INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 12 listopada 2007 r. (data wpływu 29 listopada 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie określenia podstawy opodatkowania oraz momentu dokonania korekty przychodu - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 29 listopada 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie określenia podstawy opodatkowania oraz momentu dokonania korekty przychodu. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca był współwłaścicielem nieruchomości, bez „oświadczenia podziału fizycznego”, którą wynajmował firmie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wystawiał faktury VAT na podstawie których rozliczał się z podatku dochodowego oraz podatku od towarów i usług.
Współwłaścicielka ww. nieruchomości również wynajmowała umowną część nieruchomości, pobierając za wynajem niższe kwoty. Z uwagi na fakt, iż czerpała ze wspólnej nieruchomości mniejsze korzyści, zażądała wypłaty różnicy z tytułu rozliczenia pożytków ze wspólnej nieruchomości za okres od 2 stycznia 2001 r. do 28 lutego 2006 r. Sąd w wydanym postanowieniu dokonał podziału nieruchomości i zasądził zwrot należności na rzecz współwłaścicielki nieruchomości.
W 2007 roku Wnioskodawca uiścił na rzecz współwłaścicielki następujące kwoty: za okres od 02.01.2001 r. do 31.12.2003 r. 45 555 zł 50 gr za okres od 01.01.2004 r. do 28.02.2006 r. 49 945 zł 23 gr łącznie 95 500 zł 73 gr W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy do zmniejszenia swojego przychodu o kwotę zapłaconą wspólniczce, przyjąć należy do podstawy opodatkowania dochód pomniejszony o podatek od towarów i usług, czy kwotę netto? Czy korektę przychodu należy dokonać jednorazowo w dacie zapłaty czy za poszczególne lata? Czy w przypadku zmniejszenia przychodu o kwotę netto podatek od towarów i usług należy pomniejszyć jednorazowo czy dokonać miesięcznych korekt?
Przedmiot niniejszej interpretacji stanowi odpowiedź na pytania pierwsze i drugie. Wniosek Pana w zakresie pytania trzeciego zostanie rozpatrzony odrębnym pismem. Wnioskodawca uważa, że wypłaconą wspólniczce kwotę przychodu należy pomniejszyć o należny podatek od towarów i usług i zaksięgować ją jednorazowo w miesiącu uiszczenia należności. Ponadto Wnioskodawca uważa, że pomniejszenia przychodu należy dokonać jednorazowo, ponieważ nie ma możliwości dokonania miesięcznych ani rocznych korekt deklaracji z uwagi na fakt, iż nie jest możliwe wyszczególnienie kwot dotyczących poszczególnych miesięcy.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Współwłasność normują przepisy działu IV ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zmianami). Wspólna własność rzeczy ma miejsce wtedy, kiedy prawo własności tej samej rzeczy przysługuje więcej niż jednej osobie (art. 195 ww. ustawy). Współwłasność może być ułamkowa albo łączna (art. 196 ww. ustawy). Domniemywa się, że udziały współwłaścicieli są równe (art. 197 ww. ustawy).
Według zasady zawartej w art. 207 Kodeksu cywilnego pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną. Z unormowania zawartego w tym przepisie wynika jednoznacznie, że współposiadanie rzeczy i wspólne korzystanie z niej jest regułą. Współwłaściciele - w ramach czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną – mogą uregulować korzystanie z rzeczy wspólnej w sposób pozwalający na indywidualne używanie wydzielonych części i pobieranie z nich korzyści. Następuje to w drodze tzw. podziału, dokonywanego z reguły umową współwłaścicieli.
Dokonanie takiego podziału, oznacza wewnętrzne „zorganizowanie" sposobu korzystania (przy współposiadaniu samoistnym) z rzeczy wspólnej. Z podziału rzeczy wspólnej do korzystania wynika także podział dochodów i pożytków oraz wydatków odpowiadający podziałowi współposiadania i korzystania między współwłaścicielami. Każdy ze współwłaścicieli, używając fizycznie wydzielonej części na podstawie umowy, odpowiadającej wielkości jego udziału ponosi wszystkie wydatki związane z eksploatacją tej części nieruchomości. Z kolei przychody wygenerowane z części wspólnej nieruchomości przypisanej do danego współwłaściciela podlegają zaliczeniu do przychodów tego współwłaściciela.
W myśl art. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz, (...) łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe.
