INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z póxn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 6 grudnia 2013 r. (data wpływu 12 grudnia 2013 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zastosowania zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W 12 grudnia 2013 r. złożono ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zastosowania zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
Wspólnota Mieszkaniowa X została ustanowiona przez właścicieli następujących lokali: 285 odrębnych lokali mieszkalnych, które razem z pomieszczeniami przynależnymi zajmują powierzchnię 18.197,40 m2, 16 odrębnych lokali użytkowych o łącznej powierzchni 1.492,70 m2, 2 odrębne lokale użytkowe stanowiące hale garażowe: o powierzchni 3.989,90 m2 i odpowiednio o powierzchni -5.925,80 m2. Właścicielem hali garażowej na poziomie -1 pozostaje deweloper, który wybudował budynki - Y. Własność hali garażowej na poziomie - 2 jest aktualnie rozdrobniona na ponad 100 współwłaścicieli, z których każdy ma przypisane do korzystania określone miejsce postojowe.
Udziały w hali garażowej nabywane były wraz z nabyciem przez współwłaścicieli od dewelopera lokali mieszkalnych położonych w budynkach nr 1, 3, 5, 7, 9 przy ul. S. Proces sprzedaży lokali mieszkalnych z równoczesną sprzedażą udziałów w hali garażowej kolejnym nabywcom jest jeszcze w toku.Zarządcą nieruchomości wspólnej Wspólnoty Mieszkaniowej X, zgodnie z art. 18 ust. 1 Ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 roku, na mocy umowy o zarządzanie nieruchomością, jest Z. W ramach obowiązku ponoszenia kosztów związanych z lokalami i nieruchomością wspólną, także właściciele (w tym właściciele/współwłaściciele lokali użytkowych - hal garażowych) uiszczają na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej za pośrednictwem Zarządcy opłaty za zarządzanie i utrzymanie lokali i nieruchomości wspólnej (opłaty za korzystanie z mediów, wpłaty na fundusz remontowy, opłaty za zarządzanie) W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.
Czy w opisanej wyżej sytuacji, wnoszone przez właścicieli/współwłaścicieli lokali użytkowych stanowiących hale garażowe, będących równocześnie członkami wspólnoty mieszkaniowej i właścicielami lokali mieszkalnych w nieruchomości, opłaty na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną, mediów na potrzeby lokali oraz na fundusz remontowy, a także koszty związane z tymi opłatami, stanowią "dochód Wspólnoty Mieszkaniowej uzyskany z gospodarki zasobami mieszkaniowymi" i w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, na podstawie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych?
W ocenie Wnioskodawcy, wnoszone przez właścicieli/współwłaścicieli lokali użytkowych stanowiących hale garażowe, będących równocześnie właścicielami odrębnych lokali mieszkalnych w nieruchomości wspólnej, opłaty na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną, mediów na potrzeby lokali oraz na fundusz remontowy, a także koszty związane z tymi opłatami, stanowią "dochód Wspólnoty Mieszkaniowej uzyskany z gospodarki zasobami mieszkaniowymi" i w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, na podstawie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
Co prawda, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 lutego 2011 roku, sygn. akt II FSK1651/09, orzekł, iż pojęcie zasobów mieszkaniowych wspólnoty mieszkaniowej, użyte w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), nie obejmuje lokali użytkowych stanowiących własność członków wspólnoty, jednakże zdaniem wnioskodawcy, stanowisko to - wyrażając ogólną zasadę, zgodnie z którą lokale użytkowe znajdujące się w budynkach mieszkalnych nie mogą być uznawane za zasób mieszkaniowy - nie uwzględnia specyfiki lokali użytkowych będących halami garażowymi.
Hali garażowej w przeciwieństwie do innych lokali użytkowych nie można przypisywać samodzielnej funkcji użytkowej; hala garażowa pełni funkcję komplementarną w stosunku do funkcji mieszkaniowej, posiadanie miejsca parkingowego zaspakaja szeroko pojęte potrzeby mieszkaniowe właściciela lokalu mieszkalnego położonego w nieruchomości. Z tego względu lokale użytkowe będące halami garażowymi powinny więc być uznawane za "zasób mieszkaniowy" w rozumieniu powołanego art. 17 ust. 1 pkt 44 UPDOP. Wykładnia zwrotu "zasób mieszkaniowy", wobec braku legalnej definicji, była przedmiotem wielu wyroków sądów administracyjnych.
