INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 17 maja 2012 r. (data wpływu 22 maja 2012 r.), uzupełniony w dniu 30 lipca 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości gruntowej niezabudowanej i sposobu dokumentowania przedmiotowej dostawy - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 22 maja 2012 r., uzupełniony w dniu 30 lipca 2012 r. złożono wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości gruntowej niezabudowanej sposobu dokumentowania przedmiotowej dostawy. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. W 1993 r. zakupił Pan wspólnie z żoną od osoby fizycznej nieruchomość w postaci niezabudowanego gruntu. Transakcja nie była objęta podatkiem VAT. Na części gruntu wybudował Pan budynek o powierzchni X m2, w którym prowadził działalność opodatkowaną tj. sprzedaż hurtową artykułów spożywczych.
Pana żona wynajmowała część powierzchni budynku na potrzeby swojego biura w prowadzonej działalności. Grunt nie został nigdy wprowadzony do ewidencji środków trwałych, natomiast wybudowany budynek był wykorzystywany do działalności gospodarczej i nie został z niej wycofany. Obecnie trwają prace rozbiórkowe budynku, których zakończenie zaplanowano w styczniu 2013 r. Po zakończeniu rozbiórki planuje Pan wraz z żoną sprzedać część gruntu niezabudowanego. Grunt ten jest gruntem „budowlanym” w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. Grunt nie został zakupiony na handel, ale do majątku osobistego.
Prowadzi Pan działalność gospodarczą i jest (podobnie jak żona) podatnikiem VAT, jednak przedmiotem prowadzonej działalności nie jest handel nieruchomościami. Transakcja sprzedaży nieruchomości będzie miała charakter jednorazowy. Wskazał Pan również, iż jest wraz z żoną w majątkowej wspólności ustawowej. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy sprzedaż przedmiotowego gruntu, może być podmiotowo zwolniona od podatku od towarów i usług? Czy każde z małżonków opodatkowuje VAT, połowę przychodów, czy też Pan, jako osoba, która na tej nieruchomości prowadziła działalność opodatkowuje całość uzyskanej kwoty?
Pana zdaniem, brak jest możliwości sprzedaży gruntu budowlanego bez podatku VAT. Zwolnieniu podlega dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Pomimo, iż jest to sprzedaż majątku osobistego (nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych), a grunt został nabyty od osoby fizycznej bez podatku VAT, nie można uznać, iż transakcja ta pozostanie poza zakresem VAT i z zamian podlegać będzie PCC. A zatem przy dostawie części gruntu, która służyła działalności opodatkowanej, z uwagi na fakt, iż grunt jest przeznaczony pod zabudowę, należy zastosować 23% stawkę VAT.
Uważa Pan również, iż z uwagi na fakt, że każde z małżonków jest podatnikiem podatku VAT, to każdy powinien wystawić fakturę VAT, opodatkowując połowę przychodu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z dnia 2011 r. Nr 177, poz. 1054), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii, o czym stanowi art. 2 pkt 6 powołanej ustawy. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) – art. 7 ust. 1 ustawy. Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195–221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom.
Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zarówno sprzedaż udziału we współwłasności gruntu na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego, jak i sprzedaż wspólnego gruntu za zgodą wszystkich współwłaścicieli na podstawie art. 199 stanowi odpłatną dostawę towarów. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Podatnikami - wg zapisu art. 15 ust. 1 - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Natomiast według prawa unijnego, z mocy art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej - ujednolicona podstawa wymiaru podatku (od 1 stycznia 2007 r. art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347, str. 1, ze zm.) działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów.
Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych. Zgodnie z art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy (art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE) państwa członkowskie mogą również uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2, (art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE) w szczególności (...) dostawę działek budowlanych. Przez działkę budowlaną rozumie się każdą działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną, uznaną za budowlaną przez państwa członkowskie.
Opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy (art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE), dostawa towarów lub usług świadczona na terytorium kraju przez podatnika, który jako taki występuje. Prawo unijne wskazuje zatem, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie majątku rzeczowego i wartości niematerialnych w celu uzyskiwania z tego tytułu dochodu (art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy). Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a ustawy o podatku od towarów i usług stawka podatku w okresie od 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013r. wynosi 23% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 oraz art. 146f.
Oprócz stawki podstawowej, na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział stawki preferencyjne oraz zwolnienie od podatku. W art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy określono, że zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Opodatkowaniu podlega zatem dostawa, której przedmiotem jest nieruchomość gruntowa, zabudowana i niezabudowana, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych tylko ta, która stanowi teren budowlany lub przeznaczony pod zabudowę. Natomiast dostawa gruntu niezabudowanego, będącego np. gruntem rolnym czy leśnym, który nie jest przeznaczony pod zabudowę, jest zwolniona od podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Szczegółowe zasady wystawiania faktur oraz dane, które powinny zawierać, od dnia 1 kwietnia 2011 r., określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 68, poz. 360 ze zm.). Z opisu przedstawionego we wniosku wynika, iż w 1993 r. zakupił Pan wspólnie z żoną (z którą pozostaje w ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej), nieruchomość gruntową niezabudowaną. Transakcja nie była objęta podatkiem VAT. Następnie na części gruntu wybudował Pan budynek, w którym prowadził działalność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług (sprzedaż hurtowa), a Pana żona wynajmowała część powierzchni budynku na biuro w prowadzonej przez siebie działalności. Wskazał Pan, iż pomimo, że grunt nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, to jednak wybudowany na nim budynek był wykorzystywany do działalności gospodarczej i nie został z niej wycofany.
Obecnie trwa rozbiórka budynku, której zakończenie zostało zaplanowane na styczeń 2013 r. Po dokonaniu rozbiórki budynku planuje Pan wraz z żoną sprzedać część gruntu niezabudowanego. Wskazał Pan, iż jest to grunt budowlany. Transakcja sprzedaży nieruchomości będzie miała charakter jednorazowy.
Biorąc pod uwagę powołane przepisy oraz opis przedstawiony we wniosku, należy stwierdzić, iż planowana przez Pana transakcja zbycia udziału w gruncie niezabudowanym (stanowiącym grunt budowlany), wykorzystywanym w prowadzonej działalności gospodarczej, w związku z faktem, iż od podatku od towarów i usług zwolniona jest jedynie dostawa terenów niezabudowanych innych niż budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, podlegać będzie opodatkowaniu 23% stawką podatku zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 146a pkt 1 powołanej ustawy.
Dlatego też, na podstawie art. 106 ustawy o podatku od towarów i usług, przedmiotowa dostawa (udziału w nieruchomości gruntowej niezabudowanej) winna zostać udokumentowana fakturą VAT. Końcowo zauważyć należy, że niniejsza interpretacja przepisów prawa podatkowego dotycząca podatku od towarów i usług została wydana w Pana indywidualnej sprawie, jako że to Pan jest stroną wniosku, dlatego też współwłaściciel (żona) gruntu, chcąc uzyskać interpretację indywidualną powinnien wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej udzielenie. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń