INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 17 października 2013 r. (data wpływu 21 października 2013 r.), uzupełnionym pismem z dnia 8 stycznia 2014 r. (data wpływu 10 stycznia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 21 października 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 8 stycznia 2014 r. (data wpływu 10 stycznia 2014 r.) o doprecyzowanie stanu faktycznego.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.(ostatecznie doprecyzowany w uzupełnieniu wniosku) Od dnia 01.01.2001 r. jako osoba fizyczna Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej poświadczoną wpisem do ewidencji działalności gospodarczej pod nr X. Przedmiotem wykonywanej działalności gospodarczej jest praktyka lekarska ogólna bazująca na umowie o świadczenia zdrowotne z Oddziałem Wojewódzkim Narodowego Funduszu Zdrowia (usługi zwolnione na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT - PKWiU 86), a także wynajem i zarządzanie nieruchomościami dzierżawionymi od Urzędu Gminy, któremu płaci czynsz za wynajem oraz podatek od nieruchomości.
W budynku tym prowadzi również swoją działalność prywatna praktyka stomatologiczna, której Wnioskodawca podnajmuje lokal użytkowy. Na podstawie zawartej umowy, w oparciu o kalkulację kosztów utrzymania budynku (podatki, czynsz, media), które sam Wnioskodawca opłaca ich dostawcom wystawia podnajemcy comiesięczne faktury obciążone 23% stawką VAT, którą odprowadza do Urzędu Skarbowego. W pierwszym roku działalności nie obciążał faktury podatkiem VAT i nie odprowadzał tej kwoty na konto bankowe U.S. kierując się własnym zrozumieniem przepisów.
Do zostania płatnikiem VAT został zobligowany decyzją tego Urzędu w roku 2002, mimo że od początku działalności nigdy nie osiągnął wymienionej w ustawie wartości sprzedaży opodatkowanej. Aktualnie Wnioskodawca pobiera pożytki z wynajmowania lokalu i odprowadza podatek VAT w wysokości 23%.
Wnioskodawca podporządkował się decyzji Urzędu Skarbowego i zrezygnował z działań na rzecz zwolnienia z odprowadzania podatku od towarów i usług, a wg jego opinii nie utracił takiego prawa w roku 2002. Wnioskodawca nie wykonywał ani nie wykonuje czynności o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz wymienionych w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
Wyjaśnił, że w roku 2001 w Referacie Ewidencji Przedsiębiorców dokonano wpisu przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej jako: 68.20.Z – wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, 70.22.Z - pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania, 86.21.Z – praktyka lekarska ogólna. Dochód przynosi Wnioskodawcy jedynie działalność lecznicza, z powodów organizacyjnych podnajmuje pomieszczenie dla praktyki stomatologicznej i pobiera z tego pożytki, a nigdy nie prowadził czynności doradztwa i z tego tytułu nie osiągnął żadnego przychodu.
Wnioskodawca nadmienił, że wpis o doradztwie dołączono niejako obligatoryjnie dla tworzących się wtedy niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej. Łączna wartość sprzedaży opodatkowanej w 2012 roku nie przekroczyła kwoty 150000 zł. Łączna wartość sprzedaży opodatkowanej w 2013 roku nie przekroczyła kwoty 150000 zł. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy w świetle opisanych faktów, jako podmiot podnajmujący lokal użytkowy i pobierający opłaty czynszowe Wnioskodawca musi nadal odprowadzać podatek VAT czy też może skorzystać ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (DZ.
U. 2011. 177. 1054), gdyż wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł i stan ten nie zmienił się w bieżącym roku podatkowym? Zdaniem Wnioskodawcy: Wynajem lokalu na cele użytkowe stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (DZ. U. 2011. 177. 1054) i podlega opodatkowaniu tym podatkiem zgodnie z artykułem 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Podmiot wynajmujący może jednak skorzystać ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ww. ustawy do wysokości limitu wartości sprzedaży opodatkowanej, tj. 150.000 zł.
Wnioskodawca uważa, że jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą spełnia te warunki i nie powinien obciążać faktury podnajemcy podatkiem VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…) - art. 8 ust. 1 ustawy. W myśl art. 113 ust. 1 ustawy, zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
Zgodnie z art. 113 ust. 2 powołanej ustawy, do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku, a także towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
Podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 9, mogą zrezygnować ze zwolnienia określonego w ust. 1 i 9, pod warunkiem pisemnego zawiadomienia o tym zamiarze naczelnika urzędu skarbowego przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują ze zwolnienia, z tym że w przypadku, o którym mowa w ust. 9, zawiadomienie musi nastąpić przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 (art. 113 ust. 4 ustawy).
W myśl art. 113 ust. 9 ustawy, podatnik rozpoczynający w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5 jest zwolniony od podatku, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1. Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1 (art. 113 ust. 11 ustawy).
Natomiast w myśl art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy, zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do importu towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, świadczenia usług, dla których zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 8 podatnikiem jest ich usługobiorca oraz podatników świadczących usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa, a także usługi jubilerskie.
Zgodnie zaś z delegacją ustawową zawartą w art. 113 ust. 14 pkt 2 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia listę towarów i usług, o których mowa w ust. 13 pkt 1 lit. a i pkt 2, z uwzględnieniem klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. W wykonaniu ww. delegacji Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360, z późn. zm.).
