INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z 1 lipca 2013 r. (data wpływu 5 lipca 2013 r.) uzupełnionym pismem z 20 września 2013 r. (data wpływu 23 września 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na budowę i modernizację sal wiejskich – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 5 lipca 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na budowę i modernizację sal wiejskich. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony w dniu 23 września 2013 r. o doprecyzowanie opisu stanu faktycznego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Od dnia 1 lipca 2009 r. Gmina jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT. Gmina składa deklaracje VAT i dokonuje rozliczeń w zakresie tego podatku.
Gmina jest stroną transakcji opodatkowanych VAT; wszelkie umowy cywilnoprawne zawiera Gmina, wszystkie faktury sprzedażowe wystawiane są przez Gminę, a na fakturach zakupowych Gmina widnieje jako nabywca towarów i usług. W latach 2009-2012 Gmina ponosiła wydatki na budowę sal wiejskich wraz z wyposażeniem i zagospodarowaniem terenu. Również w latach 2013-2014 Gmina poniesie wydatki na budowę kolejnej sali wiejskiej wraz z wyposażeniem i zagospodarowaniem terenu. Na budowę wszystkich sal wiejskich wraz z wyposażeniem i zagospodarowaniem terenu Gmina otrzyma dofinansowanie w ramach PROW na lata 2007-2013 do kwoty netto poniesionych nakładów.
Niezależnie od prowadzonych inwestycji polegających na budowie sal wiejskich wraz z wyposażeniem, dofinansowanych ze środków budżetu UE, Gmina prowadziła i aktualnie prowadzi remonty i modernizacje sal wiejskich już istniejących, będących jej własnością. Remonty i modernizacje Gmina finansuje ze środków własnych budżetu Gminy, choć miały też miejsce przypadki dofinansowania remontów połączonych z modernizacją sal wiejskich ze środków budżetu UE. Również w przypadku remontów i modernizacji sal wiejskich, Gmina otrzymała dofinansowanie do nakładów netto. Umowy cywilnoprawne na budowę sal z wykonawcami zawierała Gmina.
Faktury za wykonane usługi budowlane i dostawy wystawiane były i są na Gminę z numerem NIP Gminy. W fakturach wykazane zostały kwoty podatku VAT naliczonego.
Zgodnie z regulaminem określającym zasady korzystania z sal wiejskich na terenie Gminy X, przyjętym Uchwałą Rady Gminy X, sale wiejskie stanowią własność Gminy X. Opiekunem sali wiejskiej w danej miejscowości jest sołtys lub inna osoba upoważniona przez Wójta Gminy X. W regulaminie zapisano, że celem działania sal wiejskich jest: organizacja imprez dla mieszkańców wsi, organizacja spotkań sołtysa i rady sołeckiej z organizacjami i środowiskami lokalnymi, organizacja spotkań organizacji lokalnych działających na terenie wsi, promowanie kultury i sportu na wsi, podejmowanie działań rekreacyjnych, promocja wsi i Gminy, sale wiejskie mogą być udostępnione w celu organizowania spotkań i debat wyborczych w czasie oficjalnej kampanii wyborczej - odpłatnie.
Zgodnie z ww. regulaminem, sale wiejskie mogą być: odpłatnie wynajmowane, nieodpłatnie udostępniane na zebrania wiejskie organizowane przez Gminę X na zebrania i spotkania organizowane przez sołtysów, rady sołeckie, organizację społeczne działające w środowisku wiejskim (Koła Gospodyń Wiejskich, Ochotnicze Straże Pożarne itp.). Jednocześnie, w myśl regulaminu, Wójt Gminy może wyrazić zgodę na zwolnienie z opłaty za wynajęcie sali wiejskiej na zorganizowanie zabawy tanecznej, spotkań i imprez przez radę sołecką, bądź organizacje społeczne działające w środowisku wiejskim (Koło Gospodyń Wiejskich, Ochotnicze Straże Pożarne, Rady Rodziców działające przy placówkach oświatowych, itp.).
Organizacje te jednak są zobowiązane do uiszczenia kosztów zużycia energii elektrycznej, gazu i wody oraz kosztów odprowadzania ścieków i usuwania śmieci. Wynajęcie sal wiejskich odbywa się odpłatnie zgodnie ze stawkami ustalonymi Zarządzeniem Wójta Gminy X. Środki z wynajęcia sal wiejskich stanowią dochód Gminy. Utrzymanie sal wiejskich finansowane jest bezpośrednio z budżetu Gminy. Gmina ponosi koszty utrzymania sali wiejskiej w zakresie: remontów i modernizacji, ogrzewania, dostawy energii elektrycznej, gazu, wody, odbioru ścieków i odpadów.
