INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 25 maja 2011 r. (data wpływu 30 maja 2011 r.) uzupełnionym pismem z dnia 16 sierpnia 2011 r. (data wpływu 22 sierpnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości w sytuacji istnienia rozdzielności majątkowej między małżonkami - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 30 maja 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości w sytuacji istnienia rozdzielności majątkowej między małżonkami. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, nie jest również podatnikiem podatku VAT. Jednoosobową działalność gospodarczą prowadzi natomiast małżonek Wnioskodawczyni, wykorzystując w tym celu wspólny majątek.
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2004 r. Sąd Rejonowy przysądził na rzecz Wnioskodawczyni oraz jej męża, pozostających wówczas w ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej, prawo własności lokalu użytkowego o łącznej powierzchni 291,80 m2, składającego się ze znajdujących się na pierwszej i drugiej kondygnacji (czyli na parterze i piętrze) łącznie dziesięciu pomieszczeń, dla którego prowadzona jest księga wieczysta X, wraz z prawem współużytkowania wieczystego działki, na której położony jest dom wielomieszkalny, dla którego prowadzona jest księga wieczysta Y oraz części budynku i urządzeń służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, za określoną cenę.
Nieruchomość ta została nabyta na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego regulujących egzekucję z nieruchomości. Nabywcy zapłacili cenę nabycia w całości gotówką. Nie przysługiwało im prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu ww. składników majątku (sprzedaż w ramach egzekucji nie została udokumentowana fakturą VAT). Nabycie nieruchomości nie nastąpiło z zamiarem jej późniejszego zbycia. Od czerwca 2007 r. mąż Wnioskodawczyni rozpoczął wykorzystywanie opisanej wyżej nieruchomości w swojej działalności gospodarczej.
W październiku 2008 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem uzyskali decyzję o warunkach zabudowy, ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji dotyczącej rozbudowy budynku handlowo – usługowego (budynku wielomieszkalnego), o którym mowa wyżej, o część magazynową. Rozbudowana powierzchnia 99,03 m2 została oddana do użytku w lipcu 2009 r. i wtedy też Wnioskodawczyni wraz z mężem rozpoczęli jej użytkowanie. Rozbudowa była finansowana z prywatnych środków finansowych Wnioskodawczyni i jej męża.
Wydatki poniesione na rozbudowę lokalu stanowiły mniej niż 30% ceny, za którą został nabyty wraz z prawem użytkowania wieczystego w 2004 r. W dniu 1 kwietnia 2009 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem zawarli umowę majątkową małżeńską o ustanowieniu rozdzielności majątkowej. Z dniem zawarcia umowy wyłączyli obowiązującą ich przed tym dniem majątkową wspólność ustawową i ustanowili rozdzielność majątkową zwykłą. Nie przeprowadzili jednak podziału majątku dorobkowego.
W konsekwencji do dnia złożenia niniejszego wniosku obowiązuje pomiędzy nimi ustrój, w którym funkcjonują wyłącznie 2 odrębne majątki - Wnioskodawczyni oraz jej męża, przy czym zarówno Wnioskodawczyni, jak i jej mężowi przysługuje udział w wysokości ½ części w prawie własności każdego ze składników majątkowych, wchodzącego przed dniem 1 kwietnia 2009 r. w skład majątku objętego małżeńską wspólnością majątkową. Mąż Wnioskodawczyni nigdy nie ujął lokalu (udziału w lokalu) ani prawa użytkowania wieczystego (udziału w tym prawie) w ewidencji środków trwałych.
Żadne nakłady czynione na ww. nieruchomość, w tym również na rozbudowę lokalu, nie były uwzględniane w kosztach podatkowych męża Wnioskodawczyni. Mąż Wnioskodawczyni nie dokonywał również odliczeń VAT od żadnych wydatków związanych z ww. nieruchomością ani jej użytkowaniem (w tym również od wydatków na rozbudowę lokalu), poza wydatkami związanymi z bieżącym wykorzystywaniem nieruchomości na potrzeby działalności gospodarczej takimi jak koszty mediów (np. energii elektrycznej, wody), ogrzewania, wywozu nieczystości, podatku od nieruchomości.