W § 27 ww. rozporządzenia wskazano, iż określa się listę towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku określone w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy, stanowiącą załącznik do tego rozporządzenia. W poz. 12 i 13 wskazanego załącznika wymieniono doradztwo, z wyłączeniem doradztwa rolniczego związanego z uprawą roślin i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego oraz usługi prawnicze. Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie definiują pojęcia doradztwa. W potocznym rozumieniu termin „doradztwo” obejmuje szereg usług doradczych, tj.: podatkowe, prawne, finansowe.
Wobec braku w ustawie definicji doradztwa należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej. Zgodnie z Małym Słownikiem Języka Polskiego PWN, Warszawa 1994 „doradzać” znaczy udzielić porady, podać, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie. Doradztwo jest zatem udzieleniem fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza ekonomicznych. Użyty w ustawie o podatku od towarów i usług termin „usługi w zakresie doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko. W tym miejscu wskazać należy, iż z dniem 1 stycznia 2014 r. wchodzą w życie przepisy dotyczące m.in. zwolnień podatkowych wprowadzone ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. z 2013 r. poz. 35). Art. 1 pkt 55 ww. ustawy zmieniającej, z dniem 1 stycznia 2014 r. w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) wprowadził zmiany w art. 113 ustawy o VAT. W myśl art. 113 ust. 1 ustawy, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
Natomiast ust. 2 art. 113 stanowi, że do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się: wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju oraz sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju; odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem: transakcji związanych z nieruchomościami, usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, usług ubezpieczeniowych - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych; odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
Podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 9, mogą zrezygnować ze zwolnienia określonego w ust. 1 i 9 pod warunkiem pisemnego zawiadomienia o tym zamiarze naczelnika urzędu skarbowego przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują ze zwolnienia, a w przypadku podatników rozpoczynających w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, którzy chcą zrezygnować ze zwolnienia od pierwszej wykonanej czynności - przed dniem wykonania tej czynności – art. 113 ust. 4 ustawy.
W myśl art. 113 ust. 11 ustawy, podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1. Stosownie do art. 113 ust. 13 ust. 1 ust. 2 ustawy zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników: dokonujących dostaw: towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy, towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem: energii elektrycznej (PKWiU 35.11.10.0), wyrobów tytoniowych, samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji, budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b, terenów budowlanych, nowych środków transportu; świadczących usługi: prawnicze, w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego, jubilerskie; Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca od dnia 01.01.2001 r. prowadzi działalność gospodarczą w formie Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej.
Przedmiotem wykonywanej działalności gospodarczej jest praktyka lekarska ogólna bazująca na umowie o świadczenia zdrowotne z Oddziałem Wojewódzkim Narodowego Funduszu Zdrowia (usługi zwolnione na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT - PKWiU 86), a także wynajem i zarządzanie nieruchomościami dzierżawionymi od Urzędu Gminy, któremu płaci czynsz za wynajem oraz podatek od nieruchomości. W budynku tym prowadzi również swoją działalność prywatna praktyka stomatologiczna, której Wnioskodawca podnajmuje lokal użytkowy.
Na podstawie zawartej umowy, w oparciu o kalkulację kosztów utrzymania budynku (podatki, czynsz, media), które sam Wnioskodawca opłaca ich dostawcom wystawia podnajemcy comiesięczne faktury obciążone 23% stawką VAT, którą odprowadza do urzędu. W pierwszym roku działalności nie obciążał faktury podatkiem VAT i nie odprowadzał tej. Do zarejestrowania jako płatnik VAT został zobligowany decyzją tego urzędu w roku 2002, mimo że od początku działalności nigdy nie osiągnął wymienionej w ustawie wartości sprzedaży opodatkowanej.
Wnioskodawca podporządkował się decyzji urzędu skarbowego i zrezygnował z działań na rzecz zwolnienia z odprowadzania podatku od towarów i usług, a wg jego opinii nie utracił takiego prawa w roku 2002. Wnioskodawca nie wykonywał ani nie wykonuje czynności o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz wymienionych w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom oraz listy i towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
Wyjaśnił, że w roku 2001 dokonano wpisu przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej jako: 68.20.Z – wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, 70.22.Z - pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania, 86.21.Z – praktyka lekarska ogólna. Dochód przynosi Wnioskodawcy jedynie działalność lecznicza, z powodów organizacyjnych podnajmuje pomieszczenie dla praktyki stomatologicznej i pobiera z tego pożytki, a nigdy nie prowadził czynności doradztwa i z tego tytułu nie osiągnął żadnego przychodu.
Wnioskodawca nadmienił, że wpis o doradztwie dołączono niejako obligatoryjnie dla tworzących się wtedy niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej. Łączna wartość sprzedaży opodatkowanej w 2012 roku nie przekroczyła kwoty 150000 zł. Łączna wartość sprzedaży opodatkowanej w 2013 roku nie przekroczyła kwoty 150000 zł. W przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, iż od 2002 r. Wnioskodawca zrezygnował ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, określonego w art. 113 ust. 1 ustawy.
Biorąc jednak pod uwagę, iż w roku podatkowym 2013 r. wartość sprzedaży, do której nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18, nie przekroczyła łącznie kwoty 150.000 zł oraz Wnioskodawca nie wykonuje świadczeń w zakresie doradztwa, to od dnia 1 stycznia 2014 r. mógł skorzystać ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT, na podstawie art. 113 ust. 11 ustawy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Tut.
Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
Podkreślenia wymaga, iż interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji będzie się pokrywał z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.