Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawiez 7 września 2011 r., sygn. IPPB2/415-551/11-2/MG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.

U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 01.06.2011 r. (data wpływu 28.06.2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zwrotu pracownikom kosztów wyżywienia podczas podróży służbowych krajowych i zagranicznych, udokumentowanych fakturami VAT, bądź rachunkami wystawionymi na Spółkę - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE W dniu 28.06.2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zwrotu pracownikom kosztów wyżywienia podczas podróży służbowych krajowych i zagranicznych, udokumentowanych fakturami VAT, bądź rachunkami wystawionymi na Spółkę. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. W celu wykonywania swojej działalności Spółka zatrudnia pracowników, którzy wykonują obowiązki na podstawie umów o pracę zawartych zgodnie z polskimi regulacjami w zakresie prawa pracy.

Wykonywanie obowiązków służbowych pracowników wiąże się często z koniecznością odbywania podróży służbowych/delegacji (zarówno krajowych, jak i zagranicznych). W związku z powyższym Spółka rozważa wprowadzenie systemu rozliczeń kosztów wyżywienia w czasie podróży służbowych polegającego na: zwrocie pracownikom kosztów wyżywienia, udokumentowanych fakturami VAT, bądź rachunkami wystawionymi na Spółkę, lub zapewnieniu pracownikom kart kredytowych należących do Spółki, dzięki którym pracownicy będą mogli bezpośrednio płacić za posiłki w czasie podróży służbowych. W konsekwencji Spółka nie będzie wypłacać pracownikom diet z tytułu podróży służbowej.

Wyjątkiem będzie sytuacja, gdy pracownik będzie dokonywał płatności za usługi gastronomiczne za pomocą karty kredytowej należącej do Spółki w czasie podróży zagranicznej. W takim przypadku wypłacane będzie 25% należnej diety. Spółka zamierza określić powyższy sposób rozliczania delegacji w regulaminie wynagradzania pracowników w punkcie dotyczącym podróży służbowych oraz dodatkowo ustalić dla całej organizacji maksymalny limit kosztów wyżywienia całodziennego na poziomie 150 zł. Intencją Spółki jest, aby kwota zwrotu zawsze dokładnie pokrywała się z przedstawioną przez pracownika fakturą lub rachunkiem do wysokości określonego limitu.

W rezultacie, jeżeli kwota wynikająca z rachunków przewyższa kwotę określonego limitu dziennego, pracownik otrzyma zwrot jedynie 150 zł za każdy dzień podróży. Jeżeli przedstawione rachunki będą dokumentować kwotę niższą niż ww. limit (np. 100 PLN) pracownik otrzyma zwrot jej równowartości (100 PLN). Z kolei pracownicy korzystający z kart kredytowych będą zobowiązani do zwrotu nadwyżki kwoty udokumentowanej dowodami zakupu nad kwotę limitu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy poniesione przez pracowników koszty wyżywienia podczas podróży służbowych (zarówno krajowych, jak i zagranicznych), prawidłowo udokumentowane fakturami i rachunkami wystawionymi na Spółkę, w kwocie przekraczającej wysokość diet określonych odpowiednio w Rozporządzeniu w sprawie delegacji krajowych oraz Rozporządzeniu w sprawie delegacji zagranicznych stanowią przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych, czy też całość zwróconych przez Spółkę kosztów wyżywienia korzysta ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 80, poz. 350) (dalej: „Ustawa o PIT”)?

Zdaniem Wnioskodawcy: W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) Ustawy o PIT są wolne od podatku dochodowego do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.

Zasady przyznawania diet i innych należności z tytułu podróży służbowych zostały określone w: rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz.

U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.) (dalej: „Rozporządzenie ws. delegacji krajowych”), rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.) (dalej: „Rozporządzenie ws. delegacji zagranicznych”).

