Pytanie
Nr 1 W przedstawionym we wniosku opisie zdarzenia przyszłego Spółka wskazała, że świadcząc usług elektroniczne dla kontrahentów będących podatnikami miejscem świadczenia przedmiotowych usług będzie miejsce gdzie nabywca usługi posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania. W przypadku świadczenia usług bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dane świadczenie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie. Należy wskazać, że ustawa z dnia 23 października 2009r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 195 poz. 1504) wprowadza istotne zmiany do ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.). Celem wprowadzonych zmian jest modyfikacja ogólnej zasady dotyczącej miejsca świadczenia usług w transakcjach między podatnikami VAT. Wprowadzone zmiany odnoszą się do opodatkowania świadczenia usług w miejscu konsumpcji.
Zgodnie z art. 28a ustawy, na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału: 1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to: podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; 2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
Miejscem świadczenia usług, stosownie do postanowień art. 28b ust. 1 ustawy, w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1, art. 28g ust. 1, art. 28i, 28j i 28n. W odniesieniu do przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu zdarzenia przyszłego należy uznać, że Spółka nie świadczy usług elektronicznych (co wykazano powyżej) lecz pośredniczy w transakcjach wynajmu apartamentów.
Zatem, mając na uwadze powołane wyżej znowelizowane przepisy ustawy o podatku od towarów i usług odnoszące się do kwestii miejsca świadczenia usług, należy wskazać, iż w przypadku gdy Wnioskodawca będzie świadczył usługę na rzecz Wynajmującego lub właściciela mieszkania, którzy będą podatnikami w rozumieniu przepisu art. 28a ustawy miejscem świadczenia przedmiotowej usługi będzie, zgodnie z dyspozycją art. 28b ust. 1 ustawy, miejsce w którym podatnik (usługobiorca) posiada siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania.
Zatem mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego pomimo właściwego wskazania miejsca świadczenia usług świadczonych na rzecz podatników, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe z uwagi na błędne zaszeregowanie świadczonych przez Spółkę usług jako usług elektronicznych.
Pytanie
Nr 2 W przedstawionym we wniosku opisie zdarzenia przyszłego Spółka wskazała, że w przypadku świadczenia usług na rzecz podmiotów nie posiadających statusu podatnika, określenie miejsca świadczenia usług będzie uzależnione od tego gdzie dane apartamenty będą się znajdować. W przypadku apartamentów położonych na terytorium państwa trzeciego miejscem świadczenia usług będzie miejsce gdzie nabywca usługi posiada siedzibę. Natomiast w przypadku apartamentów położonych na terytorium Wspólnoty, miejscem świadczenia usług będzie miejsce gdzie świadczący usługę posiada siedzibę zatem w Polsce.
Znowelizowane przepisy ustawy o podatku od towarów i usług wprowadziły dodatkową rozszerzającą definicję podatnika dla celów określenia miejsca świadczenia usług. Powołany wyżej przepisie art. 28a stanowi, że podatnikiem jest podmiot który wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności, jak również osoba prawna niebędąca podatnikiem zidentyfikowanym w państwie członkowskim Unii Europejskiej do celów podatku od towarów i usług lub podatku od wartości dodanej.
Pojęcie podatnika obejmuje zatem podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w ustawie o podatku od towarów i usług jak również podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą odpowiadającą działalności gospodarczej określonej w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług. Wynajem apartamentów dla celów zarobkowych (nawet gdy jest wykonywany okazjonalnie) stanowi w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług działalność gospodarczą.
Zatem zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 28a ustawy obowiązującym od 1 stycznia 2010r. wynajem apartamentów dokonywany okazjonalnie spełnia definicję działalności gospodarczej, a co za tym idzie osoba fizyczna czerpiąca zyski z takiej działalności spełnia definicję podatnika. Zatem w celu określenia miejsca świadczenia usług zastosowanie znajdą przepisy ustawy powołane w uzasadnieniu stanowiska do pyt.