Wypracowana w tym względzie definicja zakłada, iż przez "zasoby mieszkaniowe" należy rozumieć nie tylko lokale mieszkalne, ale również pozostałe pomieszczenia i urządzenia wchodzące w skład budynku mieszkalnego lub znajdujące się poza nim, których istnienie jest niezbędne dla prawidłowego korzystania z mieszkań przez mieszkańców, jak również ułatwiające im dostęp do budynku mieszkalnego oraz zapewniające sprawne jego funkcjonowanie oraz administrowanie (por. m.in. wyroki WSA z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 581/09, z dnia 28 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Po 1331/07, z dnia 7 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Bk 516/07 oraz z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 641/07).
Garaż, wykorzystywany przez mieszkańców lokali mieszkalnych, zgodnie z jego przeznaczeniem, bez względu, czy położony w budynku mieszkalnym czy też nie, służy temu samemu celowi i pełni tę samą funkcję, a zatem stanowi element "zasobów mieszkaniowych" w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jak wynika ze wskazanych orzeczeń, za zasoby mieszkaniowe mogą być uważane hale garażowe, w takim zakresie, w jakim służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych mieszkańców i/lub zapewniają odpowiedni dostęp do budynku. Jeżeli w danym budynku jest hala, w której udziały nabywają właściciele lokali mieszkalnych to hala stanowi "zasób mieszkaniowy".
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zasady funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych określa ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r.o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, z późn. zm.). Zgodnie z art. 6 ww. ustawy, ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Nie posiada jednak osobowości prawnej. Wspólnotę mieszkaniową tworzą zarówno właściciele odrębnych lokali mieszkalnych, jak i właściciele odrębnych lokali użytkowych.
Każdy członek wspólnoty mieszkaniowej jest właścicielem lokalu oraz udziału w nieruchomości wspólnej. Udział w nieruchomości wspólnej jest prawem związanym z własnością lokalu. W myśl art. 3 ww. ustawy, grunt oraz wszelkie części budynku i inne urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali lub dotychczasowego właściciela nieruchomości ze względu na należące do niego niewyodrębnione lokale (nieruchomość wspólna), stanowią ich współwłasność w częściach ułamkowych odpowiadających stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej budynku. Współwłasność nieruchomości wspólnej jest przymusowa.
Art. 14 ww. ustawy stanowi natomiast, iż na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności: wydatki na remonty i bieżącą konserwację, opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę, ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali, wydatki na utrzymanie porządku i czystości, wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy. Z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.
U z 2011 r., Nr 74, poz. 397 z późn. zm. – dalej: „ustawa” -) wynika, że dochodem jest,z zastrzeżeniem art. 10 i 11, nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego oraz samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi - w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych od innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi. Powołana ustawa o podatku dochodowym nie zawiera definicji: „zasobów mieszkaniowych” oraz „gospodarki zasobami mieszkaniowymi”.
Zauważyć należy jednak, że w języku potocznym, pojęcie „gospodarka” – w kontekście omawianego przypadku oznacza dysponowanie i zarządzanie czymś. „Zasób” zaś to m.in. pewna nagromadzona ilość czegoś. Natomiast pojęcie „mieszkanie” jest równoznaczne w swojej treści z pomieszczeniem, w którym się mieszka (vide: Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, http://sjp.pwn.pl). Tak więc przymiotnik „mieszkaniowy”, „mieszkaniowych”, określa rzeczy związane z mieszkaniem.
