INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 14 marca 2013 r. (data wpływu 18 marca 2013 r.), uzupełnionym pismem z dnia 22 maja 2013 r. (data wpływu 24 maja 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania nabycia pojazdów przeznaczonych do demontażu - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 18 marca 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania nabycia pojazdów przeznaczonych do demontażu. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 22 maja 2013 r. (data wpływu 24 maja 2013 r.). W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Prowadzi Pan stację demontażu pojazdu. Firma ma podpisane umowy z platformami ubezpieczeniowymi, na których kupuje Pan, poprzez licytację wraki samochodów. Pojazdy-wraki są odbierane od klientów na terenie RP.
Do każdego odbieranego pojazdu sporządzana jest „umowa zbycia wraku samochodu”, jak i wystawiane jest zaświadczenie o demontażu pojazdu w celu wyrejestrowania. Poprzez pojęcie „umowa zbycia wraku samochodu” rozumie Pan utworzoną przez siebie umowę będącą potwierdzeniem dla klienta zbywającego wrak, iż dokumenty które przekazał do kasacji zostaną mu zwrócone w określonym terminie, aby właściciel pojazdu mógł go wyrejestrować. „Umowa zbycia wraku samochodu” nie jest umową sprzedaży, gdyż właściciel pojazdu się nie zmienia, widniejąca kwota jest kwotą którą zaoferował Pan poprzez obejrzenie szkody pojazdu.
Na podstawie „umowy zbycia wraku samochodu” odprowadza Pan na dzień dzisiejszy do Urzędu Skarbowego podatek 2% (PCC-3) powyżej kwoty 1.000 zł. Pozostałość wycenia Pan indywidualnie od szkody, nie ma katalogu stwierdzającego wartość pozostałości - złomu. Wskazuje Pan, iż jest podatnikiem podatku VAT, poszczególne umowy nie są opodatkowane. Umowy wraku pojazdu jak i pojazd w chwili zawierania znajdują się w miejscu odbioru na terenie RP. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy konieczne jest opłacanie 2% podatku od każdej umowy skupu wraku samochodu przeznaczonego do kasacji? Uważa Pan, iż nie powinien płacić, od zakupionego pojazdu podatku 2% (PCC-3).
Z zakupionego pojazdu, jeżeli wyciągane są jakiekolwiek części, sprzedając je zmuszony jest Pan odprowadzić podatek VAT 23% oraz podatek dochodowy 19%. Uważa Pan, iż pojazdy-wraki samochodów, które są przeznaczone do kasacji nie powinny być opodatkowane, gdyż i tak wycofane są z ruchu drogowego, a Pan nimi nie handluje. Części które są ich pozostałością, zostaną sprzedane i opodatkowane 23% stawką podatku VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. jedn.
Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm.) zawiera zamknięty katalog czynności objętych opodatkowaniem. Oznacza to, że opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności enumeratywnie wskazane w art. 1 ust. 1, w tym wymieniona w pkt 1 lit. a) umowa sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 przy umowie sprzedaży, podstawę opodatkowania stanowi wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego.
Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 2 ustawy wartość rynkową przedmiotu czynności cywilnoprawnych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania tej czynności, bez odliczania długów i ciężarów. Z zacytowanych przepisów dotyczących sposobu ustalania podstawy opodatkowania wynika, że w odniesieniu do umowy sprzedaży ustalenie podstawy opodatkowania następuje w oparciu o wartość rynkową rzeczy lub prawa majątkowego, a więc w oparciu o wartość, po której dana rzecz lub prawo może być aktualnie zbyte.
Zauważyć także należy, mając na uwadze treść ww. przepisu, że ustalanie wartości rynkowej następuje nie tylko na podstawie przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości, ale również z uwzględnieniem stanu i stopnia zużycia rzeczy. Kryterium zatem podstawowym przy ustalaniu wartości rynkowej mają być przeciętne ceny stosowane w danej miejscowości, natomiast kryterium dodatkowym (uzupełniającym) ma być stan i stopień zużycia rzeczy. Do takiego wniosku może prowadzić użycie przez ustawodawcę w treści art. 6 ust. 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych zwrotu „z uwzględnieniem".
Należy wyraźnie podkreślić, że między kryterium „przeciętnych cen" a kryterium „stan i stopień zużycia" występuje określony związek. Oznacza to, że nie wolno pominąć przy ustalaniu wartości rynkowej, stanu i stopnia zużycia rzeczy i poprzestać wyłącznie na przeciętnych cenach, ponieważ użycie zwrotu „z uwzględnieniem" wymaga łącznego stosowania kryteriów określonych w tym przepisie. Sposób ustalenia tej wartości nie może być oderwany również od miejsca i daty zawarcia transakcji, gdyż warunki popytu i podaży mają istotny wpływ na taką wartość.