Nr 1. Mając na uwadze powołane przepisy oraz w oparciu o przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego należy uznać, iż w odniesieniu do usług świadczonych na rzecz Wynajmujących – osób fizycznych – spełniających definicję podatnika określoną w art. 28a ustawy, miejscem świadczenia będzie miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę, zgodnie z art. 28b ustawy. W związku z powyższym należało uznać stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania Nr 2 za nieprawidłowe.
Pytanie
Nr 3 W uzasadnieniu do własnego stanowiska w zakresie pytania Nr 3 Wnioskodawca wskazał, iż ze względu że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz aktów wykonawczych nie regulują kwestii dokumentów jakie Spółka winna posiadać w celu ustalenia statusu kontrahenta (czy jest podatnikiem czy też nie) nie będzie zobligowany do posiadania ściśle określonych dokumentów potwierdzających czy nabywca usługi działa jako podatnik.
Na mocy obowiązującego od dnia 1 stycznia 2010 r. art. 109 ust. 3a ustawy o podatku od towarów i usług, podatnicy świadczący usługi, których miejscem świadczenia nie jest terytorium kraju, są obowiązani w prowadzonej ewidencji podać nazwę usługi, wartość usługi bez podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze, uwzględniając moment powstania obowiązku podatkowego określany dla tego rodzaju usług świadczonych na terytorium kraju. W przypadku usług, do których stosuje się art. 28b, stosuje się odpowiednio przepisy art. 19 ust. 19a i 19b.
Prawidłowe i rzetelne prowadzenie ewidencji wiąże się z właściwym ustaleniem miejsca świadczenia usług, a zatem z miejscem opodatkowania danej czynności, co w rozpatrywanym przypadku wiąże się bezpośrednio z posiadaniem informacji czy dany kontrahent posiada status podatnika , czy też nie. Dlatego też w celu uczynienia zadość powołanemu wyżej art. 109 ust. 3a ustawy, podatnik świadczący usługi na rzecz podmiotów z krajów UE i poza niej winien dołożyć wszelkich starań aby prawidłowo ustalić status podmiotu na rzecz którego świadczy usługę.
Należy wskazać, że określenie statusu kontrahenta możliwe jest poprzez podanie przez niego numeru VAT, oraz potwierdzenie czy numer identyfikacyjny VAT nabywcy jest ważny. Potwierdzenie takie można uzyskać za pośrednictwem systemu VIES System Wymiany Informacji o VAT (VAT Information Exchange System) jest elektronicznym środkiem transmisji informacji dotyczących aktywności numerów VAT, podmiotów zarejestrowanych na terenie Unii Europejskiej. Mając na uwadze powyższe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania Nr 3 za nieprawidłowe.
Pytanie
Nr 4 W odniesieniu do dokumentowania usług świadczonych przez Wnioskodawcę na rzecz podatników Spółka wskazała, że zobowiązania jest do wystawiania faktur VAT o których mowa w art. 106 ust. 2 ustawy. Zasady dokumentowania transakcji podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług regulują przepisy zawarte w dziale XI ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie maja zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2008r. Nr 212 poz. 1337 ze zm.).
Zgodnie z art. 106 ust. 1 i 2 ustawy podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do dostawy towarów lub świadczenia usług, dokonywanych przez podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT czynni lub zwolnieni, jeżeli miejscem opodatkowania tych czynności jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego i dla tych czynności podatnicy ci nie są zidentyfikowani dla podatku od wartości dodanej lub - w przypadku terytorium państwa trzeciego - podatku o podobnym charakterze.
Stosownie do postanowień § 25 ww. rozporządzenia, przepisy § 5, 7-21 i 24 stosuje się odpowiednio do faktur stwierdzających dokonanie dostawy towarów lub świadczenia usług, dla których miejscem opodatkowania jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego, jeżeli dla tych czynności podatnicy wystawiający fakturę nie są zidentyfikowani dla podatku od wartości dodanej lub - w przypadku terytorium państwa trzeciego - podatku o podobnym charakterze. Faktury, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać dane określone w § 5, z wyjątkiem stawki i kwoty podatku oraz kwoty należności wraz z podatkiem.
