końca października 2010 r. W okresie od 1 listopada 2010 r. do dnia wystąpienia z wnioskiem do urzędu skarbowego Wnioskodawca dokonał z kontrahentem transakcji zakupu, na podstawie faktury VAT.
Jak wynika z pisma z dnia 15 lutego 2011 r. Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT od 17 grudnia 2003 r. Przedmiotowa faktura dokumentująca transakcję zakupu złomu zawiera wszystkie dane wymagane przez § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. łącznie z tożsamością osoby, która wystawiła fakturę, jak i przedmiotu dostawy, która została faktycznie dokonana (Wnioskodawca posiada dowód PZ oraz kwit wagowy). Na fakturze VAT wystawionej przez kontrahenta jako sposób zapłaty wskazano gotówkę, a Wnioskodawca posiada dokumenty potwierdzające zapłatę.
Towary nabyte w miesiącu listopadzie 2010 r. na podstawie przedmiotowej faktury wg Wnioskodawcy mają związek ze sprzedażą opodatkowaną. Poza tym Wnioskodawca wskazał, iż nie było żadnych okoliczności, w związku z którymi powziął wątpliwości co do wiarygodności tego kontrahenta. Wnioski o sprawdzenie czy dany podmiot jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT Wnioskodawca wysyła co miesiąc w celu zgromadzenia odpowiednich informacji (dokumentów) o kontrahentach, które mają mu zapewnić właściwą z nimi współpracę. Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż nie było żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać, że ta transakcja mogła stanowić nadużycie podatkowe.
Do dostawy towarów, które dokumentują faktury wystawione w listopadzie 2010 r. wg Wnioskodawcy zastosowanie miał szczególny moment powstania obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 19 ust. 13 pkt 5 ustawy, przy czym data sprzedaży, wystawienia i zapłaty na fakturach jest taka sama. Wnioskodawca nie posiada również informacji co do okoliczności wyrejestrowania kontrahenta. Ze względu na fakt, że wraz z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, przyjęty został do polskiego systemu prawnego dorobek prawny Wspólnot Europejskich należy mieć na uwadze m.in. orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
W wyroku z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie C - 438/09 Bogusław Dankowski przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zwany dalej TSUE, wskazał, iż podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego z tytułu nabycia usług wykonanych przez innego podatnika niezarejestrowanego, jako podatnik podatku od wartości dodanej, w sytuacji gdy odnośne faktury zawierają wszystkie informacje wymagane przez wskazany art. 22 ust. 3 lit. b) Szóstej Dyrektywy, a w szczególności zawierają informacje niezbędne do ustalenia tożsamości osoby, która wystawiła te faktury, oraz rodzaju wykonanych usług.
TSUE wskazał, iż prawo do odliczenia podatku przewidziane w art. 17 ust. 2 Szóstej Dyrektywy stanowi integralną część systemu podatku VAT i co do zasady nie może być ograniczane. Tak ustanowiony system odliczeń ma bowiem na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru podatku VAT podlegającego zapłacie lub uiszczonego w ramach jego całej działalności gospodarczej. Wspólny system podatku VAT gwarantuje w ten sposób w zakresie ciężaru podatkowego neutralność wszystkich rodzajów działalności gospodarczej – niezależnie od jej celu lub wyników – pod warunkiem, że co do zasady ona sama podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
Artykuł 22 ust. 1 Szóstej Dyrektywy stanowi, że podatnicy zobowiązani są do zgłaszania rozpoczęcia, zmian i zakończenia działalności, jednakże przepis ten nie upoważnia państw członkowskich, w razie braku zgłoszenia, do odroczenia wykonania prawa do odliczenia do momentu rzeczywistego rozpoczęcia zwykłego wykonywania opodatkowanych czynności lub do pozbawienia podatnika możliwości wykonywania tego prawa.
Wobec tego, w sytuacji gdy właściwe organy podatkowe posiadają informacje niezbędne do ustalenia, że podatnik – jako odbiorca danej czynności handlowej – zobowiązany jest z tytułu podatku VAT, nie mogą one nakładać dodatkowych wymogów dotyczących przysługującego danemu podatnikowi prawa do odliczenia podatku należnego, które mogłyby skutkować uniemożliwieniem mu wykonywania wspomnianego prawa.
Jednocześnie należy nadmienić, iż przepisy art. 17 ust. 2, art. 22 ust. 1, 3 lit. b) Szóstej Dyrektywy znajdują odzwierciedlenie w obecnie obowiązujących przepisach art. 167 – 172, art. 213 ust. 1, art. 226 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. serii L Nr 347, str. 1 ze zm.).
Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż faktura VAT wystawiona przez kontrahenta, który w dacie jej wystawienia nie był podmiotem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny, może stanowić podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o ile – jak wskazał we wniosku Wnioskodawca: transakcja wykazana na fakturze została faktycznie wykonana przez wystawcę faktury; przedmiotowa faktura zawiera dane wymagane przez § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r., w szczególności zawiera informacje niezbędne do ustalenia tożsamości osoby, która wystawiła tą fakturę, oraz wskazuje przedmiot dokonanej dostawy; towary nabyte na podstawie tej faktury mają związek ze sprzedażą opodatkowaną; w danej sprawie nie wystąpiły okoliczności, w związku z którymi Wnioskodawca mógł przewidywać, że transakcja stanowi nadużycie podatkowe w celu uzyskania korzyści majątkowej.
Przy czym, powyższe prawo do obniżenia podatku należnego będzie przysługiwało pod warunkiem, że nie wystąpią inne ograniczenia, w szczególności wynikające z art. 88 ustawy o VAT. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku należy uznać za prawidłowe. Zgodnie z art. 14b § 1 powołanej wyżej ustawy Ordynacja podatkowa, Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Mając powyższe na względzie należy podkreślić, iż tut.
Organ wydał niniejszą interpretację prawa podatkowego wyłącznie na pisemny wniosek zainteresowanego i tylko w jego indywidualnej sprawie. Zatem z niniejszej interpretacji nie należy wywodzić skutków ogólnych dla innych podmiotów, innych transakcji, że w każdym przypadku faktury wystawione przez podmiot niezarejestrowany jako podatnik VAT czynny stanowią podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z nich wynikającego.
Pomimo, iż we wniosku ORD-IN zaznaczono pozycje 36 i 38 jako zdarzenie przyszłe, to jednak z uwagi na treść złożonego wniosku, a w szczególności na przedstawione okoliczności transakcji zakupu, która faktycznie wystąpiła w listopadzie 2010 r. oraz treść zadanego pytania jak i fakt uiszczenia opłaty w wysokości 40 zł, tj. opłaty odpowiadającej jednemu zaistniałemu stanowi faktycznemu, tut. Organ uznał, że przedmiotowy wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Niniejsza interpretacja traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego sprawy lub zmiany stanu prawnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.