Art. 47 § 9 Kodeks wykroczeń

Prostym językiem

Przepis definiuje podstawowe pojęcia w prawie wykroczeń. Czynem zabronionym jest zachowanie, które ma cechy opisane w ustawie karnej. Przestępstwa i wykroczenia podobne to te tego samego rodzaju, a także popełnione z użyciem przemocy, groźby jej użycia lub dla korzyści majątkowej. Osobą najbliższą jest między innymi małżonek, krewny w linii prostej, rodzeństwo, powinowaty, osoba przysposobiona i jej małżonek oraz osoba we wspólnym pożyciu. Instytucją państwową, samorządową lub społeczną jest też przedsiębiorstwo z udziałem Skarbu Państwa lub jednostki samorządu, spółdzielnia, związek zawodowy, inna organizacja społeczna lub jednostka wojskowa. Charakter chuligański mają wykroczenia polegające na umyślnym naruszaniu porządku lub spokoju publicznego albo niszczeniu mienia, jeśli sprawca działał publicznie, bez powodu lub z błahego powodu, okazując rażące lekceważenie prawa. Przy ocenie społecznej szkodliwości czynu bierze się pod uwagę rodzaj naruszonego dobra, rozmiar szkody, sposób popełnienia czynu, wagę obowiązków, zamiar, motywację i naruszone reguły ostrożności. Rzeczą ruchomą jest też pieniądz, inny środek płatniczy oraz dokument uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej lub stwierdzający udział w spółce. Dokumentem jest każdy przedmiot lub nośnik informacji, z którym związane jest prawo lub który stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności prawnej.

Opis wygenerowany automatycznie na podstawie powyższego przepisu. Wiążący jest tekst przepisu.