INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni, przedstawione we wniosku nadanym dnia 02 stycznia 2013 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Łodzi 4 stycznia 2013 r., do BKIP w Piotrkowie Trybunalskim 07 stycznia 2013 r.), uzupełnionym pismem z dnia 01 marca 2013r.
(data wpływu do Izby Skarbowej w Łodzi 4 marca 2013 r., do BKIP w Piotrkowie Trybunalskim 05 marca 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia podmiotowego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 04 stycznia 2013r. do Izby Skarbowej w Łodzi został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia podmiotowego.
Ww. wniosek został przesłany do Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim (data wpływu 07 stycznia 2013r.), celem załatwienia zgodnie z właściwością. Wniosek został uzupełniony w dniu 04 marca 2013r. w zakresie przedmiotu wniosku, doprecyzowania pytania oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawczyni prowadzi od 24 listopada 2009r. działalność gospodarczą w ramach biura rachunkowego, sklasyfikowaną według kodu PKD 69.20.2, opodatkowaną na zasadach ogólnych. Od 24 listopada 2009r. jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT.
Od 2009 roku biuro nie obsługuje osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Dokumentacja księgowa jest prowadzona w siedzibie biura. Jako właścicielka biura, na podstawie imiennego upoważnienia udzielonego przez zleceniodawcę bierze udział w kontrolach prowadzonych przez organy kontroli. Nie bierze udziału w postępowaniach kontrolnych, zlecanych jako odrębne, jednorazowe zlecenia obejmujące czynności i okres wykraczający poza zawartą umowę na kompleksową usługę księgową. Począwszy od 2009 roku, w żadnym roku nie przekroczyła limitu uprawniającego do zwolnienia z VAT.
W poszczególnych latach osiągnęła przychód netto wynoszący: 2009 - 0 zł, 2010 - 25.550.63 zł, 2011 - 59,088.96 zł, 2012 - 73,361.11 zł, prognozując przychód w oparciu o zawarte umowy oraz miesiąc listopad, przychód za grudzień 2012r. wyniesie 7,041.96 zł. Przychód uprawniający do zwolnienia mieścił się w limicie 150 000 zł. Decydując się na rezygnację ze zwolnienia w momencie założenia działalności, Wnioskodawczyni pozostawała w przekonaniu, że osiągnie dochody przekraczające limit zwolnienia. W 2013 roku przychody również nie przekroczą kwoty 150 000 zł, dlatego Wnioskodawczyni chciałaby skorzystać ze zwolnienia w podatku od towarów i usług.
W ramach prowadzonego biura rachunkowego wykonuje następujące czynności: prowadzenie rejestru podatku od towarów i usług, prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, prowadzenie ewidencji dla potrzeb zryczałtowanego podatku dochodowego rozliczanie oraz sporządzanie deklaracji podatkowych VAT, obliczenie zaliczek na podatek dochodowy, sporządzanie list płac dla pracowników zatrudnionych przez Zleceniodawcę, rozliczanie zaliczek i sporządzanie deklaracji ZUS oraz obliczanie zaliczek na podatek dochodowy od zatrudnionych pracowników przez Zleceniodawcę, prowadzenie ewidencji środków trwałych, rozrachunki z ZUS.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni nie wykonuje czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy prowadząc działalność gospodarczą w opisanym zakresie Wnioskodawczyni będzie mogła skorzystać ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust 1 ustawy o VAT, biorąc pod uwagę, iż nie wykonywała i nie będzie wykonywała usług w zakresie doradztwa podatkowego?
Ze zwolnienia o którym mowa wyżej, Wnioskodawczyni chce skorzystać od dnia 01 stycznia 2013. Zdaniem Wnioskodawczyni (ostatecznie doprecyzowanym w uzupełnieniu wniosku), świadczenia samych usług księgowych nie można utożsamiać ze świadczeniem usług doradztwa. Świadczenie usług księgowych niewątpliwie wiąże się z posiadaniem określonej wiedzy pozwalającej na ich wykonywanie. Niemniej jednak nie jest to równoznaczne z uznaniem, iż osoba świadcząca tego rodzaju usługi jest doradcą, czyli osobą, która udziela porady, wskazuje sposób postępowania w jakiejś sprawie.