Zgodnie z § 3 i 4 Rozporządzenia ws. delegacji krajowych oraz odpowiednio § 4 i 5 Rozporządzenia w sprawie delegacji zagranicznych pracownikowi w związku z podróżą służbową przysługują diety przeznaczone na pokrycie kosztów wyżywienia w czasie podróży. Dieta natomiast nie przysługuje w przypadku, gdy pracodawca zapewni pracownikowi bezpłatne całodzienne wyżywienie. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenia ws. delegacji zagranicznych Pracownikowi, który otrzymuje za granicą bezpłatne całodzienne wyżywienie, przysługuje 25% diety.

W konsekwencji zdaniem Spółki powyższe przepisy dopuszczają możliwość wyboru między: wypłacaniem przez pracodawcę diet lub pokryciem kosztów całodziennego wyżywienia pracownika na podstawie dowodów zakupów. Jednocześnie, w przepisach został określony wyłącznie limit dotyczący diet. Nie występuje natomiast dolny lub górny limit kosztów wyżywienia zapewnionego pracownikowi przez pracodawcę.

Dodatkowo należy podkreślić, iż z uwagi na to, że kwota zwrotu zawsze dokładnie pokrywałaby się z przedstawioną przez pracownika fakturą lub rachunkiem nie byłaby ona dodatkowym przychodem pracownika podlegającym opodatkowaniu, a jedynie zwrotem kosztów niezbędnych do prawidłowego wykonania przez pracownika zadania w ramach wyjazdu służbowego. W konsekwencji, zdaniem Spółki kwoty pokrytych przez Spółkę wydatków pracowników na wyżywienie w czasie podróży służbowych podlegają w pełnej wysokości zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w myśl art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) Ustawy o PIT.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Spółka wskazała interpretacje wydane w podobnych stanach faktycznych: Interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 23 lutego 2010 r. (sygn. IPPB1/415-934/09-5/KS), interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 2 lipca 2010 r. (sygn. IBPBII/1/415-392/10/ASz).

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego, stwierdzam, co następuje: Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Mając na uwadze wyżej przywołane uregulowania prawne należy zaznaczyć, że przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia jedynie przykładowo przychody ze stosunku pracy. Świadczy o tym użycie słowa „w szczególności” co oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Oznacza to, że przychodami ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Stosownie do art. 31 cytowanej ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka zatrudnia pracowników, którzy wykonują obowiązki na podstawie umów o pracę, zawartych zgodnie z polskimi regulacjami w zakresie prawa pracy. Wykonywanie obowiązków służbowych pracowników wiąże się z koniecznością odbywania podróży służbowych / delegacji (zarówno krajowych, jak i zagranicznych).

Spółka rozważa wprowadzenie systemu rozliczeń kosztów wyżywienia w czasie podróży służbowych polegającego na zwrocie pracownikom kosztów wyżywienia, udokumentowanych fakturami VAT, bądź rachunkami wystawionymi na Spółkę, lub zapewnieniu pracownikom kart kredytowych należących do Spółki, dzięki którym pracownicy będą mogli bezpośrednio płacić za posiłki w czasie podróży służbowych. W konsekwencji Spółka nie będzie wypłacać pracownikom diet z tytułu podróży służbowej. Wyjątkiem będzie sytuacja, gdy pracownik będzie dokonywał płatności za usługi gastronomiczne za pomocą karty kredytowej należącej do Spółki w czasie podróży zagranicznej. W takim przypadku wypłacane będzie 25% należnej diety.

Spółka zamierza określić powyższy sposób rozliczania delegacji w regulaminie wynagradzania pracowników, oraz dodatkowo ustalić maksymalny limit kosztów wyżywienia całodziennego na poziomie 150 zł. Intencją Spółki jest, aby kwota zwrotu zawsze dokładnie pokrywała się z przedstawioną przez pracownika fakturą lub rachunkiem do wysokości określonego limitu. W rezultacie, jeżeli kwota wynikająca z rachunków przewyższa kwotę określonego limitu dziennego, pracownik otrzyma zwrot 150 zł za każdy dzień podróży. Jeżeli przedstawione rachunki będą dokumentować kwotę niższą niż ww. limit (np. 100 zł), pracownik otrzyma zwrot jej równowartości, tj. 100 zł.