Mimo, że ww. składniki majątku nie zostały przez męża Wnioskodawczyni ujęte w ewidencji środków trwałych, faktycznie są przez niego wykorzystywane do wykonywania działalności gospodarczej. W chwili obecnej Wnioskodawczyni oraz jej mąż zamierzają sprzedać swoje udziały w opisanym wyżej prawie własności lokalu oraz prawie użytkowania wieczystego nieruchomości. Handel nieruchomościami nie mieści się w zakresie działalności gospodarczej męża Wnioskodawczyni. W związku z powyższym zadano następujące pytanie, oznaczone we wniosku numerem jeden.
Czy przychód ze sprzedaży przysługującego Wnioskodawczyni udziału w prawie własności lokalu oraz prawie użytkowania wieczystego nieruchomości będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? Zdaniem Wnioskodawczyni, przychód ze sprzedaży przysługującego jej udziału w prawie własności lokalu oraz prawie współużytkowania wieczystego nieruchomości nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Wnioskodawczyni skutki podatkowe po jej stronie powstaną przy tym wyłącznie w związku ze zbyciem przysługującego jej udziału w składnikach majątku opisanych w stanie faktycznym.
Skutki podatkowe zbycia udziału jej męża ww. składnikach majątku będą obciążały wyłącznie jego. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a i c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości oraz prawa wieczystego użytkowania gruntów - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy.
Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z działalności gospodarczej są przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku będących środkami trwałymi, ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody ze zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Jak wskazała Wnioskodawczyni w opisie stanu faktycznego, nie prowadzi ona działalności gospodarczej.
Działalność taką prowadzi wyłącznie jej mąż, wykorzystujący wspólne składniki majątku w swojej działalności, przy czym nigdy nie wprowadził on nieruchomości, które mają zostać zbyte do ewidencji środków trwałych. Konsekwentnie nigdy nie uwzględniał on w kosztach podatkowych wydatków czynionych na nieruchomości, a także nie odliczał od nich VAT naliczonego. Z racji tego, że Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej, nie robiła tego również ona. W związku z tym, że Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej, nie może osiągać przychodów z tej działalności.
Niezależnie od tego należy wskazać, że sam fakt, że prawo użytkowania wieczystego nieruchomości oraz lokal były faktycznie wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej męża Wnioskodawczyni, nie wystarcza, aby przychód z ich zbycia zakwalifikować do przychodów, o których mowa w art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten jednoznacznie formułuje wymóg ujęcia określonych składników majątku w ewidencji środków trwałych podatnika (którym w tym przypadku jest Wnioskodawczyni, a nie jej mąż). W przeciwnym wypadku nie można mówić, że dany składnik jest składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ponadto, jak wskazała Wnioskodawczyni w opisie stanu faktycznego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, w stosunku do lokalu użytkowego przysługuje jej prawo własności, które należy odróżnić od spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Tymczasem spośród wszystkich praw nieujętych w ewidencji środków trwałych jedynie sprzedaż nieujętego w tej ewidencji spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego stanowi przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - o czym wprost stanowi ten przepis.
W związku z powyższym należy uznać, że przychód ze sprzedaży składników majątku wnioskodawczyni opisanych w stanie faktycznym wniosku, nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ewentualne opodatkowanie przychodu ze zbycia ww. składników majątku należy zatem ustalać w oparciu o art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a i c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Biorąc pod uwagę, że Wnioskodawczyni wraz z mężem nabyli je w grudniu 2004 r., stwierdzić należy, że pięcioletni termin określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy upłynął z końcem 2009 r. Nie ma przy tym znaczenia, że w 2009 r. małżonkowie zawarli umowę majątkową małżeńską o ustanowieniu rozdzielności majątkowej. Żadne z małżonków nie nabyło bowiem w związku z jej zawarciem nic ponad udział, który przysługiwał im przed jej zawarciem.