Faktury, o których mowa w ust. 1, mogą nie zawierać danych określonych w § 5 ust. 1 pkt 2, dotyczących nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 4. W przypadku świadczenia usług, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy, faktura dokumentująca wykonanie tych czynności powinna zawierać numer, pod którym nabywca usługi jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, oraz informację, że zobowiązanym do rozliczenia tego podatku jest nabywca usługi, lub odesłanie do odpowiedniego przepisu dyrektywy, na podstawie którego zobowiązanym do rozliczenia tego podatku jest nabywca usługi.
Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych usługach, do których stosuje się art. 28b, na rzecz podatników podatku od wartości dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej, świadczonych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, innych niż zwolnionych od podatku od wartości dodanej lub opodatkowanych stawką 0 %, dla których zobowiązanym do zapłaty podatku od wartości dodanej jest usługobiorca - zwane dalej "informacjami podsumowującymi".
Mając na uwadze powołane przepisy z zakresu ewidencjonowania sprzedaży usług na rzecz podatników Wnioskodawca winien udokumentować tą czynność fakturą VAT zgodnie z art. 106 ust. 2 zaś faktura taka winna zawierać niezbędne elementy określone w przytoczonym § 25 rozporządzenia. Zatem w zakresie pytania Nr 4 należy uznać stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe.
Pytanie
Nr 5 W odniesieniu do dokumentowania usług świadczonych przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów nie będących podatnikami, Spółka wskazała, że zobowiązania jest również do wystawiania faktur VAT o których mowa w art. 106 ust. 2 ustawy. Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących – art. 111 ust. 1 ustawy.
Przez sprzedaż zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów; Mając na uwadze powołane przepisy należy zauważyć, że obowiązek prowadzenia ewidencji przy użyciu kasy rejestrującej dotyczy wyłącznie czynności sprzedaży, która zgodnie z definicją obejmuje świadczenie usług na terytorium kraju, zaś w rozpatrywanym przypadku miejscem świadczenia usług świadczonych na rzecz osób fizycznych w zakresie usług pośrednictwa związanych z wynajmem apartamentów jest miejsce gdzie dokonywana jest podstawowa transakcja (poza granicami kraju).
W rozpatrywanym przypadku miejsce świadczenia usług jest poza terytorium kraju zatem nie zachodzi obowiązek ewidencjonowania tych usług za pomocą kasy rejestrującej. Należy zatem uznać, że Spółka winna wystawić na kontrahenta fakturę VAT zgodnie z art. 106 ust. 2 ustawy. Zatem w zakresie pytania Nr 5 należy uznać stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe.
Pytanie
Nr 6 Wnioskodawca stoi na stanowisku , iż pobranie od klienta części należności za wynajem apartamentu nie powinno być ewidencjonowane przy użyciu kasy rejestrującej. W sytuacji, gdy Wnioskodawca pobiera część należności od klienta na wynajem apartamentu w imieniu właściciela lub wynajmującego, Wnioskodawca również nie będzie zobowiązany do udokumentowania pobranej kwoty za pomocą kasy rejestrującej, jak również nie będzie obowiązany do wystawienia faktury VAT (zastosowanie znajdą przepisy powołane w uzasadnieniu do pytania Nr 4 i 5). Wynika to ze specyfiki świadczonej przez Wnioskodawcę usługi, której odbiorcą jest wynajmujący a nie klient. Wnioskodawca nie świadczy usługi na rzecz klienta.
Obowiązek potwierdzenia dokonania sprzedaży usług na rzecz podatnika wynika z art. 106 ust. 2 ustawy natomiast obowiązek ewidencjonowania sprzedaży usług na terytorium kraju na rzecz osoby fizycznej za pomocą kasy rejestrującej został uregulowany w przepisie art. 111 ustawy. Powyższe przesłanki nie znajdą zastosowania w rozpatrywanym przypadku. Zatem Spółka nie ma obowiązku dokumentowania powyższej czynności ani za pomocą kasy rejestrującej ani za pomocą faktury VAT. Przyjęcie od klienta części należności z tytułu wynajmu apartamentu w imieniu wynajmującego Spółka może potwierdzić innym dokumentem np. notą księgową, która jest uniwersalnym dokumentem księgowym.
