INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni – przedstawione we wniosku z dnia 16 maja 2014 r. (data wpływu 19 maja 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do części mieszkania przeznaczonej na prowadzenie działalności gospodarczej – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 19 maja 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do części mieszkania przeznaczonej na prowadzenie działalności gospodarczej. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Podatnik jest adwokatem i prowadzi działalność gospodarczą, której wyłącznym przedmiotem jest działalność prawnicza. Podatnik opodatkowany jest na zasadach ogólnych. Podatnik jest także podatnikiem czynnym podatku VAT.
Podatnik zawarł z deweloperem umowę deweloperską z dnia 6 września 2013 r. dotyczącą wybudowania, wyodrębnienia i przeniesienia na podatnika własności lokalu o charakterze mieszkalnym (akt notarialny sporządzony przez asesora notarialnego, zastępcę notariusza prowadzącej kancelarię notarialną), opodatkowany podatkiem VAT w wysokości 8%, o powierzchni 52,28 m2. Podatnik zamierza przeznaczyć lokal w odpowiedniej części (ok. 25% tj. ok. 13,07 m2 – jeden mały pokój lub część dużego, w zależności od ostatecznego układu mieszkania) na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. na prowadzenie biura, a w pozostałej części na cele mieszkalne podatnika.
Na prowadzoną działalność gospodarczą podatnik będzie posiadał wymagane zgody, tj. zgodę wspólnoty mieszkaniowej i dewelopera. Podatnik zamierza sfinansować nabycie lokalu w części (ok. 40%), z tzw. wkładu własnego, a w pozostałej części (60%) z kredytu hipotecznego, który podatnik zamierza zaciągnąć na ten cel.
Podatnik uiścił zaliczkę na poczet ceny mieszkania w wysokości 57 093,40 zł (w tym 4 229,14 zł VAT) co stanowi 10% ustalonej w umowie ceny mieszkania, zgodnie z fakturą wystawioną przez dewelopera Sp. z o.o., z dnia 9 września 2013. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy w stanie faktycznym opisanym powyżej Wnioskodawca będzie uprawniony do obniżenia kwoty należnego podatku VAT o odpowiednią część (w proporcji do części mieszkania przeznaczonej na prowadzenie działalności gospodarczej) podatku naliczonego?
Zdaniem Wnioskodawczyni, w przedstawionym powyżej stanie faktycznym – będzie ona uprawniona do obniżenia kwoty należnego podatku VAT o odpowiednią część kwoty podatku naliczonego (w proporcji do powierzchni lokalu używanej na prowadzenie działalności gospodarczej, czyli przy założeniu, że 25% lokalu będzie wykorzystywane na cele działalności gospodarczej, podatnik będzie uprawniony do obniżenia kwoty podatku należnego o 25%). Zgodnie z brzmieniem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako „ustawa o VAT”) podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi wykorzystywane są do wykonania czynności opodatkowanych. Kwotę podatku naliczonego, w myśl postanowień art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Ustęp 10 tego przepisu określa, kiedy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje.
Natomiast przepisy art. 88 ustawy o VAT przewidują sytuacje, w których podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, pomimo tego, że spełnione są generalnie przesłanki upoważniające go do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. W przypadku, gdy występują okoliczności określone brzmieniem powołanej normy, podatnik w zasadzie nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego.
Ponieważ prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym prawem podatnika, a także fundamentalnym elementem systemu VAT, który umożliwia zachowanie zasady neutralności tego podatku, stąd regulacje prawne zawarte w art. 88 ustawy, należy uznać za przepisy szczególne i z tych względów powinny one być interpretowane ściśle. Zdaniem podatnika, jeżeli podatnik nabywa lokal mieszkalny opodatkowany stawką 8% VAT, a jego wykorzystanie jest inne, tj. do wykonywania czynności opodatkowanych (usługi prawne), to podatnikowi przysługuje prawo od odliczenia podatku.
W ocenie podatnika, tylko wystąpienie okoliczności określonych w art. 88 ustawy o VAT uprawniałoby do stwierdzenia, iż wyłączenie z prawa do odliczenia jest w tej sytuacji zasadne. Brak takiej regulacji powoduje, że podatnik, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku VAT, może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury VAT dokumentującej zakup mieszkania, które będzie w części przeznaczone na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, w ramach której realizowane są czynności opodatkowane podatkiem VAT.