Czynności związane z odpłatnym wynajmem wykonywane są i w przyszłości będą w imieniu i na rzecz Gminy, to jest Gmina: zawiera i zawierać będzie umowy cywilnoprawne wynajmu sal wiejskich z korzystającymi, widnieje i będzie widniała jako sprzedawca usługi wynajmu sal wiejskich na wystawianych fakturach VAT, realizuje i będzie realizowała przychody z tytułu odpłatnego wynajmu sal, które wykazuje i będzie wykazywała w rejestrach sprzedaży i w deklaracjach VAT, rozlicza i będzie rozliczała z tytułu wynajmu sal VAT należny, w Urzędzie Gminy X prowadzony jest rejestr wynajmu sal.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Z kolei art. 7 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, która nie stanowi towarów, W konsekwencji, w związku z faktem, że czynność odpłatnego wynajmu sal wiejskich wraz z wyposażeniem nie stanowi dostawy towarów, należy ją uznać za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.
Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, za podatników uznaje się osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie natomiast z ust. 6 tej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
Gmina jest właścicielem sal wiejskich wraz z wyposażeniem i bezpośrednim świadczeniodawcą usług wynajmu sal. Opłaty z tytułu korzystania z sal wiejskich stanowią dochód budżetu gminy i Gmina ponosi całość kosztów związanych z utrzymaniem sal. Gmina jest w związku z tym podatnikiem podatku VAT z tytułu wynajmu sal wiejskich i rozlicza VAT należny z tytułu odpłatnego wynajmu sal wiejskich. Obecnie Gmina rozważa możliwość dokonania korekt w zakresie dotychczasowych rozliczeń VAT w związku z odpłatnym wynajmem sal wiejskich i wprowadzeniem „prawidłowego” modelu na przyszłość.
Konkretnie Gmina zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości od wydatków poniesionych w latach poprzednich (z uwzględnieniem okresu przedawnienia), to jest Gmina zamierza skorygować odpowiednie deklaracje VAT. Podatek naliczony z faktur za budowę sal wraz z wyposażeniem nie był deklarowany przez Gminę. Gmina nie dokonywała odliczeń podatku VAT, gdyż nie miała świadomości, czy takie prawo jej przysługuje. Gmina postanowiła wyjaśnić przedmiotową kwestię w drodze złożenia niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W przyszłości, podatek naliczony z faktur będących przedmiotem wniosku będzie na bieżąco deklarowany przez Gminę obok podatku należnego.
W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany wskazał, że: w wyniku prowadzonych przez Gminę budów sal wiejskich następuje wytworzenie nieruchomości, czyli wybudowanie budynku, o którym mowa w art. 2 pkt 14a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Natomiast prowadzone przez Gminę modernizacje sal wiejskich stanowią ulepszenia wpływające na zwiększenie wartości użytkowej sal w stosunku do ich wartości z dnia przyjęcia do używania.
Remonty sal wiejskich mają na celu przywrócenie ich pierwotnej wartości użytkowej a wydatki ponoszone na remonty są wydatkami bieżącymi związanymi z utrzymaniem sal wiejskich obok takich wydatków jak: wydatki na bieżące konserwacje, wywozy nieczystości, zakup środków czystości i drobnego wyposażenia, itp.; w związku z przedstawionym opisem sprawy zawartym we wniosku dotyczącym wydatków związanych z salami wiejskimi, Gmina wykonuje czynności zarówno opodatkowane podatkiem VAT, jak i czynności niepodlegające opodatkowaniu. Wydatki te obejmują nabycie towarów (m.in. media, opał, środki czystości, wyposażenie sal), jak i usług (m.in. remonty, konserwacje, wywozy nieczystości).
Budynki sal wiejskich wykorzystywane są i będą nie tylko do nieodpłatnego udostępniania m.in. na zebrania wiejskie organizowane przez Gminę, rady sołeckie organizacje społeczne działające w środowisku wiejskim (to jest na wykonywanie czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT), ale również do odpłatnego wynajmu na rzecz mieszkańców w celu organizacji imprez i spotkań integracyjnych (to jest na wykonywanie czynności opodatkowanych podatkiem VAT).
