INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 17 lutego 2014 r. (data wpływu 21 lutego 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie określenia na innym poziomie przychodów i kosztów uzyskania przychodów dla wspólnika spółki partnerskiej - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 21 lutego 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie określenia na innym poziomie przychodów i kosztów uzyskania przychodów dla wspólnika spółki partnerskiej. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Z dniem 23 stycznia 2013 roku w Warszawie została zawarta Umowa Spółki Partnerskiej. Partnerzy oświadczyli, iż zawiązali Spółkę w celu wykonywania wolnego zawodu radcy prawnego, która będzie działać pod firmą K. spółka partnerska. Partnerzy zobowiązali się do wniesienia równych wkładów pieniężnych.
W zakresie podziału zysków, Partnerzy zawarli w Umowie następujące zapisy: Partnerzy zobowiązani są rozliczać się między sobą w cyklu miesięcznym.
W każdym miesiącu Spółka będzie przeznaczać przychody na cele i z zachowaniem poniższej kolejności: w pierwszej kolejności będą pokrywane koszty, przy czym Spółka może przeznaczać na inwestycje, w szczególności na funkcjonowanie i rozwój biura, strony internetowej oraz działalność informacyjną co najmniej 20% miesięcznych przychodów netto (niniejszy limit nie dotyczy kosztów zatrudnienia pracowników i współpracowników bez względu na formę). następnie wypłacany będzie zysk z tytułu pozyskania Klientów, następnie wypłacany będzie zysk wynikający z udziału Partnera w miesięcznych przychodach Spółki.
Każdy z Partnerów będzie uprawniony do otrzymywania zysku z tytułu pozyskania Klientów w wysokości 15% miesięcznych przychodów netto od pozyskanego przez siebie Klienta. Każdy z Partnerów będzie uprawniony do otrzymywania zysku wynikającego z udziału Partnera w miesięcznych przychodach Spółki, który to udział wynikać będzie z zafakturowanych przez Partnera i osiągniętych w danym miesiącu przez Spółkę przychodów. Niezwłocznie po zakończeniu każdego miesiąca Partnerzy zobowiązani są wzajemnie uzgodnić kwoty należnego do wypłaty zysku.
Partnerzy uczestniczą w stratach Spółki w tym samym stosunku, jaki wynika z sumy wypłaconego przez Spółkę zysku przypadającego na każdego z Partnerów w okresie ostatnich 12 miesięcy lub od powstania Spółki, w zależności od tego, który okres będzie krótszy. Partnerzy mają prawo pisemnie zdecydować o innym przeznaczeniu przychodów i podziale zysków, niż określone w niniejszym paragrafie. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.
Czy jest możliwość ustalenia u wspólnika spółki partnerskiej udziału w kosztach uzyskania przychodów na innym poziomie niż ustalony udział w przychodach z prowadzonej działalności, przy jednoczesnym uczestnictwie w stratach Spółki w tym samym stosunku, jaki wynika z sumy wypłaconego przez Spółkę zysku przypadającego na Partnera w okresie ostatnich 12 miesięcy lub od powstania Spółki, w zależności od tego, który okres będzie krótszy. Zdaniem Wnioskodawcy, stosownie do treści art. 51 w związku z art. 89 Kodeksu Spółek handlowych każdy wspólnik ma prawo do równego udziału w zyskach i uczestniczy w stratach w tyn samym stosunku bez względu na rodzaj i wartość wkładu.
Określony w umowie spółki udział wspólnika w zysku odnosi się, w razie wątpliwości, także do jego udziału w stratach. Umowa spółki może zwolnić wspólnika od udziału w stratach. Jednakże należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 37 § 1 K.s.h. cytowane powyżej przepisy mają zastosowanie, jeżeli umowa Spółki nie stanowi inaczej.
Oznacza to, iż zapisy stanowiące, że wspólnicy mają równe prawa do udziału w zysku Spółki mają charakter dyspozytywny, czyli wspólnicy Spółki partnerskiej mogą w umowie Spółki wprowadzić rozwiązania odbiegające od wskazanego wzorca normatywnego, tj. określić prawo w udziale w zysku w dowolnej proporcji, według której będą rozliczane przychody, koszty uzyskania przychodów oraz straty z udziału w Spółce. Tym samym pierwszeństwo mają postanowienia umowy Spółki.