Zakres dotychczasowych świadczeń nie obejmuje doradztwa podatkowego, a umowy dotyczące świadczenia usług podpisane z klientami zawierają klauzulę mówiącą, że: „Zleceniobiorca nie będzie świadczył usług w zakresie doradztwa dla zleceniodawcy", Wnioskodawczyni nie będzie również podpisywała w imieniu podatników i płatników sporządzonych na podstawie dokumentów źródłowych deklaracji podatkowych oraz zeznań rocznych. Wnioskodawczyni w okresie prowadzenia działalności nie świadczyła i nie będzie świadczyła usług doradztwa podatkowego innym osobom, z którymi nie jest związana umowami.
Zdaniem Wnioskodawczyni, ma ona prawo do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego o którym mowa w art. 113 ust.1 ustawy o VAT, ponieważ: osiągnięte w 2012 roku obroty nie przekroczyły kwoty limitu, przewidując obroty na rok 2013 też nie przekroczą limitu, nie świadczyła i nie zamierza świadczyć usług doradztwa. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j.
Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy, zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
Zgodnie z art. 113 ust. 2 powołanej ustawy, do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku, a także towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Z przepisu art. 113 ust. 5 ustawy wynika, że jeżeli wartość sprzedaży u podatników zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tej kwoty.
Obowiązek podatkowy powstaje z momentem przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad tę kwotę.
Natomiast stosownie do art. 113 ust. 11 ustawy, podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1. Stosownie zaś do art. 113 ust. 13 cyt. ustawy, zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do importu towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz podatników: dokonujących dostaw: wyrobów z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali, towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, z wyjątkiem energii elektrycznej (PKWiU 35.11.10.0) i wyrobów tytoniowych w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, nowych środków transportu, terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę; świadczących usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa, a także usługi jubilerskie; niemających siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium kraju.
Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 113 ust. 14 pkt 2 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia listę towarów i usług, o których mowa w ust. 13 pkt 1 lit. a i pkt 2, z uwzględnieniem klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. W wykonaniu ww. delegacji Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem.
Stosownie do § 27 ww. rozporządzenia, Minister Finansów określił listę towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku, określone w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy – stanowiącą załącznik do ww. rozporządzenia. W poz. 12 załącznika do ww. rozporządzenia (bez względu na symbol PKWiU), wymieniono doradztwo, z wyłączeniem doradztwa rolniczego związanego z uprawą roślin i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego.
W świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik może skorzystać z ponownego zwolnienia od podatku w sytuacji, gdy spełnione zostaną następujące warunki: od chwili utraty prawa do zwolnienia lub rezygnacji z niego, musi upłynąć okres jednego roku, licząc od końca roku, w którym podatnik utracił prawo do zwolnienia lub z niego zrezygnował, podatnik w poprzednim roku podatkowym nie przekroczył określonej wartości sprzedaży, definiowanej zapisem art. 113 ust. 1 ustawy; podatnik nie wykonuje czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy. Art. 96 ustawy o podatku od towarów i usług reguluje kwestie związane z rejestracją podatników.
Zgodnie z art. 96 ust. 1, podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3. Natomiast w myśl art. 96 ust. 12, jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu rejestracyjnym ulegną zmianie, podatnik jest obowiązany zgłosić zmianę do naczelnika urzędu skarbowego w terminie 7 dni, licząc od dnia, w którym nastąpiła zmiana.
Obowiązek ten nie dotyczy przypadków, gdy następuje wyłącznie zmiana danych objętych obowiązkiem aktualizacji na podstawie ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. z 2004 r. Nr 269, poz. 2681, z późn. zm). Zdanie drugie nie ma zastosowania w przypadku, gdy zgłaszana zmiana powoduje zmianę właściwości organu podatkowego. Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawczyni od 2009r. jest czynnym podatnikiem podatku VAT.
Działalność gospodarczą prowadzi w ramach biura rachunkowego, sklasyfikowaną według kodu PKD 69.20.2. W ramach prowadzonego biura rachunkowego wykonuje następujące czynności: prowadzenie rejestru podatku od towarów i usług, prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, prowadzenie ewidencji dla potrzeb zryczałtowanego podatku dochodowego rozliczanie oraz sporządzanie deklaracji podatkowych VAT, obliczenie zaliczek na podatek dochodowy, sporządzanie list płac dla pracowników zatrudnionych przez Zleceniodawcę, rozliczanie zaliczek i sporządzanie deklaracji ZUS oraz obliczanie zaliczek na podatek dochodowy od zatrudnionych pracowników przez Zleceniodawcę, prowadzenie ewidencji środków trwałych, rozrachunki z ZUS.