Z tytułu odpłatnego wynajmu Gmina wystawia faktury, ujmuje otrzymane kwoty w deklaracjach VAT i rozlicza podatek należny; Gmina nie ma możliwości przyporządkowania poniesionych wydatków na budowę, remonty i modernizacje sal wiejskich wraz z wyposażeniem oraz wydatków bieżących do czynności opodatkowanych podatkiem VAT oraz czynności niepodlegających podatkowi. W czasie ponoszenia wydatków na budowę, modernizacje sal wiejskich oraz wydatków bieżących, Gmina nie była i nie jest w stanie określić, w jakim zakresie obiekty te będą nieodpłatnie udostępniane, a w jakim odpłatnie wynajmowane.
Częstotliwość odpłatnego wynajmu zależy bowiem od popytu w danym okresie roku na tego rodzaju świadczenia i innych okoliczności. W okresie roku może się zdarzyć, że w niektórych miesiącach budynki nie będą wynajmowane odpłatnie ani udostępniane nieodpłatnie lub że będą wynajmowane wyłącznie odpłatnie bądź też udostępniane wyłącznie nieodpłatnie. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy Gmina ma pełne prawo do odliczania podatku naliczonego VAT w pełnej wysokości od wydatków poniesionych na budowę, remonty i modernizację sal wiejskich wraz z wyposażeniem, dofinansowanych ze środków budżetu UE w ramach PROW 2007-2013?
Czy Gmina ma pełne prawo do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości od wydatków poniesionych na remonty, modernizacje sal wiejskich, finansowanych w całości ze środków własnych budżetu gminy? Zdaniem Wnioskodawcy: Ma on pełne prawo do odliczania podatku naliczonego VAT w pełnej wysokości od wydatków poniesionych na budowę, remonty i modernizacje sal wiejskich wraz z wyposażeniem, dofinansowanych ze środków budżetu UE w ramach PROW 2007-2013. Ma on pełne prawo do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości od wydatków poniesionych na remonty, modernizację sal wiejskich, finansowanych w całości ze środków własnych budżetu Gminy.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z pewnym zastrzeżeniem niemającym zastosowania w sprawie. Z treści powyższej regulacji wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikom podatku VAT w sytuacji, gdy towary i usługi, przy nabyciu których został naliczony podatek, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
Dla oceny możliwości skorzystania z prawa do odliczenia, w każdym przypadku istotne jest ustalenie, czy towary i usługi, przy zakupie których naliczono VAT: zostały nabyte przez podatnika tego podatku oraz pozostają w bezspornym związku z wykonywanymi przez niego czynnościami opodatkowanymi. W ocenie Gminy, w analizowanym przypadku spełnione są obie ze wskazanych wyżej przesłanek. W szczególności, w zakresie wykonywania czynności cywilnoprawnych, za które należy uznać usługi polegające na odpłatnym wynajmie, Gminę należy uznać za podatnika VAT.
Jednocześnie ponoszone przez nią wydatki związane z budową sal wiejskich, a także związane z ich bieżącym utrzymaniem, są ściśle związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT, to jest z odpłatnym wynajmem. Wobec powyższego, w ocenie Gminy, powinno jej przysługiwać prawo odliczenia całej kwoty podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących przedmiotowe wydatki. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca o samorządzie gminnym, gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
Natomiast zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. W myśl wskazanej wyżej ustawy, do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym m.in. w zakresie „kultury”, w tym bibliotek gminnych i innych instytucji kultury oraz ochrony zabytków i opieki nad zabytkami (art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy).
Wobec powyższego, mając na uwadze przytoczone powyżej przepisy, udostępnienie nieodpłatnie lokalnej społeczności, w szczególności na potrzeby zebrań sołectwa, na spotkania i zabrania organizowane przez sołtysów, rady sołeckie, organizacje społeczne działające w środowisku wiejskim (KGW, OSP itp.) ma na celu zapewnienie realizacji zadań własnych gminy, wynikających z przywołanego art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy o samorządzie gminnym.
Wobec powyższego, w ocenie Gminy, nieodpłatne udostępnianie sal wiejskich na rzecz lokalnej społeczności (organizacja zebrań przez Gminę, zebrania i spotkania organizowane przez sołtysów, rady sołeckie, organizacje społeczne działające w środowisku wiejskim), ma miejsce w ramach prowadzonej przez Gminę działalności. Pozostaje więc ono poza zakresem VAT i nie ma wpływu na prawo do odliczenia podatku. W tym miejscu Gmina pragnie przywołać uchwałę NSA w składzie 7 Sędziów z dnia 24 października 2011 r., (sygn.