W związku z powyższym prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, zgodnie z którym z uwagi na upływ pięcioletniego terminu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychód uzyskany ze zbycia opisanych w stanie faktycznym wniosku składników majątku Wnioskodawczyni nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Choć w przypadku Wnioskodawczyni nie powinno być wątpliwości, że skoro nie prowadzi działalności gospodarczej, nie może osiągać przychodów z tej działalności, Wnioskodawczyni wskazuje na stanowiska: Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. IPPB1/415-74/07/10-5/S/AG, a także WSA w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. III SA/Wa 312/08 i NSA wyrażone w wyroku z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. IIFSK 1507/08. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51 poz. 307 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, innych rzeczy jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie.
W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
Stosownie do treści art. 10 ust. 3 ww. ustawy, przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.
W świetle wyżej wskazanych przepisów, aby sprzedaż nieruchomości zakwalifikować do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy muszą zostać spełnione łącznie wskazane wyżej powołanymi przepisami przesłanki, a więc: zbycie nieruchomości nie może następować w ramach (w wykonaniu) prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, zbywane nieruchomości nie mogą stanowić składników majątku wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych). Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, pozarolnicza działalność gospodarcza.
Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową: wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9; Natomiast w myśl art. 5b ust. 1 ww. ustawy, za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności; są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności; wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.
Ustawodawca przyjął uniwersalną definicję pozarolniczej działalności gospodarczej. Dla uzyskiwania przychodów z tego źródła nie jest konieczne, aby podatnik miał status przedsiębiorcy. Ustalając, czy dany przychód pochodzi z działalności gospodarczej, należy w pierwszym rzędzie podjąć próbę przypisania go do jednego z pozostałych wymienionych w ustawie źródeł. Jeżeli okaże się to niemożliwe, a przychód powstał w wyniku działalności zarobkowej wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły, która prowadzona jest we własnym imieniu, wówczas przychód będzie stanowił przychód z działalności gospodarczej. W pewnym zakresie wszakże przesądza o tym zamiar podatnika.
Jeśli podmiot osiągać będzie w sposób stały i zorganizowany przychody, które można będzie zaklasyfikować do innego źródła przychodów, niż gdyby były osiągane w sposób incydentalny, to wówczas ta stałość i zorganizowanie mogą mieć rozstrzygające znaczenie dla uznania, iż dany przychód pochodzi z działalności gospodarczej. Istotne jest również dla aktywności zarobkowej podatnika - mieszczącej się w zakresie zdefiniowanym w art. 5a pkt 6 ww. ustawy - nieistnienie przeszkód określonych w art. 5b ust. 1 ustawy. Aby dana aktywność nie została uznana za działalność gospodarczą, konieczne jest łączne spełnienie tych przesłanek.
W świetle art. 14 ust. 1 ww. ustawy, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
Przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy stanowi, iż przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących: środkami trwałymi, składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł, wartościami niematerialnymi i prawnymi ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
Zgodnie z art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.
Przepis art. 30e stosuje się odpowiednio. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku Wnioskodawczyni wraz z mężem nabyli w 2004 r. na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej prawo własności lokalu użytkowego o łącznej powierzchni 291,80 m2, składającego się ze znajdujących się na pierwszej i drugiej kondygnacji (na parterze i piętrze) łącznie dziesięciu pomieszczeń, wraz z prawem współużytkowania wieczystego działki, na której położony jest budynek oraz części budynku i urządzeń służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców. Wnioskodawczyni nigdy nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej.
