INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 19 listopada 2013 r. (data wpływu 21 listopada 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków podatkowych darczyńcy związanych z darowizną środków pieniężnych – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 21 listopada 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków podatkowych darczyńcy związanych z darowizną środków pieniężnych.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. W dniu 26 października 2013 r. Wnioskodawca przekazał darowiznę w postaci środków pieniężnych dla swojej wnuczki Pani X (ur. 10 maja 1994 r.), będącej córką syna Wnioskodawcy Pana Y (ur. 25 lutego 1970 r.). Środki pieniężne w wysokości 600.000,00 PLN zostały wpłacone na rachunek bankowy należący do wnuczki w sześciu ratach o równej wartości w ciągu jednego tygodnia. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Czy Wnioskodawca lub jego wnuczka będą podlegały opodatkowaniu od darowizny pieniężnej w wysokości 600.000,00 PLN (słownie: sześćset tysięcy złotych 00/100)?
Czy będzie trzeba wykazać to zdarzenie w rozliczeniu rocznym za rok 2013 przez wnuczkę Wnioskodawcy lub Wnioskodawcę? Interpretacja indywidualna wydana została w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do spoczywających na Wnioskodawcy obowiązków podatkowych związanych z darowizną środków pieniężnych, natomiast w odniesieniu do obowiązku ciążącego na wnuczce Wnioskodawcy związanego z darowizną środków pieniężnych wydano odrębne rozstrzygnięcie. W zakresie ustawy o podatku od spadków i darowizn również wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie. Zdaniem Wnioskodawcy, w zeznaniu rocznym obdarowanego należy wykazać darowiznę.
Darczyńca nie musi składać informacji do urzędu skarbowego o fakcie darowania środków pieniężnych i nie wykazuje tego w zeznaniu rocznym. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają zatem wszelkiego rodzaju dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia Ministra Finansów. Zgodnie z art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
Jednocześnie, jak stanowi art. 889 ww. ustawy, nie stanowią darowizny następujące bezpłatne przysporzenia: gdy zobowiązanie do bezpłatnego świadczenia wynika z umowy uregulowanej innymi przepisami kodeksu; gdy kto zrzeka się prawa, którego jeszcze nie nabył albo które nabył w taki sposób, że w razie zrzeczenia się prawo jest uważane za nie nabyte. Z powyżej zacytowanego przepisu wynika, że darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego) i zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne.
Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za otrzymane świadczenie. Istotą darowizny – jako czynności nieodpłatnej – jest więc brak po drugiej stronie ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego. Darowizna może polegać zarówno na przesunięciach do majątku obdarowanego określonych przedmiotów majątkowych, jak i na innych postaciach dyspozycji majątkowych darczyńcy prowadzących do zmniejszenia jego majątku, a po stronie majątku obdarowanego do zwiększenia aktywów lub zmniejszenia pasywów.
W orzecznictwie przyjmuje się, że świadczenie darczyńcy musi być subiektywnie i obiektywnie bezpłatne, tj. niezależne od uzyskania korzyści lub ekwiwalentu od obdarowanego.
Czyniąc darowiznę, darczyńca realizuje zamiar przysporzenia obdarowanemu korzyści kosztem własnego majątku – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2006 r. sygn. IV CSK 172/06. W związku z powyższym darowizna środków pieniężnych wnuczce Wnioskodawcy, jako czynność nieodpłatna nie powoduje powstania po stronie Wnioskodawcy (darczyńcy) żadnego przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc nie wywołuje żadnych skutków podatkowych po stronie Wnioskodawcy, o ile przedmiotowa darowizna nie będzie miała charakteru zwrotnego.
Tym samym, jak słusznie twierdzi Wnioskodawca nie musi składać żadnych informacji do urzędu skarbowego o fakcie dokonania darowizny środków pieniężnych oraz nie ma obowiązku wykazywania darowanych środków pieniężnych w zeznaniu podatkowym za rok 2013. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.