Począwszy od 2009 roku, w żadnym roku nie przekroczyła limitu uprawniającego do zwolnienia z VAT. Osiągnięte w 2012 roku obroty nie przekroczyły kwoty limitu, przewidując obroty na rok 2013 też nie przekroczą limitu. Wnioskodawczyni nie świadczyła i nie zamierza świadczyć usług doradztwa. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni nie wykonuje również czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług. Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie definiują pojęcia doradztwa. W potocznym rozumieniu termin „doradztwo” obejmuje szereg usług doradczych, tj.: podatkowe, prawne, finansowe.
Zakres znaczeniowy pojęcia „usługi w zakresie doradztwa” jest szerszy niż termin „usługi w zakresie doradztwa podatkowego”. Wobec braku w ustawie definicji doradztwa należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej. Zgodnie z Małym Słownikiem Języka Polskiego PWN, Warszawa 1994 „doradzać” znaczy udzielić porady, podać, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie. Doradztwo jest zatem udzieleniem fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza ekonomicznych. Użyty w ustawie o podatku od towarów i usług termin „usługi w zakresie doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko. Jednym z rodzajów doradztwa jest doradztwo podatkowe.
Jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j.
Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 213) czynności doradztwa podatkowego obejmują: udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami; prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie; sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie; reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach wymienionych w pkt 1. Z kolei art. 2 ust. 2 ww. ustawy o doradztwie podatkowym stanowi, iż zawodowe wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, zastrzeżone jest wyłącznie dla podmiotów uprawnionych w rozumieniu ustawy.
Zgodnie z art. 3 tej ustawy, podmiotami uprawnionymi do zawodowego wykonywania czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, są osoby fizyczne, wpisane na listę doradców podatkowych, adwokaci i radcowie prawni, biegli rewidenci, z wyłączeniem czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4. Zasady wykonywania czynności w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych określa natomiast ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 ze zm.).
Zgodnie z art. 76a ust. 1 ww. ustawy, usługowe prowadzenie ksiąg rachunkowych jest działalnością gospodarczą, w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, polegającą na świadczeniu usług w zakresie czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6. W myśl ust. 2 art. 76a ustawy o rachunkowości, przedsiębiorcy, wykonujący działalność, o której mowa w ust. 1, są również uprawnieni do wykonywania działalności, obejmującej: prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie, sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie –w zakresie określonym odrębnymi przepisami.
Działalność, o której mowa w ust. 1 i 2, mogą wykonywać: przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi, jeżeli są uprawnieni do wykonywania czynności z zakresu usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych, pozostali przedsiębiorcy, pod warunkiem, że czynności z tego zakresu będą wykonywane przez osoby uprawnione do wykonywania czynności z zakresu usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych, –o czym stanowi art. 76a ust. 3 ustawy o rachunkowości.
Stosownie do art. 76a ust. 4 ww. ustawy, uprawnione do wykonywania czynności z zakresu usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych są, z zastrzeżeniem ust. 6, osoby posiadające certyfikat księgowy, osoby wpisane do rejestru biegłych rewidentów lub na listę doradców podatkowych. Należy stwierdzić, że świadczenie usług doradztwa wyłącza prawo do korzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku, określonego w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy. W konsekwencji o tym, czy realizowane przez podatnika usługi mogą korzystać ze wspomnianego zwolnienia decyduje zatem przedstawione we wniosku konkretne zdarzenie przyszłe.
Odnosząc przedstawione okoliczności sprawy do obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa podatkowego należy stwierdzić, iż jeżeli wartość sprzedaży opodatkowanej za 2012r. nie przekroczyła kwoty 150.000 zł, to Wnioskodawczyni będzie przysługiwało prawo do skorzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług od dnia 1 stycznia 2013 r. pod warunkiem, że nie wykonuje i nie będzie wykonywał czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy oraz w § 27 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011r.
Należy jednak wziąć pod uwagę fakt, że powrót do zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług możliwy jest wyłącznie od początku danego roku podatkowego, tj. od dnia 1 stycznia, tym samym nie jest możliwy wybór zwolnienia od dowolnego miesiąca w danym roku podatkowym. Reasumując, Wnioskodawczyni ma prawo na podstawie przepisów art. 113 ust. 1 ustawy do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług od 1 stycznia 2013r. pod warunkiem, że wartość sprzedaży opodatkowanej za 2012r. nie przekroczyła kwoty 150.000 zł oraz nie wykonuje i nie będzie wykonywała czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy i w § 27 rozporządzenia.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.