Orzeczenia i interpretacje

1. Rejestracja przez to, że stanowi element definicji bezrobotnego /art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - Dz.U. 1995 nr 1 poz. 1/ musi być uznana za jeden z konstytutywnych warunków powstania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. O ukształtowaniu więc sytuacji prawnej /prawa/ do tego świadczenia można mówić dopiero wtedy, gdy zostały spełnione wszystkie, przewidziane prawem wymagania w tym zakresie. 2. Ustawowa zmiana wymagań potrzebnych do uzyskania prawa do zasiłku, ograniczająca dostępność do tego świadczenia dla osób, które pod rządami starej ustawy pracowały w niepełnym wymiarze czasu pracy pozostaje poza oceną z punktu widzenia zasady zakazującej wstecznego działania prawa. 3. Bezrobotny zarejestrowany 2.01.1995 r. chcąc uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych musi legitymować się odpowiednio długim okresem zatrudnienia w wymiarze co najmniej połowy czasu pracy albo uzyskiwać wynagrodzenie co najmniej połowy najniższego wynagrodzenia.