I FSP 9/10), w której wskazano, że: „w przypadku podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych tylko z czynnościami opodatkowanymi oraz czynnościami niepodlegającymi podatkowi (których nie da się jednoznacznie przypisać do jednej z tych kategorii czynności), podatnik nie stosuje odliczenia częściowego wedle proporcji określonej na podstawie art. 90 ust. 3 u.p.t.u., lecz odliczenie pełne. Wartość czynności niepodlegających w ogóle podatkowi nie wchodzi bowiem do sumy wartości obrotów ustalanych dla potrzeb liczenia proporcji sprzedaży.
W przypadku, gdy podatnik wykonuje wyłącznie czynności opodatkowane oraz czynności niepodlegające podatkowi, nie ma obowiązku stosowania odliczenia częściowego (gdyby ewentualnie chciał ustalić proporcję sprzedaży dla celów odliczenia, to wyniesie ona 100 %)”.
Prezentowane przez Gminę stanowisko, potwierdzające prawo do pełnego odliczenia podatku VAT także w przypadku nieodpłatnego świadczenia usług przez gminy, znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Ministra Finansów, w tym m.in. Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 17 maja 2012 r. sygn. IPTPP1/443-138/12-8/MW, w której Dyrektor stwierdził, iż: „jeżeli nie jest możliwe przyporządkowanie zakupów do poszczególnych rodzajów czynności, to jest opodatkowanej lub niepodlegającej, to Wnioskodawcy będącemu podatnikiem VAT, zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 86 ust. 1 ustawy, będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w części, w jakiej poniesione wydatki będą służyły do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
Natomiast w przypadku, gdy nie jest możliwe przyporządkowanie zakupów do poszczególnych rodzajów działalności, to jest opodatkowanej i nie podlegającej opodatkowaniu, wówczas Wnioskodawcy będzie przysługiwało w całości prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z działalnością opodatkowaną i niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.
Podobne stanowisko zaprezentował Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 9 maja 2012 r., sygn. ILPP2/443-153/12-4/MR stwierdzając, że: „w przypadku podatku naliczonego dotyczącego wydatków inwestycyjnych oraz bieżących związanych ze świetlicami, tj. związanych z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT (których nie da się jednoznacznie przypisać do jednej z tych kategorii czynności), Gmina nie będzie mogła dokonać częściowego odliczenia podatku według ustalonej proporcji (klucz podziału czynności), bowiem ustawa o podatku od towarów i usług nie przewiduje takiej możliwości w odniesieniu do takiej sytuacji.
Zatem, Gmina będzie miała prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od opisanych wydatków inwestycyjnych oraz bieżących związanych ze świetlicami wiejskimi.”. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z ogólną zasadą zawartą w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: z tytułu nabycia towarów i usług, potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego, od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu - z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. przepisem art. 86 ust. 7b ustawy, w przypadku nakładów ponoszonych na nabycie, w tym na nabycie praw wieczystego użytkowania gruntów, oraz wytworzenie nieruchomości, stanowiącej majątek przedsiębiorstwa danego podatnika, wykorzystywanej zarówno do celów prowadzonej przez tego podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, których nie da się w całości przypisać działalności gospodarczej, podatek naliczony oblicza się według udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość wykorzystywana jest do celów działalności gospodarczej.
Przy czym przez wytworzenie nieruchomości, stosownie do art. 2 pkt 14a ustawy, rozumieć należy wybudowanie budynku, budowli lub ich części, lub ich ulepszenie w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Według art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych. Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
UE L Nr 347, poz. 1 ze zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np.: czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Zaznaczyć bowiem należy, że w zakresie realizacji zadań własnych Gmina nie jest uznawana za podatnika (co wynika z art. 15 ust. 6 ustawy).
Wyrazem ścisłej zależności między uprawnionym odliczeniem podatku naliczonego, a wykonywaniem czynności opodatkowanych są regulacje zawarte w art. 90 oraz art. 91 ustawy, które w sposób technicznoprawny uzupełniają generalną zasadę wyrażoną w wyżej cyt. art. 86 ust. 1 ustawy.
W myśl art. 90 ust. 1 ustawy, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10 – art. 90 ust. 2 ustawy.
Proporcję, o której mowa w ust. 2, na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Z uwagi na brzmienie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług należy zauważyć, że obowiązkiem Wnioskodawcy w pierwszej kolejności jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju sprzedaży, z którymi wydatki te są związane.
Wnioskodawca ma zatem obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji. Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności niepodlegających temu podatkowi oraz zwolnionych od podatku.