Nieruchomość ta od 2007 r. wykorzystywana jest w działalności gospodarczej prowadzonej przez męża Wnioskodawczyni, jednakże nigdy nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych. W kwietniu 2009 r. między Wnioskodawczynią, a jej mężem została ustanowiona rozdzielność majątkowa małżeńska, jednak nie dokonano podziału majątku dorobkowego, w konsekwencji Wnioskodawczyni jak i jej mężowi przysługuje udział w wysokości ½ części w prawie własności każdego ze składników majątkowych, wchodzących przed 1 kwietnia 2009 r. w skład majątku objętego małżeńską wspólnością majątkową. Obecnie Wnioskodawczyni wraz z mężem postanowili sprzedać przedmiotową nieruchomość.
Stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 1964r. Nr 9, poz. 59 ze zm.), Zgodnie z art. 31 § 1 tej ustawy z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Jest to ich majątek wspólny. W piśmiennictwie podaje się, że o zaliczeniu danego przedmiotu majątkowego do majątku wspólnego decyduje moment faktycznego (definitywnego) jego nabycia.
Z punktu widzenia przynależności prawa do majątku wspólnego bez znaczenia jest, czy jego nabycia dokonali małżonkowie wspólnie, czy też tylko jeden z nich. Nie jest istotna także podstawa (sposób) nabycia danego przedmiotu. Obowiązuje domniemanie, że przedmioty majątkowe nabyte w trakcie wspólności małżeńskiej przez jednego z małżonków zostały nabyte z majątku wspólnego na rzecz wspólności majątkowej. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną.
Cechą charakterystyczną tego typu współwłasności jest to, iż niemożliwe jest ustalenie wielkości udziału małżonków we współwłasności (współwłasność bezudziałowa) oraz żaden z małżonków w czasie jej trwania nie może rozporządzać swymi prawami do majątku wspólnego. Ustawowy ustrój majątkowy między małżonkami trwa do ustania lub unieważnienia małżeństwa albo orzeczenia separacji, chyba że w czasie trwania związku małżeńskiego: małżonkowie zawarli małżeńską umowę majątkową, z ważnych powodów na żądanie jednego z małżonków sąd orzekł zniesienie wspólności, wspólność ustała z mocy prawa na skutek ubezwłasnowolnienia lub ogłoszenia upadłości jednego z małżonków.
Zniesienie wspólności ustawowej kreuje prawo małżonków do majątku wspólnego na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych, które z reguły jest stanem przejściowym i prowadzi do podziału majątku. Przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż skoro Wnioskodawczyni nie prowadziła działalności gospodarczej, a dokonana przez Nią sprzedaż udziału w nieruchomości, nie nosi cech takiej działalności, to sprzedaż o której mowa we wniosku, nie stanowi źródła przychodów o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. pozarolniczej działalności gospodarczej.
W przedmiotowej sprawie, za datę nabycia udziału w lokalu wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu należy przyjąć dzień jego nabycia w trakcie trwania wspólności ustawowej, tj. rok 2004 co oznacza, że pięcioletni termin określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, upłynął z końcem 2009 r. Wobec tego, w zaprezentowanym zdarzeniu przyszłym, nie powstanie u Wnioskodawczyni przychód ze źródła przychodów o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) ww. ustawy, tj. odpłatnego zbycia rzeczy.
Końcowo wskazać należy, iż z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej – niniejsza interpretacja jest wiążąca dla Wnioskodawczyni jako występującej z wnioskiem, nie wywiera natomiast skutku prawnego dla męża Wnioskodawczyni. W odniesieniu do interpretacji i orzeczeń przytoczonych we wniosku wskazać należy, że wydane zostały one w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących, w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.
Wskazać należy, że orzeczenia sądów, są rozstrzygnięciami w konkretnych sprawach, osadzonymi w określonym stanie faktycznym. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Na mocy art. 87 ust. 1 tejże ustawy, źródłami powszechnie obowiązujących prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.
Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych), ani też tym bardziej dla interpretacji indywidualnych. W związku z powyższym, nie negując takiego orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane.
Wynika to również z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który przesądza, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z uwagi na powyższe przywołane interpretacje przepisów prawa podatkowego oraz wyroki sądowe nie są wiążące dla tut. organu podatkowego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.