Powyższy przepis nakazuje podatnikom określać przychody i koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do ich praw w udziale zysku ze współwłasności, wspólnego przedsięwzięcia, posiadania lub użytkowania rzeczy lub praw majątkowych. Jeżeli zatem nieruchomość stanowiąca wspólną własność jest wynajmowana i uzyskiwane są przychody z tego tytułu, to dochód uzyskiwany z tytułu najmu tej nieruchomości winien być opodatkowany przez każdego ze współwłaścicieli nieruchomości adekwatnie do posiadanego udziału we współwłasności.
Wnioskodawca wskazuje w przedstawionym stanie faktycznym, iż był współwłaścicielem nieruchomości, bez jej podziału fizycznego, którą wynajmował firmie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wystawiał faktury VAT na podstawie których rozliczał się z podatku dochodowego oraz podatku od towarów i usług. 1. W związku z powyższym za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, w myśl przepisu art. 14 ust. 1 ww. ustawy, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Zgodnie z art. 14 ust. 1c ww. ustawy, za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h i 1i, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: wystawienia faktury albo uregulowania należności.
Ponadto przepis art. 14 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. stanowił, że za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e-1g, dzień wystawienia faktury (rachunku), nie później jednak niż ostatni dzień miesiąca, w którym: wydano rzecz, zbyto prawo majątkowe lub wykonano usługę, w tym częściowo wykonano usługę, jeżeli jej częściowe wykonanie stanowi wynikający z umowy lub z odrębnych przepisów tytuł do zapłaty, lub otrzymano zapłatę za wykonanie świadczenia - w pozostałych przypadkach. Odrębną kwestią jest natomiast pomniejszenie uzyskanych przychodów o podatek od towarów i usług.
Jednakże zagadnienie to powinno być przedmiotem odrębnego wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. 2. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż w latach 2001–2006 Wnioskodawca wykazywał nienależne przychody z tytułu wynajmu przedmiotowej nieruchomości. Jak wskazano, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały otrzymane. W Pana przypadku, co zostało potwierdzone wyrokiem sądu, były to kwoty należne współwłaścicielce nieruchomości, a nie Panu.
Wyrok sądu potwierdził wartość czynszu, jaki winien zostać zwrócony współwłaścicielce. Zasadnym jest zatem zmniejszenie przychodów do opodatkowania, ale w stosunku do tego okresu, w którym wykazane zostały przychody nienależne. Z przedmiotowego stanu faktycznego wynika, że przychody w poszczególnych latach były nienależne, zatem jeżeli faktury korygujące wystawione przez Wnioskodawcę dotyczą skorygowania przychodu nienależnego należy przyjąć, że wyeliminowanie tego nienależnego przychodu nastąpi w tym okresie, w którym wykazał Pan kwoty do opodatkowania.
Jednocześnie należy dodać, że zgodnie z art. 81 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty. Jednakże, jak wskazano wyeliminowanie przychodu, który opodatkowany został nienależnie, musi nastąpić w tym dniu, w którym został przez podatnika wykazany.
Zauważyć jednak należy, że zgodnie z art. 70 § 1 ww. ustawy zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Natomiast w myśl art. 79 § 2 ww. ustawy, prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa: w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 1, po upływie 5 lat od dnia: pobrania przez płatnika podatku nienależnie lub w wysokości większej od należnej, uprawomocnienia się decyzji o uchyleniu lub zmianie decyzji, na podstawie której płatnik dokonał obliczenia podatku, w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) i b) oraz w pkt 2 lit. a) i b) - po upływie 5 lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji); w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 2 pkt 1 lit. c) oraz w pkt 2 lit. c) - po upływie 5 lat od dnia, w którym dokonano wpłaty podatku.
W złożonym wniosku Wnioskodawca podkreśla, iż nie jest możliwe dokonanie miesięcznych ani rocznych korekt deklaracji z uwagi na fakt, iż brak jest możliwości wyszczególnienia kwot dotyczących poszczególnych miesięcy. Zdaniem tutejszego Organu, skoro został Pan pozwany do Sądu o wypłacenie współwłaścicielce nieruchomości należnych jej kwot w poszczególnych miesiącach i latach, stąd też wartość tego przychodu winna być Panu znana, w stosunku do tego okresu.
Ponadto wskazać należy, iż to na Wnioskodawcy ciąży obowiązek udokumentowania przekazanej różnicy z tytułu rozliczenia pożytków ze wspólnej nieruchomości, którą na podstawie postanowienia sądu jest Pan zobowiązany przekazać współwłaścicielce nieruchomości. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.