W odniesieniu do stosowanej metody wyodrębnienia podatku wskazać należy, że sposób wyodrębnienia kwot podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną, winien mieć charakter obiektywny, determinowany okolicznościami sprawy. Wybór metody wyodrębnienia kwot podatku naliczonego należy wyłącznie do obowiązków Wnioskodawcy. Ważne jest jedynie by przyjęta metoda stanowiła właściwe odzwierciedlenie odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami opodatkowanymi.
Jednakże należy podkreślić, że wyłącznie Wnioskodawca znający specyfikę, organizację i podział pracy w swojej jednostce jest w stanie wyodrębnić część podatku naliczonego, związaną z czynnościami opodatkowanymi, a nie organ podatkowy w trybie interpretacji indywidualnej. Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.
Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających temu podatkowi.
Natomiast w sytuacji, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do proporcjonalnego rozliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy. Z cytowanych powyżej regulacji art. 90 wynika, że proporcja ustalana jest w oparciu o obrót. Natomiast obrotem, w myśl art. 29 ust. 1 ustawy, jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę podatku.
Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Przy obliczaniu proporcji istotne jest zatem ustalenie, czy analizowane czynności stanowią podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a więc czy w odniesieniu do nich istnieje obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy.
W sytuacji, gdy są to czynności niebędące sprzedażą (niestanowiące obrotu, tj. czynności niepodlegające opodatkowaniu) – wówczas nie uwzględnia się ich przy ustalaniu proporcji. W świetle powyższego należy stwierdzić, że czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie powinny być uwzględniane w proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy.
W konsekwencji, w przypadku podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych z czynnościami opodatkowanymi oraz z czynnościami niepodlegającymi podatkowi, których nie można jednoznacznie przypisać do jednego rodzaju działalności, nie stosuje się odliczenia częściowego według proporcji określonej na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy, lecz odliczenie pełne. Wartość czynności niepodlegających opodatkowaniu nie wchodzi bowiem do sumy wartości obrotów ustalanych dla potrzeb liczenia proporcji sprzedaży.
Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 24 października 2011 r. sygn. I FPS 9/10, gdzie Sąd wskazał: „(...) w świetle przepisów art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie mogą wpłynąć na zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu art. 90 ust. 3 powołanej wyżej ustawy”. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że od dnia 1 lipca 2009 r. Gmina jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT. Gmina składa deklaracje VAT i dokonuje rozliczeń w zakresie tego podatku.
Gmina jest stroną transakcji opodatkowanych VAT; wszelkie umowy cywilnoprawne zawiera Gmina, wszystkie faktury sprzedażowe wystawiane są przez Gminę, a na fakturach zakupowych Gmina widnieje jako nabywca towarów i usług. W latach 2009-2012 Gmina ponosiła wydatki na budowę sal wiejskich wraz z wyposażeniem i zagospodarowaniem terenu. Również w latach 2013-2014 Gmina poniesie wydatki na budowę kolejnej sali wiejskiej wraz z wyposażeniem i zagospodarowaniem terenu. Na budowę wszystkich sal wiejskich wraz z wyposażeniem i zagospodarowaniem terenu Gmina otrzyma dofinansowanie w ramach PROW na lata 2007-2013 do kwoty netto poniesionych nakładów.
Niezależnie od prowadzonych inwestycji polegających na budowie sal wiejskich wraz z wyposażeniem, dofinansowanych ze środków budżetu UE, Gmina prowadziła i aktualnie prowadzi remonty i modernizacje sal wiejskich już istniejących, będących jej własnością. Remonty i modernizacje Gmina finansuje ze środków własnych budżetu Gminy, choć miały też miejsce przypadki dofinansowania remontów połączonych z modernizacją sal wiejskich ze środków budżetu UE. Również w przypadku remontów i modernizacji sal wiejskich, Gmina otrzymała dofinansowanie do nakładów netto. Umowy cywilnoprawne na budowę sal z wykonawcami zawierała Gmina.
Faktury za wykonane usługi budowlane i dostawy wystawiane były i są na Gminę z numerem NIP Gminy. W fakturach wykazane zostały kwoty podatku VAT naliczonego.