Przedstawiając własny pogląd, Wnioskodawca uznaje, iż Partnerzy mogą dzielić udział w przychodach i kosztach wg. nierównych proporcji, które będą wynikały z faktycznego wkładu pracy i faktycznego poziomu kosztów generowanych przez każdego z nich osobno, natomiast w stratach partnerzy uczestniczą w stosunku wynikającym z Umowy Spółki. W opinii Wnioskodawcy powyższe nie stoi również w sprzeczności z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych gdzie przychody z udziału w spółce u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030), spółką partnerską jest spółka osobowa, utworzona przez wspólników (partnerów) w celu wykonywania wolnego zawodu w spółce prowadzącej przedsiębiorstwo pod własną firmą. W myśl art. 51 § 1 w związku z art. 89 ww. ustawy, każdy wspólnik ma prawo do równego udziału w zyskach i uczestniczy w stratach w tym samym stosunku bez względu na rodzaj i wartość wkładu. Udział ten może być jednak określony inaczej w umowie spółki.
Zgodnie z § 2 art. 51 ustawy - określony w umowie spółki udział wspólnika w zysku odnosi się, w razie wątpliwości, także do jego udziału w stratach. Umowa spółki może zwolnić wspólnika od udziału w stratach (§ 3).
Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2012, poz. 361 z późn. zm.), przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczenia kosztów uzyskania przychodów, wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat. Z treści przytoczonych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że dla celów podatkowych przychody z udziału w spółce osobowej ustala się u każdego wspólnika proporcjonalnie do jego prawa udziału w zysku. Taką samą zasadę należy zastosować przy określaniu kosztów uzyskania przychodów, zysków i strat przypadających na wspólnika.
Należy wskazać, że przepisy art. 51 Kodeksu spółek handlowych oraz art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowiące, że wspólnicy mają równe prawa do udziału w zysku spółki mają charakter dyspozytywny w tym znaczeniu, iż wspólnicy mogą w umowie spółki wprowadzić rozwiązania odbiegające od wskazanego wzorca normatywnego, tj. określić prawo w udziale w zysku w dowolnej proporcji, według której będą rozliczone przychody, koszty uzyskania przychodów i wydatki nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów. Na gruncie Kodeksu spółek handlowych dopuszczalne jest również ustalenie innego udziału wspólnika w zysku, a innego w stratach.
Jednakże dla określenia wysokości obciążeń podatkowych, bierze się pod uwagę jedynie udział wspólnika w zysku. Treść art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, tj. odesłanie do odpowiedniego stosowania zasad wyrażonych w ust. 1 należy bowiem rozumieć jako nakaz stosowania proporcji określonej udziałem w zysku spółki. Nieprawidłowo zaś Wnioskodawca interpretuje powyższy przepis jako możliwość stosowania do kosztów uzyskania przychodów, wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat – proporcji opartej na udziale w stratach spółki określonych umową spółki.
Podkreślenia wymaga, że umowy między wspólnikami spółek osobowych nie mogą mieć wpływu na obowiązki podatnika, wynikające z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa podatkowego, w tym przypadku dotyczących zasad ustalania kosztów uzyskania przychodów przypadających na wspólnika (partnera) spółki partnerskiej. Z opisanej we wniosku umowy spółki i uchwały wspólników w sprawie zasad rozliczeń w spółce wynika, że udział każdego wspólnika w przychodzie spółki odpowiada stosunkowi przychodu uzyskanego przez spółkę od klientów za usługi wykonywane przez tego wspólnika i podległych mu pracowników do przychodów całej spółki.
Natomiast udział każdego wspólnika w kosztach spółki, wydatkach nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów i stratach odpowiada stosunkowi sumy udziału w kosztach wspólnych (dzielonych równo pomiędzy wszystkich wspólników) i kosztów indywidualnych (określonych w umowie spółki i uchwale wspólników, ponoszonych wyłącznie przez danego wspólnika), do wszystkich kosztów spółki. W efekcie udział wspólnika w przychodzie spółki może być odmienny od udziału wspólnika w kosztach spółki.
W świetle powyższego, uwzględniając jednocześnie obowiązujący stan prawny określony w art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stwierdzić należy, że ustalony umową spółki udział w zyskach winien być również zastosowany do kosztów uzyskania przychodów spółki partnerskiej. Z związku z powyższym stanowisko Pana wyrażone we wniosku, dotyczące przyporządkowywania i odliczania dla partnera spółki partnerskiej odrębnie, kosztów uzyskania przychodów w stosunku innym, niż wynikającym z prawa udziału partnerów w przychodach spółki jest nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.