INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 25 kwietnia 2014 r. (data wpływu 2 maja 2014 r.) uzupełnione pismem z dnia 24 czerwca 2014 r. (data wpływu 27 czerwca 2014 r.) na wezwanie Nr IPPB2/415-342/14-2/AS, IPPB5/423-406/14-2/MK, IPPP1/443-495/14-2/Igo z dnia 11 czerwca 2014 r. o wydanie pisemnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych związanych z udostępnianiem samochodów służbowych Spółki pracownikom w przypadku, gdy w trakcie wszystkich jazd, zarówno prywatnych jak i służbowych, pracownicy testują zamontowane w pojazdach instalacje gazowe – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 2 maja 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych związanych z udostępnianiem samochodów służbowych Spółki pracownikom w przypadku, gdy w trakcie wszystkich jazd, zarówno prywatnych jak i służbowych, pracownicy testują zamontowane w pojazdach instalacje gazowe.
Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 11 czerwca 2014 r. Nr IPPB2/415-342/14-2/AS, IPPB5/423-406/14-2/MK, IPPP1/443-495/14-2/Igo na podstawie art. 169 § 1 i § 2 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia złożonego wniosku, poprzez: Wskazanie, którego stanu faktycznego dotyczy wniesiona opłata i w zakresie przepisów, jakiej ustawy ma być wydana interpretacja prawa podatkowego.
Natomiast jeżeli intencją Wnioskodawcy jest uzyskanie interpretacji indywidualnej zarówno z zakresu ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku dochodowego od osób prawnych to należy dokonać stosownej opłaty na rachunek bankowy Izby Skarbowej w Warszawie i doręczenie kserokopii dowodu uiszczenia opłaty do tut. Organu. w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wniosek uzupełniono w terminie, tj. pismem z dnia 24 czerwca 2014 r. (data wpływu 27 czerwca 2014 r.). W dniu 24 czerwca 2014 r. dokonano dodatkowej opłaty od wniosku w kwocie 80,00 zł. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej L. produkuje oraz dokonuje sprzedaży samochodowych instalacji (systemów) gazowych LPG i CNG. Produkcja instalacji do zasilania LPG/CNG jest związana z koniecznością tworzenia unikalnych rozwiązań dla poszczególnych marek samochodów (każdy rodzaj silnika wymaga zastosowania innego typu instalacji). Dodatkowo, Spółka prowadzi Centrum Szkoleniowo-Montażowe, którego podstawowym zadaniem jest szkolenie pracowników serwisów montujących systemy LPG/CNG oraz wykonywanie montaży testowych na potrzeby Działu Rozwoju Technicznego Spółki.
Centrum jest wyposażone w urządzenia diagnostyczne i specjalistyczne narzędzia, dzięki którym możliwy jest profesjonalny montaż samochodowych instalacji gazowych, serwisowanie klimatyzacji samochodowych oraz przeprowadzanie podstawowych serwisów mechanicznych. Oddzielna komórka Centrum Szkoleniowo-Montażowego zajmuje się montażami instalacji do samochodów z regionu województwa mazowieckiego. Biorąc pod uwagę wspomniany na wstępie konieczność dostosowywania instalacji gazowych do poszczególnych marek silników, produkcja podzespołów do instalacji LPG/CNG oraz ich sprzedaż jest każdorazowo poprzedzana testowaniem poszczególnych rodzajów (modeli) instalacji.
W praktyce testowanie odbywa się podczas jazd samochodami służbowymi nabywanymi przez Spółkę, które zostają wyposażone w instalacje LPG/CNG. Wszystkie samochody z instalacjami podlegającymi testowaniu stanowią własność Spółki. Samochody te są udostępniane pracownikom, którzy wykorzystując je do jazd służbowych i prywatnych testują jednocześnie zamontowane w nich instalacje. W praktyce, samochody z instalacjami wymagającymi przetestowania są używane przez różne grupy pracowników, w tym w szczególności przez pracowników administracji, techników, handlowców, doradców klienta, szkoleniowców itp.
Każdy z pracowników używający samochód jest zobowiązany powiadamiać dział techniczny o wszelkich nieprawidłowościach i usterkach zaobserwowanych w czasie używania samochodów. Na każde żądanie odpowiedniej osoby zatrudnionej w dziale technicznym pracownik jest zobowiązany do zwrotu samochodu do działu technicznego. Po dokonaniu takiego zwrotu pracownicy działu technicznego dokonują przeglądu instalacji gazowej i podejmują decyzję bądź o zakończeniu testowania danego modelu instalacji lub o kontynuowaniu testów.