Z kolei pracownicy korzystający z kart kredytowych będą zobowiązani do zwrotu nadwyżki kwoty udokumentowanej dowodami zakupu nad kwotę limitu.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas: podróży służbowej pracownika podróży osoby niebędącej pracownikiem – do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13. Powyższe zwolnienie obejmuje zatem diety i inne świadczenia otrzymane przez pracownika za czas podróży służbowej, do wysokości określonej w odrębnych przepisach.

Należy zauważyć, że przedmiotowe zwolnienie jest limitowane. Wysokość diet i innych należności za czas podróży służbowej, co do których pracodawca może zastosować zwolnienie od podatku dochodowego wyznaczają - w przypadku podróży krajowych - przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz.

U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.), natomiast w przypadku podróży zagranicznych - rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.). Wyjątek od powyższej reguły stanowią jedynie przypadki, w których wysokość świadczeń z tytułu podróży służbowej pracownika określają odrębne ustawy.

Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikom zatrudnionym w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej krajowej, z tytułu podróży odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę pracownikowi przysługują diety oraz zwrot kosztów: przejazdów, noclegów, dojazdów środkami komunikacji miejscowej, innych udokumentowanych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

Na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży krajowej pracownikowi przysługuje dieta obliczona w wysokości i na zasadach określonych w § 4 ww. rozporządzenia. W myśl § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, dieta jest przeznaczona na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży i wynosi 23 zł za dobę podróży. Dieta m. in. nie przysługuje, jeżeli pracownikowi zapewniono bezpłatne całodzienne wyżywienie (§ 4 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia).

Zgodnie z ust. 2 § 4 ww. rozporządzenia, należność z tytułu diet oblicza się za czas od rozpoczęcia podróży (wyjazdu) do powrotu (przyjazdu) po wykonaniu zadania, w następujący sposób: jeżeli podróż trwa nie dłużej niż dobę i wynosi: od 8 do 12 godzin - przysługuje połowa diety, ponad 12 godzin - przysługuje dieta w pełnej wysokości; jeżeli podróż trwa dłużej niż dobę, za każdą dobę przysługuje dieta w pełnej wysokości, a za niepełną, ale rozpoczętą dobę: do 8 godzin - przysługuje połowa diety, ponad 8 godzin - przysługuje dieta w pełnej wysokości.

W myśl § 8a ust. 3 ww. rozporządzenia, do rozliczenia kosztów podróży pracownik załącza dokumenty (rachunki) potwierdzające poszczególne wydatki; nie dotyczy to diet oraz wydatków objętych ryczałtami. Jeżeli uzyskanie dokumentu (rachunku) nie było możliwe, pracownik składa pisemne oświadczenie o dokonanym wydatku i przyczynach braku jego udokumentowania.

Zatem należności wypłacone pracownikom odbywającym podróż służbową krajową w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, obejmujące m.in. diety oraz zwrot kosztów za przejazdy, noclegi, dojazdy, a także inne udokumentowane wydatki określone przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego do wysokości określonej ww. rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie podróży służbowej na obszarze kraju.

Stosownie natomiast do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikom zatrudnionym w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej zagranicznej, dieta jest przeznaczona na pokrycie kosztów wyżywienia i inne drobne wydatki. Wysokość diety za dobę podróży w poszczególnych państwach jest określona w załączniku do rozporządzenia (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia). W myśl § 4 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, dieta przysługuje w wysokości obowiązującej dla docelowego państwa podróży.

Jak stanowi ust. 4 § 4 rozporządzenia, dietę oblicza się w następujący sposób: za każdą dobę podróży przysługuje dieta w pełnej wysokości; za niepełną dobę podróży: do 8 godzin - przysługuje 1/3 diety, ponad 8 do 12 godzin - przysługuje 1/2 diety, ponad 12 godzin - przysługuje dieta w pełnej wysokości.

