Art. 239 § 3 Kodeks morski

Prostym językiem

Przepis dotyczy ustalania wysokości wynagrodzenia za ratownictwo morskie, gdy strony nie zawarły umowy. Wynagrodzenie określa się na podstawie okoliczności takich jak wartość uratowanego mienia, osiągnięty wynik, stopień niebezpieczeństwa, umiejętności i wysiłki ratujących, czas poświęcony na akcję oraz poniesione szkody i wydatki. Uwzględnia się też potrzebę zachęty do podejmowania działań ratowniczych. Wynagrodzenie może być obniżone lub nieprzyznane, jeśli ratujący z własnej winy spowodował konieczność ratownictwa, utrudnił je albo dopuścił się oszustwa lub nieuczciwości.

Opis wygenerowany automatycznie na podstawie powyższego przepisu. Wiążący jest tekst przepisu.