Wydanie i zwrot samochodu pracownikowi jest każdorazowo dokumentowane za pomocą: Umowy zawartej pomiędzy Spółką a pracownikiem na mocy której L. przekazuje do dyspozycji pracownika samochód, nie pobierając z tego tytułu opłat, z przeznaczeniem do użytku służbowego. Zgodnie z tą umową pracodawca zezwala pracownikowi na korzystanie w wyjątkowych sytuacjach do celów niezwiązanych z działalnością służbową; Protokołu wydania samochodu. Każdy protokół zawiera w szczególności następujące dane: datę i godzinę wydania samochodu, numer rejestracyjny pojazdu, stwierdzony stan licznika oraz poziom gazu w zbiorniku; Protokołu zwrotu samochodu.
Każdy protokół zwrotu zawiera odpowiednio datę i godzinę zwrotu samochodu, numer rejestracyjny pojazdu, stwierdzony stan licznika, poziom gazu w zbiorniku oraz wzmianki o ewentualnych uszkodzeniach samochodu. Czasami pojazdy użytkowane przez pracowników są wykorzystywane do szkoleń prowadzonych przez Spółkę w Centrum Szkoleniowo-Montażowym. W tym wypadku pracownicy wzywani są do tymczasowego zwrotu pojazdu, a po zakończeniu szkolenia jest im on zwracany. Wszystkie koszty związane z eksploatacją samochodów (opłaty za paliwo, płyny eksploatacyjne, części zamienne etc.), które w czasie jazd (służbowych i prywatnych) są wykorzystywane do testowania instalacji są ponoszone przez Spółkę.
Od wartości początkowej wszystkich samochodów dokonywane są także odpisy amortyzacyjne, które Spółka zalicza do kosztów uzyskania przychodów. Dodatkowo, dla wszystkich udostępnianych pracownikom samochodów, które w czasie jazd (służbowych i prywatnych) są wykorzystywane do testowania instalacji będzie prowadzona ewidencja przebiegu pojazdu. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Czy w związku z korzystaniem z samochodów służbowych, w których testowane są instalacje gazowe, pracownicy otrzymują przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
Czy Spółka ma prawo zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z eksploatacją samochodów wykorzystywanych do testowania instalacji oraz czy ma prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tych pojazdów? Czy Spółka ma prawo do pełnego (100%) odliczenia VAT od wydatków związanych z nabyciem i eksploatacją samochodów wykorzystywanych do testowania instalacji gazowych? Odpowiedź na pytanie nr 1 w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej.
Odpowiedź na pytanie nr 2 w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i nr 3 w zakresie ustawy o podatku od towarów i usług zostanie zawarta w odrębnych rozstrzygnięciach. Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1. Zdaniem Spółki, korzystanie przez pracowników z samochodów służbowych, w których testowane są instalacje gazowe, nie powoduje po stronie pracowników powstania przychodu opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT , za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”, którym posługuje się w treści powołanego art. 12 ust. 1, jednak zgodnie z językową wykładnią tego pojęcia oraz ugruntowanymi poglądami doktryny za nieodpłatne należy uznać takie świadczenia, w wyniku których jeden podmiot uzyskuje korzyść kosztem innego podmiotu, przy czym uzyskanie tej korzyści nie jest związane z uzyskaniem jakiegokolwiek ekwiwalentu przez stronę świadczącą. Innymi słowy, nieodpłatne świadczenie ma miejsce wówczas gdy nie towarzyszy mu świadczenie drugostronne.
Biorąc pod uwagę, że w analizowanym stanie faktycznym wszystkie jazdy (służbowe i prywatne) służą testowaniu instalacji gazowych, udostępnienie samochodów pracowników nie stanowi po ich stronie nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu ustawy o PIT, a w konsekwencji Spółka nie jest zobowiązana do pobierania zaliczki na podatek dochodowy pracowników w wyższej kwocie. Stanowisko Spółki potwierdzają interpretacje podatkowe wydane w analogicznym stanie faktycznym, w szczególności interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2011 r. (sygn. ILPB1/415-1079/11-2/AMN) oraz Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2010 r., (sygn.
ITPB2/415- 869/10/RS) w których czytamy: „Stwierdzić należy, iż przejazdy pracowników z miejsca zamieszkania do siedziby Spółki samochodami pochodzącymi z produkcji Spółki - o ile nie służą osobistym celom pracowników, lecz wykorzystywane są w ramach realizacji zadań służbowych (sporządzania miesięcznych raportów z użytkowania ww. samochodów) - nie stanowią nieodpłatnego świadczenia, o zatem ich wartości nie można uważać za przychód pracowników ze stosunku pracy.
Tym samym w takiej sytuacji na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.” „Nie można stwierdzić, iż w analizowanej sytuacji pracownik wykonujący jazdy testowe otrzyma od Spółki „nieodpłatne świadczenie”. W świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego wszystkie jazdy wykonywane samochodem służbowym przez pracownika służą realizacji ciągłego testowania podzespołów zainstalowanych w samochodzie a zatem realizacji obowiązków wynikających ze stosunku pracy. (...) Zatem korzystanie z samochodów po godzinach pracy, koszty eksploatacji których ponosić będzie Spółka, wiązać się będzie z wykonywaniem na Jej rzecz ściśle określonych czynności.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż po stronie pracownika nie powstanie przychód z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne - to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu - przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Jednocześnie, stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
Na podstawie art. 11 ust. 2a ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców, jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu, jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku, w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Stosownie do art. 12 ust. 2 ustawy wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy. Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b (art. 12 ust. 3 ustawy). Przychodami z szeroko rozumianego stosunku pracy, są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość świadczeń pieniężnych w naturze, bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń.