Zgodnie z regulaminem określającym zasady korzystania z sal wiejskich na terenie Gminy X, przyjętym Uchwałą Rady Gminy X, sale wiejskie stanowią własność Gminy X. Opiekunem sali wiejskiej w danej miejscowości jest sołtys lub inna osoba upoważniona przez Wójta Gminy X. W regulaminie zapisano, że celem działania sal wiejskich jest: organizacja imprez dla mieszkańców wsi, organizacja spotkań sołtysa i rady sołeckiej z organizacjami i środowiskami lokalnymi, organizacja spotkań organizacji lokalnych działających na terenie wsi, promowanie kultury i sportu na wsi, podejmowanie działań rekreacyjnych, promocja wsi i Gminy, sale wiejskie mogą być udostępnione w celu organizowania spotkań i debat wyborczych w czasie oficjalnej kampanii wyborczej - odpłatnie.
Zgodnie z ww. regulaminem, sale wiejskie mogą być: odpłatnie wynajmowane, nieodpłatnie udostępniane na zebrania wiejskie organizowane przez Gminę X na zebrania i spotkania organizowane przez sołtysów, rady sołeckie, organizację społeczne działające w środowisku wiejskim (Koła Gospodyń Wiejskich, Ochotnicze Straże Pożarne itp.). Jednocześnie, w myśl regulaminu, Wójt Gminy może wyrazić zgodę na zwolnienie z opłaty za wynajęcie sali wiejskiej na zorganizowanie zabawy tanecznej, spotkań i imprez przez radę sołecką, bądź organizacje społeczne działające w środowisku wiejskim (Koło Gospodyń Wiejskich, Ochotnicze Straże Pożarne, Rady Rodziców działające przy placówkach oświatowych, itp.).
Organizacje te jednak są zobowiązane do uiszczenia kosztów zużycia energii elektrycznej, gazu i wody oraz kosztów odprowadzania ścieków i usuwania śmieci. Wynajęcie sal wiejskich odbywa się odpłatnie zgodnie ze stawkami ustalonymi Zarządzeniem Wójta Gminy X. Środki z wynajęcia sal wiejskich stanowią dochód Gminy. Utrzymanie sal wiejskich finansowane jest bezpośrednio z budżetu Gminy. Gmina ponosi koszty utrzymania sali wiejskiej w zakresie: remontów i modernizacji, ogrzewania, dostawy energii elektrycznej, gazu, wody, odbioru ścieków i odpadów.
Czynności związane z odpłatnym wynajmem wykonywane są i w przyszłości będą w imieniu i na rzecz Gminy, to jest Gmina: zawiera i zawierać będzie umowy cywilnoprawne wynajmu sal wiejskich z korzystającymi, widnieje i będzie widniała jako sprzedawca usługi wynajmu sal wiejskich na wystawianych fakturach VAT, realizuje i będzie realizowała przychody z tytułu odpłatnego wynajmu sal, które wykazuje i będzie wykazywała w rejestrach sprzedaży i w deklaracjach VAT, rozlicza i będzie rozliczała z tytułu wynajmu sal VAT należny, w Urzędzie Gminy X prowadzony jest rejestr wynajmu sal. Gmina jest właścicielem sal wiejskich wraz z wyposażeniem i bezpośrednim świadczeniodawcą usług wynajmu sal.
Opłaty z tytułu korzystania z sal wiejskich stanowią dochód budżetu gminy i Gmina ponosi całość kosztów związanych z utrzymaniem sal. Gmina jest w związku z tym podatnikiem podatku VAT z tytułu wynajmu sal wiejskich i rozlicza VAT należny z tytułu odpłatnego wynajmu sal wiejskich. Obecnie Gmina rozważa możliwość dokonania korekt w zakresie dotychczasowych rozliczeń VAT w związku z odpłatnym wynajmem sal wiejskich i wprowadzenie „prawidłowego” modelu na przyszłość.
Konkretnie Gmina zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości od wydatków poniesionych w latach poprzednich (z uwzględnieniem okresu przedawnienia), to jest Gmina zamierza skorygować odpowiednie deklaracje VAT. Podatek naliczony z faktur za budowę sal wraz z wyposażeniem nie był deklarowany przez Gminę. Gmina nie dokonywała odliczeń podatku VAT, gdyż nie miała świadomości, czy takie prawo jej przysługuje. Gmina postanowiła wyjaśnić przedmiotową kwestię w drodze złożenia niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W przyszłości, podatek naliczony z faktur będących przedmiotem wniosku będzie na bieżąco deklarowany przez Gminę obok podatku należnego.
W wyniku prowadzonych przez Gminę budów sal wiejskich następuje wytworzenie nieruchomości, czyli wybudowanie budynku, o którym mowa w art. 2 pkt 14a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Natomiast prowadzone przez Gminę modernizacje sal wiejskich stanowią ulepszenia wpływające na zwiększenie wartości użytkowej sal w stosunku do ich wartości z dnia przyjęcia do używania.
