INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112 poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 2 lutego 2009 r. (wpływ 4 lutego 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości korzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług w związku z nieprzekroczeniem obrotu z najmu obligującego do opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz świadczeniem usług zwolnionych – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 4 lutego 2009 r. został złożony wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości korzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług w związku z nieprzekroczeniem obrotu z najmu obligującego do opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz świadczeniem usług zwolnionych. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca od dnia 1 września 1996 roku prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług stomatologicznych – PKD 85.13.Z.
Usługi te korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie załącznika nr 4 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, który zawiera wykaz usług zwolnionych od podatku. W pozycji nr 9 wymienione są usługi w zakresie ochrony zdrowia. Wobec faktu, że Wnioskodawca świadczy tylko usługi zwolnione od podatku od towarów i usług nigdy nie był podatnikiem tego podatku. W związku z tym Wnioskodawca nigdy nie korzystał z prawa do odliczenia podatku przy zakupach towarów i usług. Usługi świadczone przez Wnioskodawcę prowadzone są w dwóch gabinetach stomatologicznych, z czego jeden stanowi środek trwały związany z działalnością gospodarczą.
W 2009 roku Wnioskodawca planuje rozszerzyć działalność o najem, zamierza wynająć posiadany gabinet dla celów świadczenia usług stomatologicznych, przez inny podmiot gospodarczy prowadzony przez lekarza stomatologa. Warunki najmu zostaną określone odrębną umową.
W związku z powyższym zadała Pani następujące pytanie: Czy w przypadku, gdy sprzedaż związana z usługą najmu lub wykonaniem innych niepodlegających zwolnieniu od podatku od towarów i usług czynności, nie przekroczy w 2009 roku lub innym kolejnym roku podatkowym, kwoty określonej w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Wnioskodawca nadal będzie mógł korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług?
W ocenie Wnioskodawcy, jeżeli w 2009 roku wartość sprzedaży związanej z usługą najmu lub wykonaniem innych niepodlegających zwolnieniu czynności nie przekroczy 50.000 zł nadal Wnioskodawca będzie mógł korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Jak wskazuje Wnioskodawca na podstawie art. 113 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty 50.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
Natomiast na podstawie ust. 2 do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1 nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku, a także towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli wcześniej nie wystąpi o rezygnację ze zwolnienia, utrata jego nastąpi zgodnie z art. 113 ust. 5, dopiero z chwilą przekroczenia kwoty określonej w art. 113 ust. 1. W tym momencie zwolnienie straci moc, a opodatkowaniu podlegać będzie jedynie nadwyżka sprzedaży ponad tę kwotę.
Jednocześnie Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w następnych latach podatkowych sytuacja będzie wyglądała analogicznie. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę w stanie prawnym obowiązującym w dniu datowania interpretacji.
Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.