INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 14 maja 2014 r. (data wpływu 19 maja 2014 r.) uzupełnionym w dniu 17 czerwca 2014 r. (data wpływu 18 czerwca 2014 r.) w odpowiedzi na wezwanie Organu z dnia 9 czerwca 2014 r. (doręczone w dniu 12 czerwca 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odzyskania podatku naliczonego wynikającego z faktur korygujących otrzymanych po zakończeniu działalności gospodarczej - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 19 maja 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odzyskania podatku naliczonego wynikającego z faktur korygujących otrzymanych po zakończeniu działalności gospodarczej. Wniosek uzupełniono w dniu 17 czerwca 2014 r. (data wpływu 18 czerwca 2014 r.) w odpowiedzi na wezwanie Organu z dnia 9 czerwca 2014 r. (doręczone w dniu 12 czerwca 2014 r.). We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny : Od dnia 1 stycznia 2013 r, Wnioskodawca posiadał umowę z firmą T. na sprzedaż energii elektycznej dla jego firmy „P.”.
Do kwietnia 2013 r, współpraca układała się zgodnie z umową, Wnioskodawca regularnie, co miesiąc otrzymywał faktury, które opłacał. Od kwietnia 2013br. zakład energetyczny T. zaczął przysyłać tzw. prognozy, małe fakturki ok. 100 zł miesięcznie. W dniu 10 lutego 2014 r. działalność gospodarcza Wnioskodawcy została zaprzestana. W marcu b.r. zakład energetyczny T. przysłał Wnioskodawcy faktury korygujące na sumę 13.882,80 zł. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy po zapłaceniu tych faktur Wnioskodawca będzie mógł odzyskać podatek VAT wynoszący 2.595,97 zł pomimo tego, że nie prowadzi już działalności gospodarczej ?
Stanowisko Wnioskodawcy: Wnioskodawca do chwili obecnej nie zapłacił przedsiębiorstwu energetycznemu „T.” kwoty wynikającej z faktur korygujących za energię elektryczną, ponieważ według jego opinii oraz opinii księgowego nie ma możliwości rozliczenia podatku VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą.
W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r. – kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: nabycia towarów i usług, dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
Na podstawie postanowień art. 87 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone zostały w art. 87 ust. 2-6 ustawy.
Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
W myśl art. 88 ust. 4 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r. – obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7. Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go dla tej czynności za podatnika podatku od towarów i usług, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Z cytowanego wyżej art. 88 ust. 4 ustawy, jednoznacznie wynika, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT. Jednocześnie, w świetle art. 96 ust. 6 ustawy, jeżeli podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT zaprzestał wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu, jest on obowiązany zgłosić zaprzestanie działalności naczelnikowi urzędu skarbowego; zgłoszenie to stanowi dla naczelnika urzędu skarbowego podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru jako podatnika VAT.
Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca posiadał umowę z firmą T. na sprzedaż energii elektycznej dla jego firmy „P.” . Do kwietnia 2013 r, współpraca układała się zgodnie z umową, Wnioskodawca regularnie, co miesiąc otrzymywał faktury, które opłacał. Od kwietnia 2013 br. zakład energetyczny zaczął przysyłać tzw. prognozy, małe fakturki ok. 100 zł miesięcznie. W dniu 10 lutego 2014 r. działalność gospodarcza Wnioskodawcy została zaprzestana. W marcu b.r. zakład energetyczny przysłał Wnioskodawcy faktury korygujące na sumę 13.882,80 zł. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą prawa do odzyskania podatku naliczonego wynikającego z ww. faktur.
Z uwagi na przedstawiony stan faktyczny oraz powołane regulacje ustawy o podatku od towarów i usług należy stwierdzić, że Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia i zwrotu podatku naliczonego, wynikającego z otrzymanych w marcu 2014 r. faktur korygujących. Podatnik, który złożył deklarację, że z określonym dniem zaprzestał wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, należy do podatników, którzy z tym dniem „nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni”.
Zgodnie ze wskazaniem Wnioskodawcy, prowadzona przez niego działalność gospodarcza została zaprzestana z dniem 10 lutego 2014 r. Tym samym, Wnioskodawca nie jest uprawniony do odzyskania podatku naliczonego z ww. faktur. W analizowanej sprawie nie ma znaczenia, czy Wnioskodawca zapłacił zakładowi energetycznemu należność za zużytą energię elektyczną. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedmiotowym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.