INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 29.08.2011 r. (data wpływu do BKIP w Płocku 31.08.2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego w Polsce – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 31.08.2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego w Polsce.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest kawalerem, nie posiada dzieci. W maju 2007 roku wyjechał do Danii z zamiarem stałego pobytu - tam mieszka na stałe. Od maja 2007 roku Wnioskodawca podjął pracę w duńskiej firmie, gdzie pracuje do chwili obecnej (zawarta umowa o pracę na czas nieokreślony). Wnioskodawca nie osiąga w Polsce żadnych dochodów, ani nie posiada tutaj nieruchomości. Do kraju Wnioskodawca przyjeżdża tylko, aby odwiedzić najbliższą rodzinę (matkę, rodzeństwo) - w ciągu roku jest to kilka, kilkanaście dni - w szczególności w święta.
Podatki płaci w Danii zgodnie z miejscem wykonywania pracy oraz zgodnie z miejscem zamieszkania dopełnia corocznego obowiązku podatkowego, rozliczając się z osiągniętych dochodów w duńskim urzędzie skarbowym SKAT. Swoją przyszłość Wnioskodawca nadal wiąże z pobytem za granicą, do Polski nie planuje wracać, w szczególności w najbliższych latach. Ostatnim dochodem uzyskanym na terytorium RP był zasiłek pieniężny z ubezpieczenia społecznego, należny Wnioskodawcy za 2007 rok, a wypłacony przez ZUS z opóźnieniem dopiero w 2008 roku.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Wnioskodawca prawidłowo uznał, iż poczynając od miesiąca maja 2007 roku, tj. od chwili zmiany miejsca zamieszkania i przeniesienia centrum interesów życiowych do Danii do 2011 roku (przy założeniu, że nie ulegnie zmianie przedstawiony stan faktyczny) ciąży na nim ograniczony obowiązek podatkowy? Czy zatem prawidłowo, jako nierezydent, za 2008 rok w PIT-37 opodatkował tylko przychody otrzymane na terytorium Polski, tzn. otrzymany w 2008 roku zasiłek pieniężny z ubezpieczenia społecznego? Zdaniem Wnioskodawcy, o zasadach opodatkowania dochodów w Polsce decyduje to, czy osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w Polsce.
Osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Z drugiej strony osoby, które nie mają miejsca zamieszkania na terytorium Polski, podlegają opodatkowaniu jedynie od dochodów osiągniętych na terytorium RP. Jednocześnie zgodnie z art. 4a Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, regulacje te stosowane są z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska. Zatem istotne w sprawie jest ustalenie miejsca zamieszkania Wnioskodawcy i to decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego.
Od dnia 1 stycznia 2007 roku, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP, zgodnie z art. 3 ust 1a ww. ustawy uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium RP centrum interesów życiowych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium RP dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Mając na uwadze, iż Wnioskodawcę z Danią łączą silniejsze powiązania osobiste i gospodarcze oraz uwzględniając regulacje art. 4 Konwencji między Polską a Danią w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 6 grudnia 2001 r., należy stwierdzić iż w przedstawionej sprawie Wnioskodawca ma miejsce zamieszkania w Danii, zatem w Polsce trzeba uznać go za nierezydenta i opodatkować zgodnie z zasadą źródła - tylko od dochodów uzyskanych na terytorium RP.
Podobne stanowisko zajmują organy podatkowe, przykładowo w wybranych interpretacjach: interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 7 stycznia 2009 r., IPPB4/415-77/08-6/MO, w której uznano, iż „osoba, która przeniosła do Wielkiej Brytanii centrum interesów życiowych i planuje pozostać w tym kraju jeszcze kilka lat, od dnia wyjazdu z Polski nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Polski i podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu”; interpretacja indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 15 października 2009 r., IPPB4/415-501/09-4/SP, w której uznano, iż „w związku z podjęciem zatrudnienia na wyspie Man oraz z zamieszkaniem na stałe na terytorium wyspy Man osoba podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”, interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2009 r., IPPB4/415-360/09-4/JS, w której uznano, iż „podatnik, który dokonał zmiany miejsca zamieszkania i przeniesienia ośrodka interesów życiowych do Belgii i w danym roku nie osiągał żadnych dochodów w Polsce, nie ma obowiązku rozliczania się w Polsce ani obowiązku składania tam zeznania podatkowego”, interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, z dnia 29 lipca 2009 r., IPPB4/415-344/09-4/JK, w której uznano, że „obywatel polski, który przeniósł ośrodek interesów życiowych na terytorium Niemiec, a jego długość pobytu na polskim terytorium nie przekroczy 183 dni w roku podatkowym, uznawany za rezydenta podatkowego Niemiec, będący właścicielem nieruchomości położonych w Polsce, które zamierza wynajmować podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu”; interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 26 stycznia 2009 r.,.
IPPB4/415-111/08-4/MO, w której rozstrzygnięto, iż „podatnik, który od dnia wyjazdu z Polski posiadał miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii podlegał ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce od osiąganych od tego momentu dochodów”. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie podatnik zmienił miejsce zamieszkania i przeniósł za granicę swoje centrum interesów życiowych, to prawidłowo uznał, iż począwszy od dnia wyjazdu ciąży na nim ograniczony obowiązek podatkowy. Zatem prawidłowo, jako nierezydent, w PlT-37 za 2008 rok wykazał i opodatkował tylko otrzymany w Polsce w 2008 roku zasiłek pieniężny z ZUS.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Natomiast stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.
Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem "lub", co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika "lub" w sformułowaniu "centrum interesów osobistych lub gospodarczych" dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawianie hobby itp.
Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
Uznanie osoby fizycznej za osobę mająca miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie Konwencja zawarta między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzana w Warszawie dnia 06.12.2001 r. (Dz. U z 2003 r. Nr 43, poz. 368 ze zm.).
Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Konwencji, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo, jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie lub z tytułu majątku położonego tylko w tym Państwie.
Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 2 Konwencji, jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad: osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ona ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych), jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania z żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa, jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem, jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
Jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego Wnioskodawca jest kawalerem, nie posiada dzieci. W maju 2007 roku wyjechał do Danii z zamiarem stałego pobytu - tam mieszka na stałe. Od maja 2007 roku podjął pracę w duńskiej firmie, gdzie pracuje do chwili obecnej (zawarta umowa o pracę na czas nieokreślony). W Polsce nie osiąga żadnych dochodów, ani nie posiada tutaj nieruchomości. Do kraju Wnioskodawca przyjeżdża tylko, aby odwiedzić najbliższą rodzinę (matkę, rodzeństwo) - w ciągu roku jest to kilka, kilkanaście dni - w szczególności w święta.
Podatki płaci w Danii zgodnie z miejscem wykonywania pracy oraz zgodnie z miejscem zamieszkania dopełnia corocznego obowiązku podatkowego, rozliczając się z osiągniętych dochodów w duńskim urzędzie skarbowym SKAT. Swoją przyszłość Wnioskodawca nadal wiąże z pobytem za granicą, do Polski nie planuje wracać, w szczególności w najbliższych latach. Ostatnim dochodem uzyskanym na terytorium RP był zasiłek pieniężny z ubezpieczenia społecznego, należny Wnioskodawcy za 2007 rok, a wypłacony przez ZUS z opóźnieniem dopiero w 2008 roku.
Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, należy uznać, iż od chwili zmiany miejsca zamieszkania i przeniesienia centrum interesów życiowych do Danii, tj. od maja 2007 r. do 2011 r. (o ile zmianie nie ulegnie stan faktyczny i prawny) Wnioskodawca będzie posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Danii, natomiast w Polsce będzie podlegał ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. będzie podlegał opodatkowaniu jedynie od dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Z treści wniosku wynika, iż ostatnim dochodem uzyskanym na terytorium RP przez Wnioskodawcę był zasiłek pieniężny z ubezpieczenia społecznego, należny Wnioskodawcy za 2007 rok, a wypłacony przez ZUS z opóźnieniem dopiero w 2008 roku Zasady opodatkowania dochodów z tytułu zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego reguluje art. 17 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii. W myśl art. 17 ust. 1 konwencji z dnia 6 grudnia 2001 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.
U. z 2003 r. Nr 43, poz. 368) świadczenia pieniężne otrzymywane przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w ramach systemu ubezpieczeń społecznych drugiego Umawiającego się Państwa albo w ramach jakiegokolwiek innego systemu, z wyjątkiem funduszy utworzonych przez to drugie Państwo, jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. W świetle powyższego, świadczenia pieniężne otrzymywane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Danii z ubezpieczenia społecznego z Polski mogą być opodatkowane zarówno w państwie miejsca zamieszkania, tj. w Danii, jak i w państwie źródła, tj. w Polsce.
Postanowienie w umowie, że danego rodzaju dochód „może podlegać” opodatkowaniu w jednym z państw (najczęściej w państwie źródła) wskazuje bowiem, że państwo źródła ma prawo opodatkować dany dochód, bez względu na to, czy dochód ten podlegać będzie opodatkowaniu w drugim państwie (państwie rezydencji). Przypisanie prawa do opodatkowania nie ma tutaj charakteru wyłączności. Z powyższych przepisów wynika, iż dochód z tytułu zasiłku pieniężnego z ubezpieczenia społecznego wypłaconego na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania w Danii podlega opodatkowaniu w Polsce.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obowiązek złożenia zeznania, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, ciąży na podatniku, który uzyskał w roku podatkowym dochody podlegające opodatkowaniu. Jak wynika z treści art. 45 ust. 1c ww. ustawy, w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędem skarbowym, o którym mowa w ust. 1 i 1a, jest urząd skarbowy właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych.
Ponieważ z treści wniosku wynika, że w roku 2008 osiągał Pan w Polsce dochody, zatem w przedmiotowej sprawie, powstał obowiązek zapłaty podatku w Polsce. Zatem był Pan zobowiązany do złożenia za 2008 r. zeznania podatkowego w Polsce i wykazania w nim zasiłku pieniężnego z ZUS.
Reasumując od chwili zmiany miejsca zamieszkania i przeniesienia centrum interesów życiowych do Danii, tj. od maja 2007 r. do 2011 r. (o ile zmianie nie ulegnie stan faktyczny i prawny) Wnioskodawca będzie posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Danii, natomiast w Polsce będzie podlegał ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. będzie podlegał opodatkowaniu jedynie od dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Zatem Wnioskodawca prawidłowo za rok 2008 w PIT- 37 opodatkował tylko dochody otrzymane na terytorium Polski, tzn. otrzymany w 2008 r. zasiłek pieniężny z ubezpieczenia społecznego. Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. W odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.