Ponadto przy ustalaniu omawianej wartości należy uwzględniać stan techniczny, wyposażenie, standard (istniejące w dacie nabycia) oraz inne parametry mające wpływ na wartość rynkową. Podkreślić również należy, że przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych określając sposób ustalania podstawy opodatkowania nie nakładają na strony dokonywanej czynności cywilnoprawnej obowiązku dokumentowania sposobu ustalenia wartości rynkowej jej przedmiotu.
Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy przy sprzedaży nieruchomości, rzeczy ruchomych, prawa użytkowania wieczystego, własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego oraz wynikających z przepisów prawa spółdzielczego: prawa do domu jednorodzinnego oraz prawa do lokalu w małym domu mieszkalnym stawka podatku wynosi 2%. Jednocześnie zauważyć należy, że stosownie do art. 4 pkt 1 obowiązek podatkowy ciąży na kupującym. Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że prowadząc stację demontażu skupuje Pan wraki pojazdów.
Do każdego odbieranego pojazdu sporządzana jest „umowa zbycia wraku samochodu”, jak i wystawiane jest zaświadczenie o demontażu pojazdu w celu wyrejestrowania. Poprzez pojęcie „umowa zbycia wraku samochodu” rozumie Pan utworzoną przez siebie umowę będącą potwierdzeniem dla klienta zbywającego wrak, iż dokumenty które przekazał do kasacji zostaną mu zwrócone w określonym terminie, aby właściciel pojazdu mógł go wyrejestrować. „Umowa zbycia wraku samochodu” nie jest umową sprzedaży.
Oceniając tak przedstawione zdarzenie stwierdzić należy, że w przedstawionej we wniosku sytuacji nabywając „wraki samochodowe” od klientów za wynagrodzeniem dokona Pan czynności, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Stosownie bowiem do art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.
Z przepisu tego wynika, że do elementów przedmiotowo istotnych umowy sprzedaży należą jej strony, określone przez ich role w stosunku prawnym, jej przedmiot oraz cena, będąca sumą pieniężną, której wysokość ma odpowiadać wartości przedmiotu sprzedaży, a podstawą ustalenia której jest kalkulacja uwzględniająca przewidywane koszty lub koszty faktycznie poniesione. W sytuacji przedstawionej we wniosku stronami umowy są osoby zbywające pojazdy przeznaczone do demontażu oraz Pan jako nabywca, natomiast przedmiotem umowy są „wraki samochodowe”, które nabywa Pan za odpłatnością, tj. cenę.
Powyższe sprawia więc, że w opisanej sytuacji nabycie „wraków samochodowych” nastąpi na podstawie umowy zawierającej przedmiotowo istotne elementy umowy sprzedaży, czyli czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
Jednakże, stosownie do art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, podatkowi nie podlegają czynności cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest: opodatkowana podatkiem od towarów i usług, zwolniona z podatku od towarów i usług, z wyjątkiem: umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach, (uchylone), umowy sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych; Przepis ten ustanawia zasadę, że podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają wyłącznie czynności cywilnoprawne podejmowane w ramach obrotu nieprofesjonalnego, natomiast obrót zawodowy (profesjonalny) objęty został podatkiem od towarów i usług.
Z jego treści wynika zasada rozgraniczenia obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych od obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, jak również zasada wzajemnego wykluczenia tych obowiązków. Powyższe oznacza, że nie podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych te czynności cywilnoprawne, których dokonanie rodzi obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. Zatem, tylko w sytuacji, gdy z tytułu zawarcia umowy sprzedaży, na podstawie której nabywa Pan „wraki samochodowe” którakolwiek ze stron tej konkretnej czynności (tj.
Pan jako nabywca lub sprzedający pojazdy przeznaczone do demontażu) podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług lub będzie z tego podatku zwolniona, wówczas czynność taka nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych w związku z wystąpieniem warunków do zastosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Należy również wskazać, iż w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych przewidziano sytuacje, w których czynność mieszcząca się w zakresie przedmiotowym ustawy np. umowa sprzedaży rzeczy jest zwolniona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
Zgodnie z art. 9 pkt 6 tej ustawy zwalnia się od podatku sprzedaż rzeczy ruchomych, jeżeli podstawa opodatkowania nie przekracza 1000 zł. Reasumując, umowa sprzedaży wraków samochodowych, która nie jest objęta zakresem art. 2 pkt 4 lub art. 9 pkt 6 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych według stawki 2%. Podstawę opodatkowania ww. podatkiem w przedstawionej sytuacji stanowi natomiast cena zapłacona zbywcom pojazdów (wraków samochodowych), o ile odpowiada ona wartości rynkowej, ustalonej zgodnie z przedstawionymi zasadami. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20.