Remonty sal wiejskich mają na celu przywrócenie ich pierwotnej wartości użytkowej a wydatki ponoszone na remonty są wydatkami bieżącymi związanymi z utrzymaniem sal wiejskich obok takich wydatków jak: wydatki na bieżące konserwacje, wywozy nieczystości, zakup środków czystości i drobnego wyposażenia, itp. Gmina wykonuje czynności zarówno opodatkowane podatkiem VAT, jak i czynności niepodlegające opodatkowaniu. Wydatki te obejmują nabycie towarów (m.in. media, opał, środki czystości, wyposażenie sal), jak i usług (m.in. remonty, konserwacje, wywozy nieczystości).
Budynki sal wiejskich wykorzystywane są i będą nie tylko do nieodpłatnego udostępniania m.in. na zebrania wiejskie organizowane przez Gminę, rady sołeckie organizacje społeczne działające w środowisku wiejskim (to jest na wykonywanie czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT), ale również do odpłatnego wynajmu na rzecz mieszkańców w celu organizacji imprez i spotkań integracyjnych (to jest na wykonywanie czynności opodatkowanych podatkiem VAT). Z tytułu odpłatnego wynajmu Gmina wystawia faktury, ujmuje otrzymane kwoty w deklaracjach VAT i rozlicza podatek należny.
Gmina nie ma możliwości przyporządkowania poniesionych wydatków na budowę, remonty i modernizacje sal wiejskich wraz z wyposażeniem oraz wydatków bieżących do czynności opodatkowanych podatkiem VAT oraz czynności niepodlegających podatkowi. W czasie ponoszenia wydatków na budowę, modernizacje sal wiejskich oraz wydatków bieżących, Gmina nie była i nie jest w stanie określić, w jakim zakresie obiekty te będą nieodpłatnie udostępniane, a w jakim odpłatnie wynajmowane. Częstotliwość odpłatnego wynajmu zależy bowiem od popytu w danym okresie roku na tego rodzaju świadczenia i innych okoliczności.
W okresie roku może się zdarzyć, że w niektórych miesiącach budynki nie będą wynajmowane odpłatnie ani udostępniane nieodpłatnie lub że będą wynajmowane wyłącznie odpłatnie bądź też udostępniane wyłącznie nieodpłatnie. Przechodząc do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego dotyczącego budowy i modernizacji świetlic wiejskich należy stwierdzić, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. należy mieć na uwadze unormowania zawarte w art. 86 ust. 7b ustawy.
Cytowany przepis art. 86 ust. 7b ustawy, wprowadza szczególny tryb obliczania podatku naliczonego od nabycia, bądź wytworzenia nieruchomości (w tym ponoszonych nakładów) w sytuacji, w której dana nieruchomość ma być używana zarówno na cele działalności, jak i na cele niezwiązane z prowadzoną działalnością. Niniejsza regulacja ma zastosowanie wówczas, gdy dana nieruchomość (której dotyczy podatek naliczony) nie jest wykorzystywana wyłącznie w prowadzonej działalności. Obejmuje ona sytuacje, w których nieruchomość ma przeznaczenie mieszane, to znaczy jest wykorzystywana w działalności, jak i na inne cele.
Zatem powyższy przepis nakłada obowiązek określenia wysokości udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość została lub zostanie wykorzystana do celów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Unormowanie to ma charakter doprecyzowujący ogólną zasadę w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków związanych z nieruchomością stanowiącą majątek przedsiębiorstwa podatnika, wykorzystywaną zarówno do celów prowadzonej działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż prowadzona działalność, i jest zgodny z normą prawną wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy.
Biorąc pod uwagę opisane okoliczności, na tle powołanych przepisów, należy stwierdzić, że od dnia 1 stycznia 2011 r. w przypadku zakupu towarów i usług związanych z czynnościami opodatkowanymi oraz niepodlegającymi podatkowi VAT dotyczących budowy i modernizacji świetlic wiejskich, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego tylko w takiej części, w jakiej nabycie to wiąże się z czynnościami opodatkowanymi (art. 86 ust. 1 ustawy). Oznacza to, że Gmina zobowiązana jest do wyodrębnienia takiej części podatku naliczonego, którą można przypisać prowadzonej działalności gospodarczej.