Zgodnie z § 5 ww. rozporządzenia, pracownikowi, który otrzymuje za granicą bezpłatne całodzienne wyżywienie lub gdy wyżywienie opłacone jest w cenie karty okrętowej (promowej), przysługuje 25% diety ustalonej zgodnie z § 4 ust. 4. Warunkiem niezbędnym do skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest odbycie przez pracownika podróży służbowej.

Z uwagi na brak definicji podróży służbowej na gruncie prawa podatkowego, do wyjaśnienia tej kwestii należy posłużyć się treścią art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), zgodnie z którym, pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.

Jednocześnie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 775 § 3-4 Kodeksu pracy, pracodawcy spoza sfery budżetowej mogą określać warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju w drodze postanowień układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania, z tym jednakże, że nie mogą oni ustalać diet za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż diety z tytułu podróży służbowej zarówno na obszarze kraju, jak i poza granicami określonej dla pracownika sfery budżetowej.

Co do zasady zatem, obowiązujące u pracodawcy zakładowe regulacje mogą przewidywać bardziej korzystne warunki zwrotu należności za podróże służbowe niż wynikające z przepisów wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy. W takiej sytuacji pracownik będzie uprawniony do otrzymania zwrotu poniesionych przez siebie wydatków na warunkach określonych w regulacjach zakładowych, bądź określonych w umowie o pracę.

Nie zmienia to jednak faktu, iż na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ze zwolnienia od podatku będzie korzystała wyłącznie ta część otrzymanego zwrotu, która nie przekroczy diety z tytułu podróży służbowych określonych w ww. rozporządzeniach Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji zdarzenia przyszłego należy zauważyć, iż ustawodawca ograniczył wysokość zwolnienia od podatku wyłącznie do wysokości diety i innych należności za czas podróży służbowej pracownika, określonych w przepisach ustaw, bądź w przywołanych powyżej rozporządzeniach.

W przypadku kosztów wyżywienia w podróżach służbowych krajowych aktualnie będzie to kwota w wysokości 23 zł za dobę podróży służbowej przeznaczona na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia (§ 4 ust. 1 ww. rozporządzenia), natomiast w podróżach służbowych zagranicznych - dieta zagraniczna, w wysokości zróżnicowanej odpowiednio do podróży w danym państwie, przeznaczona na pokrycie kosztów wyżywienia i inne drobne wydatki (§ 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia).

Zatem zwrot kosztów wyżywienia, zarówno do wysokości określonego przez Spółkę limitu, jak i poniżej tego limitu, udokumentowanych fakturami VAT, bądź rachunkami wystawionymi na Spółkę skorzysta z przedmiotowego zwolnienia wyłącznie do wysokości ustalonej w rozporządzeniach Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie podróży służbowych na obszarze kraju i poza granicami kraju. Nadwyżka podlegać będzie opodatkowaniu, jako przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w powołanym art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji Spółka, jako płatnik podatku dochodowego będzie miała obowiązek poboru zaliczki na podatek dochodowy od nadwyżki poniesionych przez pracowników kosztów wyżywienia podczas podróży służbowych (zarówno krajowych, jak i zagranicznych), prawidłowo udokumentowanych fakturami i rachunkami wystawionymi na Spółkę, ponad ustalone limity diet określone odpowiednio w rozporządzeniach w sprawie delegacji krajowych i zagranicznych. Końcowo - odnosząc się do powołanych przez Spółkę interpretacji indywidualnych organu podatkowego - wskazać należy, iż orzeczenia te nie są wiążące dla tutejszego organu.

Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnej, indywidualnej sprawy, osadzonej w określonym stanie faktycznym i tylko w tej sprawie rozstrzygnięcie w każdej z nich zawarte jest wiążące. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, iż nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Ponadto podkreślić należy, że odmienne rozstrzygnięcia organów podatkowych, dokonane nawet w analogicznych zagadnieniach, nie mogą stanowić podstawy do żądania analogicznego rozstrzygnięcia sprawy wnioskodawcy, jeżeli stoi temu na przeszkodzie treść przepisów prawa. Na podstawie art. 14e ustawy Ordynacja podatkowa, Minister Finansów może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału konstytucyjnego oraz Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.