INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 22 lutego 2008 r. (data wpływu 27 lutego 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie braku obowiązku wykazania w zeznaniu rocznym za 2005 r. dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Szwecji - jest prawidłowe, o ile działalność ta prowadzona była w Szwecji w formie zakładu.
UZASADNIENIE W dniu 27 lutego 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie braku obowiązku wykazania w zeznaniu rocznym za 2005 r. dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Szwecji. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
Zgodnie z art. 7 pkt 1 Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu z dnia 19 listopada 2004 r., który mówi, że zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie działalność gospodarczą poprzez położony tam zakład.
Wnioskodawca uznał, że dochody osiągnięte w roku 2005 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium Szwecji nie podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie wykazał ich w rozliczeniu rocznym za 2005 r. Od 2003 r. Wnioskodawca mieszka w Szwecji na stałe. Od 2005 r. prowadzi tam działalność gospodarczą pod adresem zamieszkania w Szwecji, czyli tam gdzie jest siedziba firmy, zarząd przedsiębiorstwa. Działalność gospodarcza Wnioskodawcy polega na wykonywaniu usług remontowo – budowlanych wyłącznie na terytorium Szwecji, tam też odprowadza podatki.
Siedziba firmy jest jednocześnie miejscem zamieszkania, miejscem magazynowania narzędzi, przechowywania dokumentacji księgowej oraz miejscem przeprowadzania rozmów z kontrahentami. Stąd wysnuł wniosek, że firma ma miejsce zarządu pod adresem szwedzkim. Wnioskodawca nie osiągnął w Polsce żadnych dochodów z jakiegokolwiek źródła przychodów. Pismem z dnia 31 marca 2008 r. nr ITPB1/415-145/08/WM, Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wezwał do uzupełnienia stanu faktycznego we wniosku.
W odpowiedzi, w piśmie z dnia 14 kwietnia 2008 r. (data wpływu 21 kwietnia 2008 r.) wyjaśniono, iż Wnioskodawca: przebywa w Szwecji z zamiarem stałego pobytu od 2005 r., miejscowość w Szwecji jest jego centrum życiowej działalności w aspekcie powiązań gospodarczych. W Polsce mieszka żona Wnioskodawcy i jedna z córek, druga mieszka w Szwecji; posiada wspólnie z żoną mieszkanie w G., gdzie mieszka obecnie jego żona.
Uzyskane w Szwecji dochody z działalności gospodarczej przeznacza także na utrzymanie majątku w Polsce, jak i wsparcie finansowe żony; nie posiada szwedzkiego certyfikatu rezydencji podatkowej, gdyż o niego nie wystąpił; nie zgłosił w polskim organie podatkowym prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, a wręcz wprost przeciwnie, zlikwidował wcześniej rozpoczętą działalność gospodarczą. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy dochody z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Szwecji należało wykazać w polskim zeznaniu rocznym za 2005 r.?
Zdaniem Wnioskodawcy, dochody z działalności gospodarczej prowadzonej w Szwecji nie powinny być wykazane w zeznaniu rocznym za 2005 r. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z zm., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r.) stanowił, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz od innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
W świetle art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powołane przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczypospolita Polska. Stosownie do art. 1 Konwencji z dnia 19 listopada 2004 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 2006 r. Nr 26, poz. 193 z zm.) niniejsza Konwencja dotyczy osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym lub w obu Umawiających się Państwach.
W rozumieniu niniejszej Konwencji, zgodnie z jej art. 4 ust. 1, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo, jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny i jakąkolwiek instytucję rządową albo agencję rządową.
Definicja ta odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw będących Stronami umowy i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. W przepisach polskiego prawa podatkowego, obowiązujących do 31 grudnia 2006 r. pojęcie „miejsce zamieszkania” nie zostało zdefiniowane. Definicja miejsca zamieszkania znajduje się w art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks Cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z zm.).
Zgodnie z tym przepisem, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Warunek przebywania w danym miejscu ma charakter obiektywny i nie ma problemów dowodowych w wykazaniu, że dana osoba przebywa w danej miejscowości. Zamiar stałego pobytu w określonej miejscowości ma natomiast charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli danej osoby. Należy jednak zauważyć, iż istnieją kryteria obiektywizujące zamiar stałego pobytu.
Uznaje się na przykład, że podatnik wykazuje zamiar stałego pobytu w danej miejscowości, jeżeli miejscowość ta stanowi dla niego centrum jego życiowej działalności, ocenianej w aspekcie jego powiązań osobistych i gospodarczych.
Jeżeli natomiast, stosownie do postanowień Konwencji zawartych w art. art. 4 ust. 2, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad: osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma one ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa; jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem; jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
Mając na uwadze opisany we wniosku i uzupełnieniu do niego stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, należy uznać, iż Wnioskodawca spełnia przesłanki pozwalające na uznanie go w 2005 r. za osobę posiadającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych zarówno w Polsce jak i w Szwecji. W Szwecji mieszkał i pracował, przy czym jednocześnie jego żona i jedna z córek mieszkały w Polsce. Powyższe oznacza, iż państwo rezydencji Wnioskodawcy należy ustalić zgodnie z regułami kolizyjnymi zawartymi w art. 4 ust. 2 ww. umowy.
Zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. a) umowy, analizując stopień jego powiązań osobistych i gospodarczych w 2005 r., należy stwierdzić, iż ściślejsze związki gospodarcze i osobiste łączyły Wnioskodawcę z Polską. Sam wyjazd za granicę, uzyskiwanie tam dochodów, nie oznacza automatycznie, że przestał być polskim rezydentem podatkowym. Zmiana miejsca zamieszkania powinna być równoznaczna z przeniesieniem za granicę tzw. ośrodka interesów życiowych.
Co prawda Wnioskodawca w uzupełnieniu do wniosku napisał, że przebywa w Szwecji od 2005 r. z zamiarem stałego pobytu i tam znajduje się jego centrum interesów życiowych, ale jednocześnie napisał także, że jego żona wraz z jedną z córek mieszkają w Polsce, posiada także majątek w Polsce (mieszkanie w G.). Uzyskane w Szwecji dochody inwestuje, przeznacza na utrzymanie majątku położonego w Polsce jak i na utrzymanie mieszkającej w Polsce żony. Wnioskodawca nie posiada także szwedzkiego certyfikatu rezydencji podatkowej.
Po dokonaniu analizy stopnia powiązań osobistych i gospodarczych Wnioskodawcy, należy stwierdzić, że w 2005 r. pomimo przebywania na terytorium Szwecji, podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1807 z zm.) w art. 1 stanowi, że ustawa ta reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów administracji publicznej w tym zakresie.
Z brzmienia tego przepisu wynika, że Wnioskodawca nie podejmując i nie wykonując działalności gospodarczej na terytorium Polski nie był zobowiązany do dokonania czynności związanych z uzyskaniem wpisu do Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzonej przez polski organ administracji publicznej. Z treści wniosku wynika, że dokonał tych czynności w Szwecji. Standardem konstytucyjnym demokratycznego państwa prawnego wynikającym z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązek płacenia przez każdego podatków wynikających z konstytucji (tzw. zasada powszechności opodatkowania).
Wynika to z tego, iż w każdym społeczeństwie wszyscy muszą dbać o dobro publiczne i tym samym w imię solidaryzmu społecznego przyczyniać się do zaspokajania potrzeb biedniejszych i wspólnych takich np. jak system zaopatrzenia społecznego, ochrona zdrowia, oświata i nauka, czy budowa oraz utrzymanie urządzeń komunalnych. Rozkład ciężaru podatkowego należy do wyłącznych uprawnień władzy ustawodawczej, który w tym zakresie kierować się może różnymi kryteriami wartości.
Zasada ta znajduje swój wyraz – w zakresie podatkowego prawa materialnego – m. in. w art. 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z zm.), który w ust. 1 ww. artykułu stanowi, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji zaniechano poboru podatku.
W związku z powyższym, że Wnioskodawca podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce zobowiązany był do respektowania przedstawionej powyżej zasady powszechności opodatkowania i w zakresie podatkowym, do postępowania zgodnego z zapisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z zm.) dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolnicza działalność gospodarcza), są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemny wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.
Z uwagi na fakt, że Wnioskodawca nie wybrał takiego opodatkowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, podlega on opodatkowaniu, na zasadach ogólnych, czyli w trybie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i bez znaczenia pozostaje tu brak obowiązków związanych z podjęciem działalności gospodarczej w odpowiednim krajowym organie administracji publicznej.
Konsekwencją tego stanu są obowiązki wynikające z art. 24a ust. 1 ww. ustawy, że osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej "księgą", z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie działalność gospodarczą poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można przypisać je temu zakładowi.
Analiza powyższego przepisu wskazuje m. in., że dochód przedsiębiorstwa, co do zasady, opodatkowany jest w państwie rezydencji, czyli w Polsce. W państwie zakładu – w Szwecji opodatkowany jest wyłącznie dochód uzyskany z tego zakładu. Zgodnie z art. 5 ust. 1 – 3 ww. Konwencji, określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, poprzez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa, w tym w szczególności: miejsce zarządzania, filię, biuro, zakład fabryczny, warsztat lub kopalnię.
Określenie „zakład” obejmuje również plac budowy, prace budowlane, instalacyjne, montażowe lub związaną z nimi działalność nadzorczą lub doradczą, jednak tylko wtedy, gdy takie miejsce, prace lub działalność trwają dłużej niż dwanaście miesięcy. Wskazać należy, że wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę stanowi Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.
Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem. W odniesieniu do działalności budowlanej – co do zasady - należy rozważać powstanie zakładu w związku z "budową".
Zgodnie z Komentarzem do art. 5 Modelowej konwencji plac budowy, prace budowlane lub instalacyjne stanowią zakład tylko wtedy, jeżeli obiekty te istnieją dłużej niż 12 miesięcy. Obiekt, który nie spełnia tego warunku, nie stanowi sam przez się zakładu, nawet jeżeli w jego ramach istnieje na przykład biuro lub warsztat w rozumieniu ust. 2, związany z działalnością budowlaną.