W konsekwencji przez „zasoby mieszkaniowe”, o których mowa ww. ustawie należy rozumieć: - znajdujące się w budynku mieszkalnym lokale mieszkalne wraz przynależnymi do nich pomieszczeniami oraz wyposażenie techniczne, jak np.: dźwigi osobowe i towarowe, aparaty do wymiany ciepła, kotłownie i hydrofornie wbudowane, klatki schodowe, strychy, piwnice, komórki, balkony, loggie, garaże, - pomieszczenia znajdujące się w budynku mieszkalnym lub poza nim, związane z administrowaniem i zapewnieniem bezawaryjnego funkcjonowania osiedlowych budynków mieszkalnych, tj.: budynki (pomieszczenia) administracji osiedlowej, kotłownie i hydrofornie wolno stojące, osiedlowe warsztaty (zakłady) konserwacyjno-remontowe, - urządzenia i uzbrojenie terenów, na których znajdują się budynki wyżej wymienione, jak: zbiorniki - doły gnilne, szamba, przydomowe oczyszczalnie ścieków, rurociągi i przewody sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, gazowej i ciepłowniczej, sieci elektroenergetyczne i telekomunikacyjne, budowle inżynieryjne (studnie itp.), stacje transformatorowe, budowle komunikacyjne, jak: drogi osiedlowe, ulice, chodniki, inne budowle i urządzenia związane z ukształtowaniem i zagospodarowaniem terenu, mające wpływ na prawidłowe funkcjonowanie osiedlowych budynków mieszkalnych, jak np. latarnie oświetleniowe, ogrodzenia, parkingi, trawniki, kontenery na śmieci.
Związane z wyżej wymienionymi budowlami (pomieszczeniami), obiektami i urządzeniami przychody (np. opłaty, czynsze) oraz sfinansowane z nich koszty, stanowią przychody i koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Stanowią one jednocześnie przychody i koszty podatkowe w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Dochód powstały z tego tytułu, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy, wolny będzie od podatku dochodowego, o ile przeznaczony zostanie na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych.
Ze zwolnienia nie będą natomiast korzystały dochody podmiotów, o których mowa w tym przepisie otrzymane z innych źródeł niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi nawet jeśli zostaną przeznaczone na utrzymanie tych zasobów. W tym miejscu należy zauważyć, iż garażem jest osobna lub połączona z domem lub innym budynkiem konstrukcja przeznaczona do umieszczania w niej pojazdu w celu zabezpieczenia przed kradzieżą, warunkami atmosferycznymi i zabrudzeniem.
Garaże mogą w nieruchomości być: częścią nieruchomości wspólnej (której sposób i zasady użytkowania winni określić właściciele w umowie bądź uchwale), pomieszczeniem przynależnym do innego, samodzielnego lokalu, jak np. mieszkania czy lokalu użytkowego, samodzielnym lokalem (a więc odrębną nieruchomością lokalową), przeznaczoną na inne cele niż mieszkalne. Tutejszy organ zauważa, iż garaże, miejsca postojowe, czy też hale garażowe służą prawidłowej gospodarce zasobami mieszkaniowymi Wspólnoty – zatem mieszczą się w pojęciu zasobów mieszkaniowych jeśli są w określony sposób przypisane do znajdujących się w nim lokali mieszkalnych albo wykorzystywane są przez mieszkańców Wspólnoty.
Biorąc zatem pod uwagę powyższe rozważania oraz przedstawiony stan faktyczny, stwierdzić należy, iż przychody uzyskane od właścicieli/współwłaścicieli miejsc postojowych znajdujących się w hali garażowej, będących równocześnie członkami wspólnoty mieszkaniowej i właścicielami lokali mieszkalnych w nieruchomości, tj. opłaty na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną, mediów na potrzeby lokali oraz na fundusz remontowy, a także koszty związane z tymi opłatami, stanowią przychody dotyczące gospodarki zasobami mieszkaniowymi, o ile opisane we wniosku miejsca postojowe nie są wykorzystywane jako lokale użytkowe (służą prowadzeniu komercyjnej działalności gospodarczej).
Ww. przychody mają wpływ na wysokość dochodu osiągniętego z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, który zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy podlega zwolnieniu od podatku dochodowego, w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych Wspólnoty. Reasumując stanowisko Wspólnoty wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego jest prawidłowe. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z dnia 13 marca 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.