Prawo do obniżenia przysługiwałoby podatnikowi tylko w odpowiedniej części, tj. użytkowanie na cele wyłącznie działalności opodatkowanej jednego pomieszczenia stanowiącego 25% powierzchni całego mieszkania uprawniałoby do odliczenia 25% podatku naliczonego. Stanowisko takie znajduje oparcie także w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (np. wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-434/03, C‑25/03). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Na podstawie ust. 2 pkt 1 ww. artykułu, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: nabycia towarów i usług, dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
Jak wynika z powyższych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, w związku z nabyciem których podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z ww. art. 86 ust. 1 ustawy VAT, tj. m.in. tego, że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ww. ustawy VAT.
Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z okoliczności sprawy przedstawionych w złożonym wniosku wynika, że Wnioskodawczyni, będąca czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, jest adwokatem i prowadzi działalność gospodarczą, której wyłącznym przedmiotem jest działalność prawnicza. Zainteresowana zawarła z deweloperem umowę deweloperską dotyczącą wybudowania, wyodrębnienia i przeniesienia na nią własności lokalu o charakterze mieszkalnym o powierzchni 52,28 m2 (opodatkowanego podatkiem VAT w wysokości 8%). Wnioskodawczyni zamierza przeznaczyć lokal w odpowiedniej części (ok.
25% tj. ok. 13,07 m2 – jeden mały pokój lub część dużego, w zależności od ostatecznego układu mieszkania) na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. na prowadzenie biura, a w pozostałej części na cele mieszkalne. W odniesieniu do powyższego zdarzenia przyszłego, wątpliwości Wnioskodawczyni dotyczą prawa do obniżenia kwoty należnego podatku VAT o odpowiednią część podatku naliczonego (w proporcji do części mieszkania przeznaczonej na prowadzenie działalności gospodarczej).
Z analizy przedstawionej sytuacji w kontekście powołanych przepisów wynika, że wydatki związane z nabyciem lokalu mieszkalnego nie będą służyć Wnioskodawczyni wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych. Tym samym Zainteresowanej będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących poniesione wydatki tylko w takim zakresie, w jakim będą one związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę na przepis art. 86 ust. 7b ustawy o VAT, stosownie do którego w przypadku nakładów ponoszonych na nabycie, w tym na nabycie praw wieczystego użytkowania gruntów, oraz wytworzenie nieruchomości, stanowiącej majątek przedsiębiorstwa danego podatnika, wykorzystywanej zarówno do celów prowadzonej przez tego podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, których nie da się w całości przypisać działalności gospodarczej, podatek naliczony oblicza się według udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość wykorzystywana jest do celów działalności gospodarczej.
Przepis ten nakłada obowiązek określenia wysokości udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość (w niniejszej sprawie – mieszkanie) została lub zostanie wykorzystana do celów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Unormowanie to ma charakter doprecyzowujący ogólną zasadę w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków związanych z nieruchomością stanowiącą majątek przedsiębiorstwa podatnika, wykorzystywaną zarówno do celów prowadzonej działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż prowadzona działalność, i jest zgodny z normą prawną wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
Wnioskodawczyni wskazała, że zakupiony lokal mieszkalny przeznaczy w 25% na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (prowadzenie biura), w ramach której wykonuje czynności opodatkowane. Zatem zgodnie z ww. art. 86 ust. 7b cyt. ustawy, Zainteresowana będzie uprawniona do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem opisanego lokalu mieszkalnego, przy czym podatek naliczony do odliczenia powinna obliczyć według udziału procentowego, w jakim lokal ten będzie wykorzystywany do celów prowadzonej działalności opodatkowanej.
Ze względu na powyższe rozważania, Wnioskodawczyni będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego w części odpowiadającej procentowemu udziałowi powierzchni wykorzystywanej na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej w całkowitej powierzchni mieszkania. Tym samym, stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego należało uznać za prawidłowe. Jednocześnie należy wskazać, że niniejsza interpretacja rozstrzyga przedstawione zdarzenie przyszłe wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.