INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 1 lipca 2011 r. (data wpływu 8 lipca 2011 r.), uzupełnionym na formularzu ORD-IN z dnia 7 września 2011 r. (data wpływu 9 września 2011 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu w związku z nieodpłatnym przekazaniem w formie darowizny jednemu ze wspólników samochodu stanowiącego własność Spółki - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 8 lipca 2011 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu w związku z nieodpłatnym przekazaniem w formie darowizny jednemu ze wspólników samochodu stanowiącego własność Spółki. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Spółka posiada samochód osobowy, który zamierza przekazać nieodpłatnie w formie darowizny jednemu ze wspólników.
Wcześniej samochód ten został wniesiony aportem do Spółki przez spółkę partnerską, której właścicielem byli ci sami wspólnicy, co obecnej spółki z o. o. Samochód jest całkowicie umorzony. W myśl art. 888 Kodeksu cywilnego w umowie darowizny Spółka zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku, albowiem nie spotyka się z żadnym świadczeniem wzajemnym ze strony obdarowanego. Na skutek umowy darowizny nastąpi przeniesienie własności samochodu. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy w związku z nieodpłatnym przekazaniem w formie darowizny jednemu ze wspólników samochodu stanowiącego własność Spółki, powstanie obowiązek zapłacenia przez Wnioskodawcę podatku dochodowego od osób prawnych? Zdaniem Wnioskodawcy w spółce kapitałowej właścicielami samochodu są wspólnicy spółki. Przeniesienie nieodpłatne samochodu przez wspólników na rzecz jednego ze wspólników powoduje, że obdarowany wspólnik stanie się właścicielem samochodu. Darowizna nie wywoła dodatkowych skutków w podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z art. 888 Kodeksu cywilnego, przez umowę darowizny darczyńcy zobowiązują się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
W związku z tym, że darowizna ma charakter nieodpłatny, nie wystąpi przychód stanowiący podstawę do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Z przedstawionych okoliczności wynika, że Spółka posiada samochód osobowy, który zamierza przekazać nieodpłatnie w formie darowizny jednemu ze wspólników. Wcześniej samochód ten został wniesiony aportem do Spółki przez spółkę partnerską, której właścicielem byli ci sami wspólnicy, co obecnej spółki z o. o. Samochód jest całkowicie umorzony.
Przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy jest natomiast kwestia, czy czynność ta skutkować będzie powstaniem przychodu stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Zgodnie z ww. przepisem, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności: otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe (art.
12 ust. 1 pkt 1), wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie (art.
12 ust. 1 pkt 2), wartość, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych: zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy, środków na rachunkach bankowych - w bankach (art. 12 ust. 1 pkt 3). Na podstawie art. 12 ust. 1 omawianej ustawy można stwierdzić, że co do zasady przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększającą jego aktywa, mającą definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną. Ustawodawca przewidział jednocześnie wyjątki od ww. reguły.
Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Przepis ten pozwala ujmować dla celów podatkowych przychody, które jeszcze nie zostały otrzymane przez podatnika, ale są mu należne, tj. stanowią przedmiot wymagalnych świadczeń. Możliwość ta dotyczy jednak wyłącznie przychodów związanych z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej.
Z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wynika jakoby z przekazaniem darowizny ustawodawca wiązał powstanie obowiązku podatkowego po stronie darczyńcy. Jak stanowi art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.), przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Istotą darowizny, jako czynności nieodpłatnej, jest brak po stronie darczyńcy ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego. Celem, jaki leży u podstaw darowizny, jest dokonanie nieodpłatnego przysporzenia na rzecz obdarowanego kosztem majątku darczyńcy.
Darowizna może polegać zarówno na przesunięciach do majątku obdarowanego określonych przedmiotów majątkowych, jak i na innych postaciach dyspozycji majątkowych darczyńcy prowadzących do zmniejszenia jego majątku, a po stronie obdarowanego – do zwiększenia jego majątku (zwiększenia aktywów lub zmniejszenia pasywów). Dla oceny charakteru prawnego umowy darowizny nie ma znaczenia motyw dokonanego nieodpłatnie świadczenia, w tym także określone racje gospodarcze.
Rozważając skutki podatkowe opisanego zdarzenia przyszłego w kontekście art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych, należy wskazać, że czynność przekazania w formie darowizny samochodu na rzecz wspólnika nie skutkuje otrzymaniem pieniędzy, środków pieniężnych ani nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych rzeczy, praw lub świadczeń. W konsekwencji powyższego, dokonanie darowizny w postaci samochodu na rzecz wspólnika Spółki nie spowoduje po stronie Podatnika powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu przedmiotowej czynności.
Reasumując stanowisko Spółki, w świetle którego nieodpłatne przekazanie wspólnikowi samochodu w formie darowizny nie skutkuje powstaniem przychodu stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, uznać należy za prawidłowe. Należy przy tym zastrzec, iż rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie, czy opisywana „darowizna” ma charakter bezzwrotnego świadczenia, bowiem stanowi to domenę ewentualnego postępowania podatkowego.
Końcowo wskazać należy, iż zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przez przepisy prawa podatkowego ustawodawca rozumie przy tym przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych (art. 3 pkt 2 powołanej ustawy).
Przedmiotem wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy (zainteresowanego) na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. W związku z powyższym zastrzec należy również, iż tutejszy organ nie dokonał oceny prawnej stanowiska Spółki, w świetle którego samochód będący własnością Wnioskodawcy (spółki z o. o.) stanowi w istocie własność Jej wspólników.
Kwestie związane z organizacją oraz funkcjonowaniem spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, a w konsekwencji prawami i obowiązkami jej wspólników odnośnie majątku spółki reguluje bowiem ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.