INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 12 maja 2014 r. (data wpływu 16 maja 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia podmiotowego – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 16 maja 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia podmiotowego. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest brokerem ubezpieczeniowym. Oznacza to, iż jest on niezależnym pośrednikiem ubezpieczeniowym, który reprezentuje interesy klienta (ubezpieczającego/ ubezpieczonego).
Celem pracy brokera ubezpieczeniowego jest zapewnienie kompleksowej obsługi klienta, co składa się z kilku etapów: rozpoznanie potrzeb ubezpieczeniowych, identyfikacja ryzyka zagrażającego działalności; doradztwo co do zakresu ubezpieczenia; tworzenie optymalnych ubezpieczeniowych programów dedykowanych, zebranie ofert ubezpieczycieli; analiza porównawcza merytorycznej wartości przedstawionych ofert; rekomendacja najlepszej z nich, wdrożenie programu ubezpieczeniowego, monitoring przebiegu ubezpieczenia, pomoc przy likwidacji szkód, prowadzenia postępowań odwoławczych, monitorowanie terminów ekspiracji polis, płatności składek, innych terminów określonych w warunkach ubezpieczenia.
Wnioskodawca podkreślił, że wszystkie usługi na rzecz klienta świadczone są bezpłatnie. Kurtaż brokerski, czyli wynagrodzenie za usługi płacą firmy ubezpieczeniowe. Zasady wykonywania pośrednictwa ubezpieczeniowego reguluje ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym. W związku z powyższym opisem, zadano następujące pytanie: Czy do ustalenia limitu sprzedaży 150.000 zł, po przekroczeniu którego podatnik ma obowiązek rejestracji dla potrzeb ustawy o VAT Wnioskodawca powinien ująć obrót dokonany ze sprzedaży usług brokerskich? Zdaniem Wnioskodawcy nie ma on obowiązku „ujmowania” w limicie 150.000 zł wartości sprzedaży wynikających z wykonywania usług brokerskich.
Zgodnie z art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług: Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się: wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju oraz sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju; odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem: transakcji związanych z nieruchomościami, usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7,12 i 38-41, usług ubezpieczeniowych -jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji z dnia 28 sierpnia 2013 r. ILPP5/443-113/13-2/KG słusznie zauważył, iż „ustawa o VAT nie definiuje pojęcia „usług ubezpieczeniowych” ani „usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych”. Nie ma też odniesienia do klasyfikacji statystycznych w kontekście podatkowej kwalifikacji usług (uprzednio załącznik nr 4 do ustawy o VAT). Takiej definicji nie podaje również Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1, ze zm.) mimo że w art. 135 ust. 1 lit. a przewiduje zwolnienie z VAT transakcji ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych (art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi implementację tego przepisu Dyrektywy). Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy, należy odwołać się do ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2010 r., Nr 11 poz. 66 ze zm.) oraz do ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (Dz. U. z 2003 r., Nr 124, poz. 1154 ze zm.)”.
Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym pośrednik ubezpieczeniowy wykonuje czynności w imieniu lub na rzecz podmiotu poszukującego ochrony ubezpieczeniowej, zwane „czynnościami brokerskimi”, polegające na zawieraniu lub doprowadzaniu do zawarcia umów ubezpieczenia, wykonywaniu czynności przygotowawczych do zawarcia umów ubezpieczenia oraz uczestniczeniu w zarządzaniu i wykonywaniu umów ubezpieczenia, także w sprawach o odszkodowanie, jak również na organizowaniu i nadzorowaniu czynności brokerskich (działalność brokerska).
Usługi brokerskie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 (zwalnia się z opodatkowania usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji). Zatem pierwsza przesłanka zawarta w przepisie art. 113 została spełniona.
Usługi brokerskie korzystają z preferencji wskazanej w art. .43 ust. 1 (interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 13 marca 2014 r. IBPP3/443-117/14/IK). Kolejnym argumentem przemawiającym za prawidłowością stanowiska Wnioskodawcy jest fakt, iż mając na uwadze racjonalność ustawodawcy, gdyby chciał dokonać wyłączenia ze zwolnienia z obowiązku objęcia limitem sprzedaży usług brokerskich, dokonałby tego w art. 113 ust. 2 pkt 2b. Ponieważ nie ujął w tym ograniczeniu art. 43 ust. 1 pkt 37 oznacza to, iż zamiarem ustawodawcy było, aby wartość sprzedaży usług brokerskich nie była liczona do limitu 150.000 zł.
Za Dyrektorem Izby Skarbowej w Poznaniu (interpretacja indywidualna z dnia 28 sierpnia 2013 r. ILPP1/443-248/13-5/MK) należy powtórzyć, iż „pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady”. Ponadto Wnioskodawca zauważył, iż w Polskiej Klasyfikacji Działalności PKD i Polskiej Klasyfikacji Towarów i Usług PKWIU usługi brokerskie są ujęte pod numerem 66.22. Natomiast usługi ubezpieczeniowe są ujęte pod numerem 65.1 ex.
Oznacza to, iż ustawodawca uznał, iż usługi ubezpieczeniowe nie są tożsame z usługami wykonywanymi przez brokerów, zatem nie można przyjąć, iż na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług powinny być brane pod uwagę w przypadku liczenia limitu sprzedaży 150.000 zł dla potrzeb rejestracji podatnika VAT. Jednocześnie wskazać należy, że niniejszą interpretację wydano na podstawie przedstawionego stanu faktycznego, przy założeniu, że – jak wskazano we wniosku – świadczone przez Pana usługi są zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.