Z powyższego wynika, iż przychodem ze stosunku pracy nie jest jedynie wynagrodzenie za pracę, ale także inne przysporzenia majątkowe, takie jak nieodpłatne świadczenia, czy też świadczenia częściowo odpłatne. Stanowiąc o nieodpłatnych świadczeniach, jako o przychodzie kształtującym podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym, ustawodawca nie zdefiniował przy tym tego pojęcia. Zgodnie jednak z ugruntowanym poglądem, pojęcie to ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym.
Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Należy zatem przyjąć, iż nieodpłatne świadczenie ma miejsce gdy świadczeniu jednego z podmiotów nie towarzyszy świadczenie drugostronne. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka produkuje oraz dokonuje sprzedaży samochodowych instalacji (systemów) gazowych LPG i CNG.
Produkcja instalacji do zasilania LPG/CNG jest związana z koniecznością tworzenia unikalnych rozwiązań dla poszczególnych marek samochodów. Dodatkowo, Spółka prowadzi Centrum Szkoleniowo-Montażowe, którego podstawowym zadaniem jest szkolenie pracowników serwisów montujących systemy LPG/CNG oraz wykonywanie montaży testowych na potrzeby Działu Rozwoju Technicznego Spółki. Centrum jest wyposażone w urządzenia diagnostyczne i specjalistyczne narzędzia, dzięki którym możliwy jest profesjonalny montaż samochodowych instalacji gazowych, serwisowanie klimatyzacji samochodowych oraz przeprowadzanie podstawowych serwisów mechanicznych.
Biorąc pod uwagę wspomniany na wstępie konieczność dostosowywania instalacji gazowych do poszczególnych marek silników, produkcja podzespołów do instalacji LPG/CNG oraz ich sprzedaż jest każdorazowo poprzedzana testowaniem poszczególnych rodzajów (modeli) instalacji. W praktyce testowanie odbywa się podczas jazd samochodami służbowymi nabywanymi przez Spółkę, które zostają wyposażone w instalacje LPG/CNG. Wszystkie samochody z instalacjami podlegającymi testowaniu stanowią własność Spółki. Samochody te są udostępniane pracownikom, którzy wykorzystując je do jazd służbowych i prywatnych testują jednocześnie zamontowane w nich instalacje.
W praktyce, samochody z instalacjami wymagającymi przetestowania są używane przez różne grupy pracowników, w tym w szczególności przez pracowników administracji, techników, handlowców, doradców klienta, szkoleniowców itp. Pracodawca zezwala pracownikowi na korzystanie z samochodu w wyjątkowych sytuacjach do celów niezwiązanych z działalnością służbową. Wszystkie koszty związane z eksploatacją samochodów (opłaty za paliwo, płyny eksploatacyjne, części zamienne etc.), które w czasie jazd (służbowych i prywatnych) są wykorzystywane do testowania instalacji są ponoszone przez Spółkę.
Dodatkowo, dla wszystkich udostępnianych pracownikom samochodów, które w czasie jazd (służbowych i prywatnych) są wykorzystywane do testowania instalacji będzie prowadzona ewidencja przebiegu pojazdu. Przenosząc omawiany stan faktyczny na grunt prawa podatkowego nie można stwierdzić, iż w analizowanej sytuacji pracownik wykonujący jazdy testowe otrzyma od Spółki „nieodpłatne świadczenie”. W świetle przedstawionego stanu faktycznego wszystkie jazdy wykonywane samochodem służbowym przez pracownika służą realizacji ciągłego testowania instalacji gazowych zainstalowanych w samochodzie a zatem realizacji obowiązków wynikających ze stosunku pracy.
Każdy z pracowników używający samochód jest zobowiązany powiadamiać dział techniczny o wszelkich nieprawidłowościach i usterkach zaobserwowanych w czasie używania samochodów. Zatem korzystanie z samochodów po godzinach pracy, koszty eksploatacji których ponosić będzie Spółka, wiązać się będzie z wykonywaniem na Jej rzecz ściśle określonych czynności. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż po stronie pracownika nie powstanie przychód z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia. W konsekwencji, w związku z korzystaniem z samochodów służbowych, w których testowane są instalacje gazowe, nie skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu po stronie pracowników Spółki.
W odniesieniu do powołanych przez wnioskodawcę interpretacji należy stwierdzić, że interpretacje zostały wydane w indywidualnych sprawach, w określonych stanach faktycznych i nie są wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.