INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółdzielni, przedstawione we wniosku z dnia 24.05.2013 r. (data wpływu 03.06.2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zwolnienia z wnoszenia opłaty za dźwig osób zajmujących lokale na parterze budynku oraz wnoszenia opłaty za dźwig pomniejszonej o 50% stawki przez osoby zajmujące lokale na I piętrze - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 03.06.2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zwolnienia z wnoszenia opłaty za dźwig osób zajmujących lokale na parterze budynku oraz wnoszenia opłaty za dźwig pomniejszonej o 50% stawki przez osoby zajmujące lokale na I piętrze. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Spółdzielnia posiada w swoich zasobach budynki mieszkalne wyposażone w dźwigi osobowe.
Na podstawie „Regulaminu rozliczania kosztów gospodarki zasobami mieszkaniowymi i ustalania opłat za używanie lokali w Spółdzielni mieszkaniowej „N” w R.” koszty dźwigów rozlicza się na osobę i na podstawie planu ekonomiczno - finansowego zatwierdzonego przez Radę Nadzorczą ustala się miesięczne stawki opłat dla lokali obsługiwanych przez dźwigi (zł/osobę). Przepis Regulaminu mówi również, że opłata naliczana jest w następującej wysokości: - lokale na parterze budynku zwolnione z opłaty, lokale na I piętrze 50% stawki planowanej, II piętro i pozostałe 100% ustalanej stawki. Koszty ewidencjonowane są i rozliczane na każdy budynek. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy dla osób mieszkających na parterze i na I piętrze, dla których w Regulaminie ustalono opłatę za dźwigi zerową lub pomniejszoną o 50% powstanie przychód z innych źródeł? Zdaniem Wnioskodawcy, osoby nie wnoszące opłat za dźwigi oraz wnoszące te opłaty w niższej wysokości nie uzyskują w ten sposób przychodu z innych źródeł, nie powstaje po ich stronie przysporzenie majątkowe. Zgodnie ze Statutem Spółdzielni Rada Nadzorcza zatwierdziła regulamin określający zasady wnoszenia opłat między innymi za użytkowanie dźwigów osobowych. Osoby mieszkające na parterze nie użytkują urządzeń dźwigowych a osoby na I piętrze użytkują je w ograniczonym zakresie.
Uwzględniając te okoliczności Rada ustaliła inną wysokość opłat dla danej grupy osób. Nie można zdaniem Wnioskodawcy stwierdzić, że osoby te uzyskały przychód, gdyż one po prostu nie wnoszą opłat za coś, z czego nie korzystały. Rada Nadzorcza określiła odmienne sposoby naliczenia opłaty za dźwigi dla poszczególnych grup użytkowników, ale nie ma to charakteru dopłaty, tylko innej stawki eksploatacyjnej. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. W myśl przepisu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Przepis art. 10 ust. 1 ww. ustawy zawiera katalog przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z pkt 9 tego artykułu źródłem przychodów są „inne źródła”.
W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.
Natomiast jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności”, definicja przychodów z innych źródeł ma charakter przykładowy i otwarty, zatem do tej kategorii należy zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Z powyższego wynika, iż opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega dochód, uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których, mamy do czynienia z przyrostem mienia. Podstawą uzyskania przychodów z innych źródeł mogą być zatem tylko takie czynności, w wyniku których następuje po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółdzielnia posiada w swoich zasobach budynki mieszkalne wyposażone w dźwigi osobowe. Na podstawie „Regulaminu rozliczania kosztów gospodarki zasobami mieszkaniowymi i ustalania opłat za używanie lokali w Spółdzielni” koszty dźwigów rozlicza się na osobę i na podstawie planu ekonomiczno -finansowego zatwierdzonego przez Radę Nadzorcza ustala się miesięczne stawki opłat dla lokali obsługiwanych przez dźwigi (zł/osobę). Przepis Regulaminu mówi, że opłata naliczana jest w następującej wysokości: lokale na parterze budynku zwolnione z opłaty, lokale na I piętrze 50% stawki planowanej, II piętro i pozostałe 100% ustalanej stawki.
Koszty ewidencjonowane są i rozliczane na każdy budynek. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że osoby mieszkające na parterze nie użytkują urządzeń dźwigowych, natomiast osoby mieszkające na I piętrze użytkują je w ograniczonym zakresie, w konsekwencji czego Rada Nadzorcza ustaliła inną wysokość opłat dla danej grupy osób.
W związku z powyższym, osoby nie wnoszące opłat za dźwig, tj. zajmujące lokale na parterze budynku oraz osoby zajmujące lokale na I piętrze, wnoszące opłaty za dźwig w niższej wysokości, tj. 50% stawki planowej, na podstawie zatwierdzonego przez Radę Nadzorczą Regulaminu Spółdzielni, ustalającego miesięczne stawki opłat dla lokali obsługiwanych przez dźwigi - nie uzyskują przychodu z innych źródeł, ponieważ nie powstaje po ich stronie przysporzenie majątkowe. Ponadto należy wskazać, że Spółdzielnia Mieszkaniowa może w dowolny sposób kształtować ceny opłat dla poszczególnych grup użytkowników.
Świadczenia te nie mają jednak charakteru indywidualnego, adresowane są do wszystkich osób spełniających określone warunki, a tym samym nie powodują powstania po ich stronie przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.