W związku z tym, że ani przepisy ustawy, ani przepisy wykonawcze do ustawy nie zawierają zapisu dotyczącego sposobu wyliczenia tych części można przyjąć różne rozwiązania. Warto nadmienić, że zastosowane przez Wnioskodawcę metody, czy też sposoby, na podstawie których dokona on wydzielenia odpowiedniej kwoty podatku naliczonego muszą odpowiadać wartościom faktycznym i rzeczywistym. Ciężar rzetelnego ustalenia jaka część realizowanej inwestycji związana będzie z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jaka część wykorzystywana będzie dla potrzeb innych niż prowadzona działalność, spoczywa zawsze na Wnioskodawcy.
W myśl generalnej zasady wynikającej z art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, Gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT wynikającego z faktur dokumentujących wydatki poniesione na budowę i modernizację świetlic wiejskich. Zatem Gmina powinna określać, w jakim stopniu świetlice wiejskie są wykorzystywane na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, w rozumieniu powołanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy, jako podatnika i zgodnie z tym udziałem ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych dotyczących nieruchomości.
Zgodnie z art. 90a ust. 1 ustawy, w przypadku gdy w ciągu 120 miesięcy, licząc od miesiąca, w którym nieruchomość stanowiąca część przedsiębiorstwa podatnika została przez niego oddana w użytkowanie, nastąpi zmiana w stopniu wykorzystania tej nieruchomości do celów działalności gospodarczej, dokonuje się korekty podatku naliczonego odliczonego przy jej nabyciu lub wytworzeniu. Korekty, o której mowa w zdaniu pierwszym, dokonuje się w deklaracji za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła ta zmiana, w kwocie proporcjonalnej do pozostałego okresu korekty.
Jeżeli podatnik wykorzystuje tę nieruchomość w działalności gospodarczej również do czynności zwolnionych od podatku bez prawa do odliczeń, korekta powinna uwzględniać proporcję określoną w art. 90 ust. 3-10, zastosowaną przy odliczeniu. Stosownie natomiast do art. 90a ust. 2 ustawy, w przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepisu art. 8 ust. 2 nie stosuje się.
Zatem po oddaniu świetlic wiejskich do użytkowania Gmina powinna określać, w jakim stopniu są one wykorzystywane na potrzeby prowadzonej przez Gminę działalności gospodarczej, w rozumieniu powołanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy, a w przypadku zmiany udziału procentowego, o którym mowa w art. 86 ust. 7b ustawy, Gmina powinna dokonać odpowiedniej korekty podatku naliczonego od tych wydatków inwestycyjnych.
W tym miejscu wskazać należy, że obowiązek ustalenia ww. udziału procentowego nie wynika z art. 90 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, lecz z art. 86 ust. 7b ustawy, w związku z czym w przedmiotowej kwestii do wydatków inwestycyjnych poniesionych od dnia 1 stycznia 2011 r. nie ma zastosowania uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 9/10. Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz treść powołanych przepisów należy stwierdzić, że Gminie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony od ponoszonych od dnia 1 stycznia 2011 r. wydatków na budowę i modernizację świetlic wiejskich wraz z wyposażeniem, nie od całości poniesionych wydatków, ale tylko według udziału procentowego, zgodnie z art. 86 ust. 7b w związku z art. 2 pkt 14a ustawy.
Zatem Gmina zgodnie z tymi przepisami musi ustalić udział procentowy, o którym mowa w powyższym przepisie.
Natomiast w odniesieniu do wydatków związanych z budową i modernizacją świetlic wiejskich, ponoszonych do dnia 31 grudnia 2010 r. które są – jak wskazała Gmina – wykorzystywane zarówno do czynności opodatkowanych, jak i niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a Gmina nie ma obiektywnej możliwości odrębnego przyporządkowania kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT i niepodlegającymi podatkowi VAT, należy stwierdzić, że w świetle uchwały siedmiu sędziów (sygn. akt I FPS 9/10) Wnioskodawcy przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
Jednocześnie tut. Organ informuje, że żaden z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie wiąże prawa do odliczenia podatku naliczonego ze sposobem finansowania nabytych towarów i usług, przy zakupie których podatek został naliczony, zatem sposób finansowania budowy, remontów i modernizacji sal wiejskich wraz z wyposażeniem pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy, co do prawa do odliczenia podatku VAT w całości – należało uznać za nieprawidłowe.
W niniejszej interpretacji rozpatrzono wniosek w części dotyczącej prawa do odliczenia podatku VAT w całości od wydatków poniesionych w trakcie budowy i modernizacji świetlic wiejskich wraz z wyposażeniem. Natomiast w pozostałym zakresie wydano odrębne rozstrzygnięcie. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.