Należy zatem uznać, że stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 6 jest prawidłowe. Pytanie nr 7 Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Partner świadczy na jego rzecz analogiczną usługę jaką Spółka świadczy na rzecz Wynajmujących bądź Właścicieli apartamentów tj. usługę elektroniczną, zatem miejscem świadczenia tych usług będzie miejsce gdzie nabywca usługi (Wnioskodawca) posiada siedzibę. W konsekwencji miejscem świadczenia tych usług będzie Polska i Wnioskodawca będzie zobowiązany do rozliczenia tej transakcji jako import usług.
W odniesieniu do rozliczeń pomiędzy Wnioskodawcą a Partnerem (który nie posiada siedziby na terytorium Polski) należy na wstępie wskazać, że dochodzi do świadczenia takiej samej usługi jak pomiędzy Wnioskodawcą a wynajmującym będącym podatnikiem.
W zakresie miejsca świadczenia usług znajdą zastosowanie takie same przepisy, które powołane zostały w uzasadnieniu do pytania Nr 1. Partner pośredniczy w transakcjach wynajmu apartamentów zatem, mając na uwadze powołane wyżej znowelizowane przepisy ustawy o podatku od towarów i usług odnoszące się do kwestii miejsca świadczenia usług, należy wskazać, iż miejscem świadczenia przedmiotowej usługi będzie, zgodnie z dyspozycją art. 28b ust. 1 ustawy, miejsce w którym podatnik (usługobiorca) posiada siedzibę. Zatem miejscem świadczenia usług świadczonych na rzecz Wnioskodawcy przez Partnera będzie terytorium kraju.
Stosownie do postanowień art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące usługobiorcami usług świadczonych przez podatników nieposiadających siedziby, stałego miejsca zamieszkania lub stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju.
Przez import usług zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy, rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4. Zatem w odniesieniu do usług świadczonych na rzecz Spółki przez Partnera należy wskazać, że miejscem świadczenia tych usług będzie terytorium kraju i Wnioskodawca będzie zobowiązany do rozliczenia podatku z tytułu tych transakcji jako import usług. Pomimo właściwego wskazania przez Wnioskodawcę miejsca świadczenia usług, z uwagi na niewłaściwe zaszeregowanie świadczonej przez Partnera usługi do usług elektronicznych należy uznać stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 7 jest nieprawidłowe.
Pytanie
Nr 8 Wnioskodawca stoi na stanowisku, że podstawą opodatkowania w przypadku świadczenia usług na rzecz wynajmującego bądź właściciela mieszkań (apartamenty położone poza granicami kraju) będzie kwota prowizji. Podstawą opodatkowania zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy, jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy.
Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. W odniesieniu do podstawy opodatkowania usługi świadczonej na rzecz wynajmującego posiadającego status podatnika jak i wynajmującego będącego osobą fizyczną, będzie stanowić kwota wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy. Z uwagi, że Wynagrodzenie Spółki stanowi kwota prowizji należna od Wynajmującego, zatem ta prowizja pomniejszona o kwotę podatku należnego będzie stanowić podstawę opodatkowania.
Należy zatem uznać, że stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 8 jest prawidłowe.
Pytanie
Nr 9 Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż podstawą opodatkowania importu usług świadczonych przez Partnera na rzecz Wnioskodawcy nie posiadającego siedziby na terytorium Polski będzie kwota prowizji jaką Spółka zapłaci Partnerowi. Podstawą opodatkowania zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy, jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy.
Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Podstawą opodatkowania w imporcie usług jest kwota, którą usługobiorca jest obowiązany zapłacić, z wyjątkiem gdy wartość usługi została wliczona do podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 2 lub wartość usługi - na podstawie odrębnych przepisów - zwiększa wartość celną importowanego towaru albo w przypadku gdy podatek został rozliczony przez usługodawcę – art. 29 ust. 17 ustawy.
Podstawę opodatkowania z tytułu świadczonych przez partnera na rzecz Wnioskodawcy usług będzie stanowić zgodnie z art. 29 ust. 17 ustawy, kwota jaką Spółka zapłaci Partnerowi, czyli należna Partnerowi kwota prowizji. Należy zatem uznać, że stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 9 jest prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.