Jeżeli jednak takie biuro lub warsztat jest użytkowany dla realizacji kilku projektów budowlanych, a działalność w nich wykonywana wychodzi poza rodzaje działalności wymienione w ust. 4, to należy uważać go za zakład, jeżeli spełnione są inne warunki przewidziane w artykule, nawet jeżeli żaden z projektów nie odpowiada placowi budowy lub montażu trwającemu powyżej dwunastu miesięcy.
Wobec tego sytuacja warsztatu lub biura będzie się różnić od sytuacji placu budowy lub montażu, z których żaden nie stanowi zakładu, i jest ważne zapewnienie, by jedynie zyski, które można właściwie przypisać zgodnie z pełnionymi funkcjami i ponoszonym ryzykiem przez to biuro lub warsztat były przypisane zakładowi. Można włączyć zyski, które da się przypisać pełnionym funkcjom i ponoszonemu ryzyku w związku z różnymi pracami budowy, lecz tylko w takiej mierze, w jakiej takie funkcje i ryzyko może być faktycznie przypisane takiemu biuru.
Z przedstawionego we wniosku i uzupełnieniu do niego stanu faktycznego wynika, że działalność gospodarcza zarejestrowana była w 2005 r. wyłącznie w Szwecji (w polskim organie rejestrowym Wnioskodawca nie zgłosił prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, wprost przeciwnie, zamknął wcześniej rozpoczętą działalność gospodarczą).
Miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Szwecji posiadało istotne cechy stałej placówki w rozumieniu art. 5 ust. 1 Konwencji, gdyż jak Wnioskodawca określił we wniosku, działalność gospodarcza zarejestrowana była pod adresem zamieszkania w Szwecji, który także był siedzibą firmy, skąd zarządzał swym przedsiębiorstwem, prowadził rozmowy z kontrahentami. Siedziba ta była jednocześnie miejscem magazynowania narzędzi, przechowywania dokumentów księgowych.
Jak wskazano powyżej – w przypadku działalności budowlanej, zgodnie z Komentarzem do Modelowej konwencji, powstanie zakładu należy przede wszystkim wiązać z „budową”, upływem czasu na danym placu budowy, wykonywanymi pracami budowlanymi, które w tym konkretnym przypadku (Szwecji) wynosi 12 miesięcy.
Natomiast w przypadku istnienia biura, stałej placówki, przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę można przypisać „zakładowi” jedynie w takiej mierze, w jakiej pełnione przez nie funkcje i ponoszone ryzyko w związku z różnymi placami budowy mogą być przypisane takiemu biuru, pomimo, że żadne z tych placów budowy bądź wykonywanych prac budowlanych, samodzielnie nie będą stanowiły „zakładu” w rozumieniu powyższych przepisów. W takim przypadku dochód, który może być przypisany zakładowi, jest opodatkowany w Szwecji. Jednocześnie dochód ten podlega również opodatkowaniu w państwie miejsca zamieszkania osoby uzyskującej dochód, czyli w Polsce.
Jednakże, w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu należy zastosować określoną w art. 22 ust. 1 lit. a) ww. Konwencji metodę unikania podwójnego opodatkowania. Zgodnie z powołanym artykułem 22 ust. 1 lit. a), jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, osiąga dochód, który stosownie do postanowień niniejszej Konwencji podlega opodatkowaniu w Szwecji, to Polska, z uwzględnieniem postanowień punktu b), wyłączy taki dochód od opodatkowania. Polska przy obliczaniu podatku należnego od pozostałego dochodu tej osoby, może zastosować stawkę podatkową, jaka byłaby właściwa, gdyby wyłączony dochód nie był wyłączony.
Metoda ta znajduje zastosowanie na zasadach określonych w art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, oprócz dochodów podlegających opodatkowaniu, zgodnie z ust. 1 (według skali podatkowej), osiągał również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych – podatek określa się w następujący sposób: do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje się dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się podatek według skali określonej w ust. 1, ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów, ustaloną zgodnie z pkt 2 stopę procentową stosuje się do dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Zgodnie z art. 27 ust. 1 ww. ustawy, podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 28-30, art. 30a -30d oraz art. 44 ust. 4 pobiera się od podstawy jego obliczenia według skali. Wobec faktu, iż Wnioskodawca w 2005 r. nie uzyskał w Polsce dochodów opodatkowanych na zasadach ogólnych zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (nie prowadził w Polsce pozarolniczej działalności gospodarczej i nie uzyskał w Polsce żadnych dochodów z jakiegokolwiek źródła przychodu) podatek dochodowy od dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Szwecji w formie zakładu, powinien opłacać wyłącznie w Szwecji.
Konsekwencją tego jest brak obowiązku wykazania tych dochodów w polskim zeznaniu o wysokości uzyskanego dochodu (poniesionej straty) za 2005 r. Reasumując prawidłowym jest stanowisko Wnioskodawcy, o ile faktycznie wypełnione zostały szczególne przesłanki warunkujące powstanie zakładu, o których mowa wyżej. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.